Λογική: Δικλίδα ασφαλείας ή μέσο εξερεύνησης;

Πρόκειται για ένα σύνολο συλλογισμών, επιχειρημάτων και δράσεων που μας ωθούν σε έγκυρα, πραγματικά συμπεράσματα. Έτσι θα μπορούσε να οριστεί η λογική στους τομείς της Επιστήμης και της Φιλοσοφίας.

Κάθε ένας και μία από εμάς παράγει συλλογισμούς με βάση τον τρόπο που έχει διαμορφωθεί και γαλουχηθεί. Ακούς συχνά ανθρώπους να χρησιμοποιούν φράσεις όπως "Λογικό μου ακούγεται." ή "Εμένα η λογική μου λέει ότι έπρεπε να..." και πάει λέγοντας. Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι η έννοια της λογικής σήμερα έχει επανοριστεί και ίσως υποβαθμιστεί, όταν αναφερόμαστε στην καθημερινότητα του μέσου ανθρώπου, στο "πολιτισμικά αποδεκτό". Έτσι, αυτό που είναι "λογικό" για κάποιον, ειναι η απόλυτη παράνοια για έναν άλλον. Η λογική είναι ένα "πλαίσιο αποδοχής", τίποτα παραπάνω. Κατ΄επέκταση είναι εντελώς υποκειμενική. Άρα αυτό που πραγματικά εννοούν οι άνθρωποι όταν χρησιμοποιούν τις παραπάνω φράσεις είναι "Αποδεκτό μου ακούγεται, σύμφωνα με αυτά που έχω βιώσει ως τώρα." ή "Σύμφωνα με τον τρόπο που έχω διαπαιδαγωγηθεί, πιστεύω ότι έπρεπε να...", άσχετα με το αν το συνειδητοποιούν ή όχι.

Ακόμη, αυτό που λέμε "κοινή λογική" θα μπορούσε να είναι απλώς το πιο πολυπληθές πλαίσιο αποδοχής. Κατ΄επέκταση, ούτε απόλυτα κοινό είναι, αλλά ούτε και λογικό απαραίτητα. Οπότε, μην ανησυχείς όταν συνειδητοποιείς ότι απέχεις έτη φωτός από την κοινή τους λογική. Για να οργανωθεί ένα σύνολο ανθρώπων σε μια κοινωνία, απαιτείται η ύπαρξη ενός κοινού υποβάθρου στον τρόπο σκέψης, ή η σύνθεση διαφορετικών υποβάθρων σε ένα κοινό. Είναι επόμενο τελικά να δημιουργηθεί ένα επικρατέστερο και κυρίαρχο πλαίσιο αποδοχής εκεί μέσα. Οι άνθρωποι που είναι φορείς αυτού του κυρίαρχου πλαισίου χτίζουν τείχη γύρω τους για την (κοινή) ασφάλειά τους. Σταδιακά, η ανάγκη για ασφάλεια μετατρέπεται σε προσκόλληση και τα τείχη από οχυρά μετατρέπονται σε φυλακές. Αυτό το φαινόμενο μπορεί να παρατηρηθεί κυριολεκτικά σε όλες τις αλληλεπιρδράσεις των ανθρώπων.

Πως θα μπορούσαμε να μετατρέψουμε τη λογική από μια δικλίδα ασφαλείας και τελικά φυλακή που παραδοσιακά είναι σε ένα μέσο εξερεύνησης και βίωσης του Κόσμου; 

Εάν μπορούσε να οπτικοποιηθεί η λογική θα ήταν ένα πεδίο που μας περιβάλλει. Ό,τι είναι εντός αυτού το θεωρείς υπαρκτό, δεδομένο, πιθανό και φυσικό. Οτιδήποτε εκτός αυτού είναι αφύσικο, απίθανο, ακόμη και ανύπαρκτο. Το πεδίο αυτό έχει δύο χαρακτηριστικά τα οποία είναι υψίστης σημασίας για τον άνθρωπο. Η έκτασή του και η σκληρότητα του περιβλήματός του. Όσο μεγαλύτερο το πεδίο τόσο περισσότερες εμπειρίες και βιώματα γίνονται διαχειρίσιμα. Όσο πιο σκληρό το περίβλημα, τόσο πιο σταθερό το πεδίο αλλά ταυτόχρονα δύσκολή έως απίθανη η διαχείριση νέων εμπειριών. Οι άνθρωποι συνήθως χτίζουν πολύ ισχυρά αλλά πολύ περιορισμένα αυτό το πλαίσιο. Άλλοι το απορρίπτουν εντελώς είτε από προσωπική επιλογή (μοναχοί, πνευματικοί outcasts κλπ), είτε λόγω των συγκυριών (το πλαίσιο αποδείχθηκε διάτρητο, κατέρευσε και τρελάθηκαν). Η επέκταση αυτού του πεδίου σε οριακά άπειρη απόσταση και ταυτόχρονα η υψηλή σκληρότητα του περιβλήματος, μετατρέπουν τη λογική σε ένα εργαλείο εξερεύνησης. Η τεράστια έκτασή του προσφέρει αλληλεπιδράσεις με κάθε λογής εμπειρίες και βιώματα, ενώ η υπό όρους απόρθητη σκληρότητά του οδηγεί στο αυστηρό φιλτράρισμα και την ουσιαστική κατανόηση του ξένου. Διαφορετικά, ο έλεγχος θα ήταν τόσο περιορισμένος που το υπόβαθρό μας θα ήταν ένα ξέφραγο αμπέλι και ο εαυτός μας ένα έρμαιο συγκυριών και εκμετάλλευσης. Έτσι, Οι νέες καταστάσεις από παράγοντα άγχους και θλίψης μετατρέπονται σε ευκαιρίες αυτοβελτίωσης και εξέλιξης. Το κυνήγι καινούριων βιωμάτων και εμπειριών γίνεται χαρακτηριστικό γνώρισμα του ανθρώπου, ο οποίος τελικά φτάνει σε σημείο να διαχειρίζεται επιτυχώς μέσω της υποκειμενικής εκλογίκευσης του κόσμου, τόσο το πως λειτουργεί ένα AFM μικροσκόπιο, μέχρι την ερμηνεία ονείρων με βάση τις υποσυνείδητες ενορμήσεις, για παράδειγμα. 

