Let's communicate.

e-mail: ianthedrummerr@yahoo.com

Blog Views

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

The void inside.

You feel it don't you? You do all you do in a day and then, when you're done, there it is again. It never goes away. But you try to fill it with something, always trying. 

Most people get terrified whenever they feel its presence. They will do anything to not experience it. Some other people think we should accept it as it is. And receive its darkness as a gift. I disagree with both approaches. 

I believe that the void within the human existence is the greatest gift we could ever receive as a species. Let's see why.

If you observe how Nature works you can only reach to one conclusion. It seems that Life itself is intelligent, constantly trying to increase the possibilities of survival of anything alive. It is some kind of intelligence, or program, that evolves according to only one factor: survivability. For example, plants provide our planet with the oxygen animals need, while animals struggle for evolution, and domination, eventually decomposing only to offer the plants all the nutrients they need. 

And then there are humans. What do they have to do with all that? Where exactly do we belong in this circle? What's our purpose as a species? 

Based on the aforementioned observation, we have to check on our specialty, which is nothing but our Intelligence.  

The question we have to make is: "How Intelligence increases survivability?" 

There is only one answer to this. Intelligence is the only way for Life to survive a blow so big that will destroy the very planet it was born on. As a result, our collective purpose is to carry Life, us, away from Earth when this is needed. How does that relate to individuals? To you and me? 

That's when this "void" comes into play. During the roughest, apocalyptic, times instinct is useless. It won't help when an asteroid enters the atmosphere, or when a super-volcano erupts, or when our Sun inevitably turns into a red giant eventually swallowing Earth. Life needs an aware species to manage consciously its survivability at such times. No program can take care of that. 

The void is how we experience this collective responsibility. Just like hunger and thirst, this void is there to be filled. Its purpose is to be filled with a meaning, accompanied by a way of life, that will protect and grow our species, to the point we will be able to survive "on our own". 

We keep evolving today, we keep growing. How we keep growing? Thanks to people who have filled their personal void with a great purpose and equivalent actions. People who couldn't care less about cultural norms, people who are as happy, excited and curious as children are. The more we learn about ourselves, or better, the more we dig up ourselves from normality and mental sterilization, the more we think about something obsessively. This "something" has certain features. It makes us blissful, it keeps us healthy and also does the same for the people who are affected. That's exactly what we have to fill our void with. That's the "meaning of life", special for every individual. When this happens, and especially when people unite under their common, similar or collaborating purposes, evolution is achieved. 

So, the void inside is a gift. Give it the shape and color you wish and let the world know. If you fill it with addictions, consumerism and shallow habits or people, keep digging up until you're not a slave.

Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2016

Σήμερα ας πούμε ο Χρόνος για εσένα έκανε ένα κλικ.

Χθες είχα μια μικρή κουβέντα με έναν φίλο με τον οποίο είχα να μιλήσω αρκετό καιρό. Τον είχα χάσει. Μεταξύ άλλων, μου ανέφερε ότι έχει επιστρέψει στην πατρίδα του, την Αθήνα, και ότι εκεί όλα τρέχουν και όλοι. Ότι περνά πολύ γρήγορα ο χρόνος.

Συνειδητοποίησα ότι όλο και περισσότεροι φίλοι και γνωστοί φοβούνται τον Χρόνο. Αγχώνονται. "Περνά πολύ γρήγορα." Γιατί αυτό το γεγονός να σε αγχώνει και να σε φοβίσει και να μη διεγείρει τα αντίθετα συναισθήματα; 

Ο Χρόνος φίλε, είναι το μόνο που περνάει γρήγορα και σίγουρα. Οπότε αυτό το πράγμα, αντί να σε φοβίσει, κάντο φίλο σου. Αντί να σκέφτεσαι πόσο μακριά είναι το χθες, σκέψου πόσο κοντά είναι το αύριο. Και να χρησιμοποιείς το Χρόνο για να φτάσεις εκεί όπως σε γουστάρεις!

Τότε εκείνος μου είπε "σήμερα ας πούμε ο Χρόνος για εσένα έκανε ένα κλικ, και αυτό και κάθε κλικ συνοδεύεται από κάποια χαρακτηριστικά." Και έτσι είναι. Ο Χρόνος για την εξέλιξή μας είναι τα πάντα. Κάν'τον φίλο σου γιατί είναι ο μόνος πραγματικός σύμμαχος που μπορείς να έχεις. 