Ο καλύτερος τρόπος να συμβούν όλα αυτά είναι η συνειδητή προσέγγιση του διαφορετικού, με σκοπό να κατανοηθούν τα κίνητρά του. 

Η ρομαντικοποίηση του αγώνα.

Μετά και από αυτές τις εκλογές του Σεπτεμβρίου οδηγούμαστε σε ορισμένες διαπιστώσεις. Πιστεύω πως ανεξαρτήτως πολιτικών καταβολών, τρόπου σκέψης και έκφρασης του πολιτικού αγώνα, όλοι, από τον έσχατο μηδενιστή αναρχικό που στειρώνει τον εαυτό του, μέχρι τον Αλέξη Τσίπρα που συν-παγιδεύτηκε στα πιο συντηρητικά, δεξιά λημέρια της δυτικής Ευρώπης προκειμένου να αποτρέψει την ελληνική κοινωνία από την χαοτική εξέγερση και να διασφαλίσει την παρακμάζουσα σταθερότητα, σκέφτονται ένα πράγμα: "Θα'ναι ένας μακρύς, βαρύς χειμώνας." 

Αρχικά, οφείλουμε να αναλύσουμε την έκρηξη της αποχής από την εκλογική διαδικασία. Δύο είναι τα φαινόμενα. Κυρίως, ευθύνεται ο "κυρ-παντελισμός" του νεοέλληνα, η κοινωνία μας είναι βαθιά απολιτίκ. Αυτό το αποδεικνύει ο Έλληνας σε κάθε "γιορτή της δημοκρατίας". Από την άλλη, σε τούτη την εκλογική αναμέτρηση, περίπου 990.000 άνθρωποι προστέθηκαν σε εκείνους που δεν προσήλθαν στην κάλπη, σε σύγκριση με το 2012. Ειδικότερα, σε σύγκριση με τις εκλογές του Ιανουαρίου, περίπου μισό εκατομμύριο περισσότεροι άνθρωποι αποφάσισαν ή δεν κατάφεραν να ψηφίσουν. 

Που οφείλεται αυτό το τερατώδες άλμα της αποχής; 

Σίγουρα το αναρχικό κίνημα στην Ελλάδα δεν απέκτησε σε διάστημα 8 μηνών μισό εκατομμύριο συνειδητών υποστηρικτών. Ακόμη, αν και η Δεξιά βασίζει την προπαγάνδα της εκεί, στους 8 αυτούς μήνες η πραγματική οικονομία δεν δέχθηκε τόσο έντονα χτυπήματα ώστε να αποτρέψει τόσους πολλούς ανθρώπους από τις εκλογές. Όμως μέχρι ένα σημείο έπαιξε το ρόλο του και αυτό. Η απορία θα λυθεί εφόσον ρίξουμε μια προσεκτική ματιά στο Δημοψήφισμα του Ιουλίου, την αξιοποίηση του αποτελέσματος και την αντίδραση του λαού στις πολιτικές εξελίξεις που έφερε αυτό το αποτέλεσμα.

Το δίλημμα. Το δίλημμα του δημοψηφίσματος που τέθηκε ήταν για συνέχιση ή όχι της λιτότητας. Σαφές, γιατί ο τερματισμός ή όχι της λιτότητας αφορά ένα πολύ συγκεκριμένο εύρος και είδος νόμων και ΠΝΠ, αλλά ταυτόχρονα άκρως επιφανειακό, καθώς η λιτότητα δεν πηγάζει από τις αναθεωρήσιμες πολιτικές αποφάσεις των "εταίρων" αλλά πρόκειται για την ίδια τη φύση της Ευρωζώνης, για τον κυρίαρχο μηχανισμό τροφοδότησης του Γερμανικού κεφαλαίου, μέσω της χρεοκρατίας. Γιατί, όπως όπου υπάρχει καπνός υπάρχει φωτιά, έτσι όπου υπάρχει λιτότητα υπάρχει ανατροφοδότηση χρέους, χωρίς να ισχύει απαραίτητα το αντίστροφο.

Τώρα γνωρίζουμε χωρίς αμφιβολίες ότι το μέσο της "ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης" έχει καταληφθεί πλήρως από τη γερμανική ηγεμονία. Τότε; Τότε, τόσο η πλειοψηφία του ελληνικού λαού όσο και η πολιτική του ηγεσία, στη βάση του "δώσω υμίν άρχοντας κατά τας καρδίας υμών", βρισκόταν υπό την επήρεια αυταπατών περί δημοκρατικής Ευρώπης. Το ζήτημα της αυταπάτης αυτής έχει αναλυθεί πλήρως αλλά δεν πιστεύω ότι έχει συνυπολογιστεί με τη βαρύτητα που του πρέπει στην ανάλυση της πολιτικής ήττας της αριστεράς και της Ελλάδας. Τα σκέλη της είναι δύο. Αφενός η πεποίθηση του σεβασμού απέναντι στη δημοκρατική βούληση ενός λαού, αφετέρου η πεποίθηση ότι ο συσχετισμός δυνάμεων στην Ευρώπη δεν είναι τόσο ακραίος. Η αυταπάτη ήταν τόσο κυρίαρχη, δημοφιλής και τόσο διαφορετική από την ρεαλιστική κατάσταση σε βαθμό που η ίδια η έννοια της διαπραγμάτευσης σήμαινε ήττα. Με λίγα και απλά λόγια η αυταπάτη ήταν ότι το πρόβλημα είναι το έλλειμμα δημοκρατίας και όχι η παραγωγική απογύμνωση του κράτους. Για την ακρίβεια, δεν συνειδητοποιήσαμε ότι αυτή ακριβώς η παραγωγική απογύμνωση της Ελλάδας είναι ο κύριος λόγος για τον οποίον υπάρχει έλλειμμα δημοκρατίας το οποίο διαμορφώνει τόσο τους εγχώριους όσο και τους ευρωζωνικούς συσχετισμούς.

Επομένως, με βάση τα παραπάνω, αυτή ακριβώς μπορούσε να είναι η φύση του δημοψηφίσματος, καθώς διαμορφώθηκε προκειμένου να αποτελέσει ένα διαπραγματευτικό χαρτί με τους "εταίρους" και σε καμία περίπτωση δεν ήταν αίτηση αδειοδότησης προς μια ρότα ρήξης. Με βάση την επιβεβλημένη ρηχότητα του δημοψηφίσματος η ερμηνεία του αποτελέσματος ήταν τόσο ελαστική που στην κυριολεξία κάθε πολιτική παράταξη έβγαζε τα δικά της συμπεράσματα για τη βούληση των Ελλήνων. Και πάντα φυσικά σε αναλογία με τα μικροκομματικά οφέλη. Το "όχι στη λιτότητα" ερμηνεύθηκε ως "όχι στην Ευρώπη", "όχι σε όλα", ακόμη και "ναι στη λιτότητα". Δεν έχω μέγιστη ιστορική γνώση, αλλά έχω την αίσθηση ότι ίσως πρόκειται για το μοναδικό δημοψήφισμα που δεν πραγματώθηκε.

Πλέον είναι σαφές ότι η απαίτηση του ελληνικού λαού για τερματισμό ή περιορισμό της λιτότητας δεν έγινε σεβαστή από τους ευρωπαϊκούς αντιδημοκρατικούς θεσμούς και την στρατηγικά υποτελή ελληνική συγκυβέρνηση. Το γεγονός ότι η απαίτηση αυτή ήταν έτη φωτός μακριά από μια ουσιαστική της υλοποίηση εκ των πραγμάτων, κυρίως επειδή η λιτότητα δεν σταματά με μια υπουργική απόφαση, όπως αρχικά δεν δημιουργήθηκε από μια απλή υπουργική απόφαση, αλλά η αντιμετώπισή της απαιτεί ολικό επανασχεδιασμό του κράτους, δεν επισκιάζει καθόλου την απώλεση της δημοκρατίας και της εθνικής κυριαρχίας που επιβλήθηκε από τους Ευρωπαίους αλλά ούτε και την μπλόφα της ελληνικής συγκυβέρνησης και το ντοπάρισμα ελπίδας στις πλάτες του όχι και τόσο πολιτικά ώριμου λαού. 

Το προϊόν λοιπόν όλου αυτού του φαύλου κύκλου πολιτικού σουρεαλισμού και πραγμάτωσης του ολοκληρωτισμού είναι ένα: Απογοήτευση. Ο λαός απογοητεύτηκε, όπως ακριβώς ένα πιτσιρίκι που κοιτά ένα λαχταριστό φρούτο στο δέντρο και συνειδητοποιεί ότι όσο ψηλά και αν πηδήξει, δεν θα το φτάσει ποτέ, γιατί πρέπει πρώτα να ψηλώσει. Επιπλέον, οι κηδεμόνες του χαρακτηρίζονται από σαδιστικές τάσεις και απολαμβάνουν και δυσκολεύουν τα μάταια αλματάκια του πιτσιρίκου. Φυσικά, ο μικρός θα μπορούσε να σκαρφαλώσει πάνω στο δέντρο σαν μαϊμού και να κάνει δικό του αυτό το φρούτο, το πολύ πολύ να μάτωνε λίγο τα χέρια και τα γόνατά του. Αλλά αυτό δεν έγινε. Η γενικευμένη αυτή απογοήτευση και συνειδητοποίηση των αυταπατών είναι τελικά ο βασικός λόγος που μισό εκατομμύριο άνθρωποι αποφάσισαν να μην εκφραστούν, να μην αγωνιστούν.