Και όσο για εκείνους που τρέχουν, παρατήρησέ τους προσεκτικά και θα δεις ότι οι περισσότεροι από αυτούς απλώς τρέχουν σε κύκλους χωρίς ποτέ να δημιουργούν κάτι ουσιαστικό, απλώς έχουν μάθει να τρέχουν και αυτό κάνουν. 

Τρίτη, 19 Απριλίου 2016

To the newcomer.

Bring me Peace, I'll bring you Bliss.
All these years come down to this:
Maths prevail always at the end,
no prayer can make'em bend.
You alone define your value, 
through the way you treat Time.

That's how it is and that's how it should be, whether it's a meter or tons of miles step by step the world goes by.

Bring me War, I'll bring you Progress.
Our parts are torn but still do work. 
There's just one rule and you'll explore
my absurd existence as a whole:
Show yourself respect and love,
through these you may never regress.

That's how it is and that's how it should be, the inner wars we offer at each other produce the fruit we grow by.

Release your guilt, accept the gift.
Eros is no less than pure rebirth.
Observe the speed in which you shift.
Finally you feel free of Death.
This little lie runs through you wild,
you just discovered your inner child.

That's how it is and that's how it should be, Love's fire burns all that is old while our newborn selves rise up bold.

Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2016

Photos inspire words, words inspire deeds: Freedom.

A photo posted by Nus & Eros (@nuskeros) on

Most humans would feel sorry for birds, since they seem eternally sentenced to be free. Such a horrific concept.

A photo posted by Nus & Eros (@nuskeros) on

The Argo next to the statue of Liberty in Volos. Freedom is a state of mind which can only be achieved through a fighting, heroic spirit. Freedom is a woman. She runs away from misery and resignation, while she always falls for men who actively engage in challenges and live consciously. In return she offers pure creation, new life. Without her, Evolution and eventually Bliss are impossible to achieve.

Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2016

Λογική: Δικλίδα ασφαλείας ή μέσο εξερεύνησης;

Πρόκειται για ένα σύνολο συλλογισμών, επιχειρημάτων και δράσεων που μας ωθούν σε έγκυρα, πραγματικά συμπεράσματα. Έτσι θα μπορούσε να οριστεί η λογική στους τομείς της Επιστήμης και της Φιλοσοφίας.

Κάθε ένας και μία από εμάς παράγει συλλογισμούς με βάση τον τρόπο που έχει διαμορφωθεί και γαλουχηθεί. Ακούς συχνά ανθρώπους να χρησιμοποιούν φράσεις όπως "Λογικό μου ακούγεται." ή "Εμένα η λογική μου λέει ότι έπρεπε να..." και πάει λέγοντας. Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι η έννοια της λογικής σήμερα έχει επανοριστεί και ίσως υποβαθμιστεί, όταν αναφερόμαστε στην καθημερινότητα του μέσου ανθρώπου, στο "πολιτισμικά αποδεκτό". Έτσι, αυτό που είναι "λογικό" για κάποιον, ειναι η απόλυτη παράνοια για έναν άλλον. Η λογική είναι ένα "πλαίσιο αποδοχής", τίποτα παραπάνω. Κατ΄επέκταση είναι εντελώς υποκειμενική. Άρα αυτό που πραγματικά εννοούν οι άνθρωποι όταν χρησιμοποιούν τις παραπάνω φράσεις είναι "Αποδεκτό μου ακούγεται, σύμφωνα με αυτά που έχω βιώσει ως τώρα." ή "Σύμφωνα με τον τρόπο που έχω διαπαιδαγωγηθεί, πιστεύω ότι έπρεπε να...", άσχετα με το αν το συνειδητοποιούν ή όχι.