Φυσικά, υπάρχει και ένας ακόμη πολύ σοβαρός λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι που απείχαν δεν πείστηκαν από τον συνειδητά μετατοπισμένο πλέον προς τα δεξιά Σύριζα, αν και έχασε μόνο 1% χάρη στην αποχή, σε πραγματικά νούμερα περισσότεροι από 320.000 άνθρωποι έπαψαν να τον στηρίζουν, ενώ πολλοί από αυτούς σίγουρα θα ήταν ανάμεσα σε εκείνους που στήριξαν τη Λαϊκή Ενότητα. Ακόμη, για τον ίδιο πολύ σοβαρό λόγο οι άνθρωποι αυτοί δεν πείστηκαν ούτε από την υπόλοιπη, ολοκληρωτικά εξωκοινοβουλευτική πλέον Αριστερά. Ο λόγος;

Η Αριστερά στο σύνολό της απέδειξε για άλλη μια φορά ότι δεν μαθαίνει από τα λάθη της.

Το σύνηθες λάθος της Αριστεράς τουλάχιστον τα τελευταία 70 χρόνια είναι η έλλειψη αυτοκριτικής, που με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί στη διάσπαση, που με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί στην περαιτέρω διατήρηση των παθογενειών του κινήματος και νέες θεαματικές ήττες. Οφείλω να αναγνωρίσω όμως, ότι στην προκειμένη περίπτωση, η ήττα υπήρξε τόσο συντριπτική που η ενότητα είναι εκ των πραγμάτων αφύσικη, ενώ μέσα από το χάος της διάσπασης μπορεί να βρεθεί το ελάχιστο γόνιμο έδαφος που απαιτείται προκειμένου μελλοντικά να επέλθει ανατροπή. Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στη διάσπαση καθ΄αυτή, αλλά στο ότι τελέσθηκε με τέτοιον τρόπο με αποτέλεσμα κάποια πολύ σημαντικά συμπεράσματα να μην εξαχθούν ποτέ, κάποιες αλήθειες να μην ειπωθούν και στο να τρέξει ο καθένας να χτίσει το τσαρδί του αντί να αναρωτηθεί και να κατανοήσει γιατί κάηκε το παλιό του. Θα εξηγήσω αμέσως τον συλλογισμό μου. Πρώτα όμως απαιτείται να γίνει μια κριτική στη διάσπαση που συνέβη και τις πιο πρόσφατες ζυμώσεις, προκειμένου να αντλήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερη συνειδητότητα και σοφία, για την επόμενη πρόκληση.

Η διαμόρφωση και οι όροι του τρόπου της διάσπασης τέθηκαν σχεδόν αποκλειστικά από την ηγεμονεύουσα μερίδα του Συ.Ριζ.Α. και τον Αλέξη Τσίπρα. Συγκεκριμένα, εντοπίζω τεράστιο δόλο στην απόφαση του Τσίπρα να τοποθετηθούν οι εκλογές πριν την τέλεση του Συνεδρίου του κόμματος. Με αυτόν τον τρόπο δεν δόθηκαν ποτέ πολύ σημαντικές απαντήσεις και δεν έγιναν άκρως αναγκαίες αναλύσεις σχετικά με ό,τι συνέβη πολιτικά στην Ευρώπη και την Ελλάδα μέσα στο 2015. Αυτό το γεγονός πόλωσε την κατάσταση ακόμη περισσότερο και ίσως κατά βάθος ικανοποίησε όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές, ποιος έχει άλλωστε όρεξη για αυτοκριτική; Σίγουρα, έδωσε στην Αριστερή Πλατφόρμα την ελαφριά κλωτσιά που περίμενε προκειμένου να βρεθεί εκτός Κουμουνδρούρου και έτσι η ηγεμονία της τάσης του εντός του κόμματος επετεύχθη επιβλητικά. Από την άλλη πλευρά, καθ΄όλη την προεκλογική περίοδο η Λαϊκή Ενότητα έδωσε ένα ρεσιτάλ λαϊκισμού, κενό ουσίας. Αρχικά, το ίδιο το όνομα. Αλήθεια τώρα ρε Λαφαζάνη; Έτη φωτός η απόσταση από τη Unidad Popular του Αλιέντε. Η Ζωή στο Mega να πετάει ατάκες τύπου "Ελπίζω να μη με φοβάστε εκεί στο studio" και οι δηλώσεις Λαφαζάνη για "συνεχιστές του ΕΑΜ" ήταν οριακά γλοιώδεις. Ταυτόχρονα, ούτε κουβέντα ουσιαστική, για την ανάγκη μονομερών ενεργειών, ένταξη σε νέες γεωπολιτικές συμμαχίες και ενημέρωση και προετοιμασία ενός φυσικού πλέον αγώνα ενάντια στη νέα αποικιοκρατία. Σαν να μην έγινε ποτέ η διαπραγμάτευση, η ήττα. Ο λαός τους κλώτσησε με τη σειρά του εκτός Βουλής.

Και ερχόμαστε επιτέλους στην ουσία του άρθρου, σε κάτι πολύ βασικό που πέρα από τη Λαϊκή Ενότητα, πλήττει την υπόλοιπη εξωκοινοβουλευτική αριστερά, το αναρχικό κίνημα, καθώς και κάθε άλλη συλλογική συγκρότηση ενάντια στον ραγιαδισμό. Οι χώροι αυτοί, με πρωταγωνιστή την εξωκοινοβουλευτική αριστερά, υπονοούν. Δεν κάνουν πολιτική. Δεν υπάρχει αντίπαλο δέος στη λογική του "όσο το δυνατόν πιο ανώδυνου βιασμού" που προτείνει και εφαρμόζει ο ΣΥΡΙΖΑ και που φυσικά δεν είναι καν κοντά σε μια πολιτική απελευθέρωσης. Το στοίχημα για τη νέα συγκυβέρνηση είναι εάν θα καταφέρει να υλοποιήσει το λεγόμενο "παράλληλο πρόγραμμα" που θα προσπαθήσει να διαχειριστεί την υποδούλωση έτσι ώστε το ξεπούλημα και η νεοφιλελευθεροποίηση της χώρας να μην είναι τόσο εμφανή και επώδυνα. Δεν θεωρώ πως υπάρχει ο πολιτικός χωροχρόνος προκειμένου από την ίδια συγκυβέρνηση να δημιουργηθεί και πόσο μάλλον να πραγματοποιηθεί μια κρυφή ίσως ατζέντα απελευθέρωσης. Αυτό που προτείνεται από τις εξωκοινοβουλευτικές συλλογικότητες είναι πραγματικά επαναστατικό και η μόνη ουσιαστική κάθαρση. Είναι δύσκολο, αλλά αν τουλάχιστον σταματήσουν να το υπονοούν και αρχίσουν να το πραγματώνουν, τότε ίσως πολύ περισσότεροι πολίτες αρχίσουν να το σέβονται, να το ασπάζονται και να το αναγνωρίζουν ως τον ουσιαστικό δρόμο, αντί μέσα στα πλαίσια της απολιτίκ κουλτούρας τους να τοποθετούν εντός Βουλής έναν πολιτικό κλόουν όπως ο Λεβέντης. 

Η ρομαντικοποίηση του αγώνα δεν είναι κάτι καινούριο. Εξελίσσεται εδώ και δεκάδες χρόνια στη ελληνική πραγματικότητα. Πως το κίνημα θα βγει επιτέλους από τις θεωρητικές αναλύσεις, τις φαντασιώσεις, τις κλίκες και τον εθισμό του στις ήττες και τους "δεσταλεγάκηδες"; Πως θα στηθεί ουσιαστικά, ρεαλιστικά η αποαποικοιοκράτηση της Ελλάδας;

Το πρώτο βήμα είναι το πιο σημαντικό, το πιο δύσκολο και το πιο τρομακτικό. Το πρώτο βήμα είναι αυτό που απεύχονται όλοι ανεξαιρέτως οι "σύντροφοι". Αλλά ή θα γίνει ή ας το πάρουμε όλοι απόφαση και να γίνουμε ό,τι σιχαινόμαστε πιο πολύ, πουλημένοι. Ή μήπως σύντροφοι προτιμάτε κατά βάθος περισσότερο να είστε ουσιαστικά πουλημένοι και δοσμένοι στο σύστημα από το να είστε ουσιαστικά σύντροφοι; Το πρώτο βήμα είναι η δημιουργία μιας συλλογικότητας, ενιαίας, με χιλιάδες πηγές και μία και μοναδική εκβολή, την απελευθέρωση του λαού από κάθε λογής αλυσίδες. Φτάνει πια με τα πολλαπλά "παλαϊκά μέτωπα", τις "συσπειρώσεις", τις "ενότητες" μερικών δεκάδων ατόμων και τα "στέκια" που είτε είναι βυθισμένα στην κατάθλιψή τους, είτε σημειώνουν τζίρους αντίστοιχους των clubs στην προσπάθειά τους να ικανοποιήσουν τους φασέους πελάτες τους. Εάν είστε τόσο μεγάλοι γνώστες της ιστορίας όπως ποζάρετε, θα βλέπετε ξεκάθαρα ότι μόνο όταν ο σκοπός είναι ένας, κοινός, και η δράση συντονισμένη και ενιαία μπορεί να πραγματωθεί η νίκη, η απελευθέρωση, η ζωή. Η πολυτέλεια της διάσπασης και της κλίκας υφίσταται μόνο όταν έτσι και αλλιώς έχει επιτευχθεί μια κρίσιμη, ενιαία μάζα. Δεν χρειάζονται γραμμές, ούτε σύμβολα, ούτε αναλύσεις, ούτε χρώματα για να επέλθει η ένωση. Το αντίθετο, όλα αυτά προάγουν τις κλίκες, τη μιζέρια, την ήττα. Χρειάζεται αυτοκριτική και συγκέντρωση στον σκοπό. Αυτό το άρθρο είναι ένα κάλεσμα σε όλους εκείνους και εκείνες που δε τους αρκεί η διακριτική επιβίωση της κλίκας τους, που δεν επαναπαύονται στον ρόλο αναλυτή των εξελίξεων, που δεν ικανοποιούνται και εθίζονται με τις μελανές τους προφητείες, που δεν βλέπουν τις συλλογικότητες στις οποίες ανήκουν ως δεξαμενή κοινωνικοποίησης και στους ανένταχτους που δεν ανήκουν πουθενά λόγω των ανωτέρω παθογενειών. Αυτό το κάλεσμα πρέπει να φτάσει σε πολλά αφτιά και να αναπαραχθεί από άλλα τόσα στόματα. 