Ακόμη, αυτό που λέμε "κοινή λογική" θα μπορούσε να είναι απλώς το πιο πολυπληθές πλαίσιο αποδοχής. Κατ΄επέκταση, ούτε απόλυτα κοινό είναι, αλλά ούτε και λογικό απαραίτητα. Οπότε, μην ανησυχείς όταν συνειδητοποιείς ότι απέχεις έτη φωτός από την κοινή τους λογική. Για να οργανωθεί ένα σύνολο ανθρώπων σε μια κοινωνία, απαιτείται η ύπαρξη ενός κοινού υποβάθρου στον τρόπο σκέψης, ή η σύνθεση διαφορετικών υποβάθρων σε ένα κοινό. Είναι επόμενο τελικά να δημιουργηθεί ένα επικρατέστερο και κυρίαρχο πλαίσιο αποδοχής εκεί μέσα. Οι άνθρωποι που είναι φορείς αυτού του κυρίαρχου πλαισίου χτίζουν τείχη γύρω τους για την (κοινή) ασφάλειά τους. Σταδιακά, η ανάγκη για ασφάλεια μετατρέπεται σε προσκόλληση και τα τείχη από οχυρά μετατρέπονται σε φυλακές. Αυτό το φαινόμενο μπορεί να παρατηρηθεί κυριολεκτικά σε όλες τις αλληλεπιρδράσεις των ανθρώπων.

Πως θα μπορούσαμε να μετατρέψουμε τη λογική από μια δικλίδα ασφαλείας και τελικά φυλακή που παραδοσιακά είναι σε ένα μέσο εξερεύνησης και βίωσης του Κόσμου; 

Εάν μπορούσε να οπτικοποιηθεί η λογική θα ήταν ένα πεδίο που μας περιβάλλει. Ό,τι είναι εντός αυτού το θεωρείς υπαρκτό, δεδομένο, πιθανό και φυσικό. Οτιδήποτε εκτός αυτού είναι αφύσικο, απίθανο, ακόμη και ανύπαρκτο. Το πεδίο αυτό έχει δύο χαρακτηριστικά τα οποία είναι υψίστης σημασίας για τον άνθρωπο. Η έκτασή του και η σκληρότητα του περιβλήματός του. Όσο μεγαλύτερο το πεδίο τόσο περισσότερες εμπειρίες και βιώματα γίνονται διαχειρίσιμα. Όσο πιο σκληρό το περίβλημα, τόσο πιο σταθερό το πεδίο αλλά ταυτόχρονα δύσκολή έως απίθανη η διαχείριση νέων εμπειριών. Οι άνθρωποι συνήθως χτίζουν πολύ ισχυρά αλλά πολύ περιορισμένα αυτό το πλαίσιο. Άλλοι το απορρίπτουν εντελώς είτε από προσωπική επιλογή (μοναχοί, πνευματικοί outcasts κλπ), είτε λόγω των συγκυριών (το πλαίσιο αποδείχθηκε διάτρητο, κατέρευσε και τρελάθηκαν). Η επέκταση αυτού του πεδίου σε οριακά άπειρη απόσταση και ταυτόχρονα η υψηλή σκληρότητα του περιβλήματος, μετατρέπουν τη λογική σε ένα εργαλείο εξερεύνησης. Η τεράστια έκτασή του προσφέρει αλληλεπιδράσεις με κάθε λογής εμπειρίες και βιώματα, ενώ η υπό όρους απόρθητη σκληρότητά του οδηγεί στο αυστηρό φιλτράρισμα και την ουσιαστική κατανόηση του ξένου. Διαφορετικά, ο έλεγχος θα ήταν τόσο περιορισμένος που το υπόβαθρό μας θα ήταν ένα ξέφραγο αμπέλι και ο εαυτός μας ένα έρμαιο συγκυριών και εκμετάλλευσης. Έτσι, Οι νέες καταστάσεις από παράγοντα άγχους και θλίψης μετατρέπονται σε ευκαιρίες αυτοβελτίωσης και εξέλιξης. Το κυνήγι καινούριων βιωμάτων και εμπειριών γίνεται χαρακτηριστικό γνώρισμα του ανθρώπου, ο οποίος τελικά φτάνει σε σημείο να διαχειρίζεται επιτυχώς μέσω της υποκειμενικής εκλογίκευσης του κόσμου, τόσο το πως λειτουργεί ένα AFM μικροσκόπιο, μέχρι την ερμηνεία ονείρων με βάση τις υποσυνείδητες ενορμήσεις, για παράδειγμα. 

Ο καλύτερος τρόπος να συμβούν όλα αυτά είναι η συνειδητή προσέγγιση του διαφορετικού, με σκοπό να κατανοηθούν τα κίνητρά του.