Όπου και αν ανήκεις, οφείλεις να βλέπεις πέρα από τη μύτη σου, οφείλεις να πραγματώσεις τις ζυμώσεις που απαιτούνται για να ωριμάσει το κίνημα και οι συγκυρίες. Όλοι λένε "ευτυχώς που διαφωνούμε και είμαστε διαφορετικοί" αλλά κανείς δεν αξιοποιεί ακριβώς αυτό. Το αποτέλεσμα είναι όλες οι συλλογικότητες να κλείνουν τα αφτιά τους και να μονολογούν την αλήθεια τους αντί να αναλάβουν την πολιτική ευθύνη του να συνθέσουν.

Γιατί είναι τόσο σημαντική η ενιαιοποίηση του σκοπού του κινήματος; 

Εδώ και πολύ καιρό, οι διάφορες συλλογικότητες αντιδρούν σε διάφορες εκφράσεις της νεοφιλελευθεροποίησης όπως στην καταστολή, τις απολύσεις, την οικονομική υποδούλωση. Το κίνημα είναι αποκλειστικά αντιδραστικό. Προφανώς και όταν βάλλεσαι οφείλεις να αντιδράσεις δυναμικά και παραδειγματικά. Έτσι άλλωστε συνήθως γεννιούνται τα κινήματα, ως αντίδραση σε κάποια συλλογική προσβολή. Παρ΄όλα αυτά, οι συγκυρίες δημιουργούν την ευκαιρία ο λαός να αντιδράσει ουσιαστικά και τελειωτικά με την ανάληψη δράσης. Με την ενεργητική δημιουργία και όχι την παθητική αντίδραση. Σε μια τέτοια συγκυρία βρισκόμαστε σήμερα. Το παλιό έρχεται να κατασπαράξει το καινούριο και στην πορεία συντηρητικοποιεί τεράστια κομμάτια της κοινωνίας και των κοινωνικών αγώνων. Την "αυταπάτη του δικαίου" έρχεται τώρα να διαδεχθεί η "αυταπάτη της μη εναλλακτικής". Στο χέρι μας είναι να δημιουργήσουμε όσες εναλλακτικές λύσεις επιθυμούμε, αρκεί να επιθυμούμε όντως την πραγμάτωσή τους. Όσοι μείνανε, πρέπει τώρα να ενωθούν και να σχεδιάσουν ενεργητικά τα επόμενα βήματα. Ο νεοφιλελευθερισμός είναι τόσο κυρίαρχος που δεν αρκούν τα μέχρι τώρα μέσα μας. Αυτό μας το απέδειξε η πιο πρόσφατη ήττα. Ο εχθρός είχε στην κατοχή του ορισμένα όπλα, που ο λαός δεν είχε καν φανταστεί την ύπαρξή τους. Όπως ο οικονομικός εξαναγκασμός κατάλυσης του Συντάγματος και καταπάτησης των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Αυτά τα όπλα δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπισθούν ούτε με πορείες, ούτε με αφισοκολλήσεις, ούτε καν με άμεση έκφραση της βούλησης ενός λαού, όπως το δημοψήφισμα. Ούτε καν με Δημοκρατία. Χρειαζόμαστε όπλα αντίστοιχου βεληνεκούς. Γεωπολιτικές συμμαχίες, διακρατικό αντιπραγματισμό, παραγωγική ανασυγκρότηση. Όλα αυτά δεν μπορούν να τα πραγματώσουν οι τρέχουσες μας δομές. Απλούστατα, είναι πολύ μικρές για τόσο μεγάλα έργα. Χρειάζεται το κίνημα να αντιμετωπίζει επιτυχώς μια τεράστια γκάμα προκλήσεων, από την καταστολή του παρακράτους και τους φασίστες, μέχρι τις διαπραγματεύσεις με πιθανούς νέους συμμάχους και την διασφάλιση και αξιοποίηση πόρων.

Για να έρθει πραγματικά ο λαός στην εξουσία, θα πρέπει πρώτα από όλα να γνωρίζει τι να κάνει με αυτή. Πολύ πριν τη νίκη, το σχέδιο πρέπει να είναι πλήρως διαμορφωμένο και μαζικά συμφωνημένο. Σύντροφοι, θα έχετε πολύ χρόνο να φάτε ο ένας τον άλλον, να διεκδικήσετε την ηγεμονία και να πάρετε τα εύσημα, αλλά πρώτα ας κατεβάσουμε τους δυτικοευρωπαίους και τους ντόπιους όμοιούς τους από το σβέρκο μας, ας σταματήσουμε το βιασμό της γης μας, ας κοιταχτούμε μια φορά στον καθρέφτη με περηφάνια. 

Κρατηθείτε ο ένας από τον άλλον και κυνηγήστε την κοινή σας ουτοπία ή μείνετε ακίνητοι στην αφασία σας και αφήστε τη δυστοπία τους να σας αγκαλιάσει. 

Παύλο, οι γενναίοι δε μας αναλογούν.

Εντάξει, πάνε δύο χρόνια, το αίμα χύθηκε.
Το αίμα ξεράθηκε, στέγνωσε και ξεπλύθηκε.
Οι πρεζάκηδες του μίσους λάβανε τη δόση.
Οι κυρ-Παντελήδες στο κουφάρι τους εντός
ανακουφισμένοι από του κορμιού την πτώση,
ενώ τα τρωκτικά γράφουνε μανιωδώς.

Εντάξει, μνημεία εγέρθηκαν για να ατιμαστούν,
αποδείξαμε αμέσως ότι οι γενναίοι δεν μας αναλογούν.
Η ιστορική αλήθεια αποκαταστάθηκε σαφώς.
Ο φόρος τιμής αποδόθηκε, σχεδόν παραδοσιακώς.

Κόρη μας κάναμε τη μιζέρια τους,
όπλο στα χέρια μας το μίσος τους,
γουστάρουμε την άγνοια γυμνή,
τους μοιάζουμε και είμαστε περήφανοι.

Η βία είναι μάνα όταν σου κλέβουν τη ζωή,
μα σαν εξελιχθεί σε αυτοσκοπό,
χορεύεις σε ασφυκτικό, αφύσικο ρυθμό
κι ο αφέντης σας γελάει και έχει λόγο σοβαρό.

Στο κοπάδι μέσα όλοι έχουν μυηθεί στην άποψη,
στα αφτιά των έξω φτάνει ως κενότητα
κι όπως είπε ο Λιάκος στη συνέντευξη
"έχουμε πρόβλημα, έχουμε πρόβλημα"

Κοίτα στον καθρέφτη, τώρα κοίτα το βλέμμα σου.
Ψάξε βαθιά. Εστίασε την προσοχή εσωτερικά.
Το πεδίο μάχης βρίσκεται εκεί.
Μαύρες τρύπες και ήλιοι μέσα σου.
Άνθρωποι και συγκυρίες τα σπέρνουν ευκαιριακά.
Ξέθαψε και κράτα ό,τι επιθυμείς εσύ.

- "Τι ψάχνουμε ρε μαλάκα, το σκοτάδι και το μίσος; Φως και αγάπη ψάχνουμε." 
- "Άσε με ρε Παύλο και ΄συ τώρα με τα δικά σου.."

Γνωρίζεις ή θάβεις τον εαυτό σου;

Εάν ρίχνεις την περίεργη ματιά σου στο blog αυτό εδώ και καιρό, θα έχεις καταλάβει ότι δίνω μεγάλη βαρύτητα στο ζήτημα της προσωπικής αυτο-βελτίωσης. Το άτομο είναι άλλωστε η βάση της οποιασδήποτε συλλογικής επίτευξης και κάθε κίνημα που δεν το λαμβάνει αυτό υπόψιν είναι καταδικασμένο σε εκφυλισμό και κατ'επέκταση καταλήγει να ικανοποιείται με την διακριτική του επιβίωση και με το να διασύρεται σε παραδοσιακές τελετές και επετείους αντίστασης ενάντια στο εκάστοτε κυρίαρχο οικονομικό και πολιτισμικό μοντέλο, το οποίο τελικά έχει μάθει να θρέφει την κυριαρχία του με αυτές τις επετείους / εκτονώσεις.

Εγώ, εσύ και κάθε άτομο που θα συναντήσεις υπό οποιεσδήποτε συνθήκες στη ζωή σου, διαθέτουμε ορισμένες περιγραφές για τον κόσμο, τις οποίες ανά πάσα στιγμή θεωρούμε ως αληθείς και οικουμενικές. Ή τουλάχιστον, έτσι ξεκινήσαμε όλοι. Η ποιότητα των ανθρώπων διαμορφώνεται με βάση τα παρακάτω:

Τι περιγραφές θεωρούμε ως δεδομένες; 

Αυτό είναι κάτι που δεν ελέγχουμε ίσως καθόλου. Οι διάφορες "αλήθειες" άρχισαν να μολύνουν τη συνείδησή μας και τον υποσυνείδητό μας νου πολύ πριν είμαστε σε θέση να αποκτήσουμε τις πρώτες μας μνήμες. Ο άνθρωπος βασίζει την επιβίωσή του σε πολύ μεγάλο βαθμό στην παρατήρηση. Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι τα πρώτα ερεθίσματα που λαμβάνουμε, τα οποία προέρχονται αποκλειστικά από την οικογένεια, θέτουν τη βάση πάνω στην οποία θα στηθεί ολόκληρη η κοινωνικοποίησή μας. Ο τρόπος αλληλεπίδρασης μας με τους γονείς και τα αδέλφια καθώς και το είδος της επικοινωνίας που έχουν μεταξύ τους τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, είναι τα δύο βασικά και καθοριστικά μοντέλα που άκριτα υιοθετούμε. 

Για παράδειγμα, εάν η μητέρα είναι υπερπροστατευτική και απόλυτα κτητική απέναντι στο παιδί της, είναι ηλίου φαεινότερον ότι το παιδί θα αποκτήσει σοβαρά προβλήματα κοινωνικοποίησης, τα οποία δεν θα το ακολουθούν μονάχα στα παιδικά / σχολικά χρόνια αλλά και πολύ αργότερα, εάν το παιδί αποτύχει στην αυτοπαρατήρηση και την αυτοκριτική. Ακόμη, εάν το παιδί βιώνει τη σωματική ή ψυχολογική βία εντός της οικογένειας, είναι πολύ πιθανόν να θεωρήσει ότι "έτσι πάει" με όλους τους ανθρώπους. Έτσι θα θεωρεί όλες του τις σχέσεις, ως σχέσεις θύματος - θύτη. Επίσης, εάν οι γονείς δουν στα μάτια του παιδιού τους τον δυνητικό τους εαυτό, θα του βγάλουν όλα τους τα απωθημένα και θα το γεμίσουν με υποχρεώσεις και απαιτήσεις, οι οποίες με τη σειρά τους πλημμυρίζουν το παιδί με άγχος και το κάνουν να τρώει τα νύχια του μέχρι τα 30. Εάν μάλιστα το παιδί δεν μπορέσει να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις αυτές, θα δημιουργήσει ένα άκρως αντιδραστικό μοντέλο αλληλεπίδρασης με αποτέλεσμα μόνο να αντιδρά και όχι να δρα, και συνήθως να αντιδρά με σκοπό τη σύγκρουση και όχι τη λύση. Από την άλλη, εάν οι σχέσεις εντός της οικογένειας είναι κυρίως αρμονικές, με ρήξη του εγωισμού, έτσι και το παιδί θα αρχίσει να λειτουργεί κοινωνικά αντίστοιχα.

Στις συγκεκριμένες περιπτώσεις φωτογραφίζω άτομα τα οποία γνωρίζω, αλλά τα παραδείγματα θα μπορούσαν να είναι και δεκάδες άλλα. Πιστεύω γίνεται κατανοητό ότι η διαμόρφωση των βάσεων μας γίνεται πέρα από τον έλεγχό μας. 

Η οικογενειακή δομή είναι το πιο κρίσιμο και ισχυρό διαμορφωτήριο χαρακτήρων. Από εκεί και πέρα, ο ρόλος του σχολικού περιβάλλοντος, της παρέας και των ερωτικών σχέσεων καθορίζεται από το κατά πόσο έχει διαμορφωθεί το λεγόμενο "αντιδραστικό μοντέλο αλληλεπίδρασης". Δηλαδή, εάν το μόνο που γνωρίζει το παιδί είναι να αντιδρά, κάποια στιγμή θα αντιδράσει και θα συγκρουστεί με την ίδια την οικογένειά του. Αυτό θα γίνει με την πλήρη υιοθέτηση άλλων "αληθειών" οι οποίες θα προέρχονται αποκλειστικά από το φιλικό και ερωτικό περιβάλλον. Έτσι, αυτοί οι άνθρωποι βρίσκουν ηρεμία και ομόνοια στις κλίκες / φούσκες τους, είτε είναι πολιτικές, αθλητικές, φιλικές, ερωτικές ή οτιδήποτε άλλο. Το επόμενο βήμα είναι ο φανατισμός, καθώς η φούσκα φαντάζει παράδεισος και εκεί ακριβώς αυτοί οι άνθρωποι αναλώνονται πλήρως από τις "αλήθειες" τους. Οι περιγραφές τους τότε για τον κόσμο είναι τόσο ισχυρές με αποτέλεσμα να ζουν τα μισά από αυτά που θα μπορούσαν. Το παιδί ξεντύνεται τα σκουπίδια της οικογένειας, φορώντας τα σκουπίδια της κοινωνίας.

Πόσο σημαντικές θεωρούμε αυτές τις περιγραφές;

Αυτός είναι ακόμη ένας πολύ σημαντικός παράγοντας που διαμορφώνει την ποιότητα της ζωής μας. Δύο άνθρωποι μπορεί να έχουν την ίδια περιγραφή για ένα συγκεκριμένο θέμα, η αντίδρασή τους όμως σε αυτό μπορεί να είναι τελείως διαφορετική, το ίδιο και η τελική τους ευτυχία. Η έντονη αντίδραση συνεπάγεται μεγάλη δόση ενέργειας προς αυτήν την "αλήθεια", με αποτέλεσμα πάλι να καταστρέφουμε τη δυνητικότητα μας. 

Τελικά, είτε βουτάμε με τα μούτρα μέσα σε μια "αλήθεια", είτε ορμάμε να καταστρέψουμε μιαν άλλη, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Δίνουμε την ενέργειά μας σε κάτι που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει, παρά μόνο στα μυαλά ορισμένων ανθρώπων με υπαρξιακές ανασφάλειες. Στην κυριολεξία δίνουμε σάρκα και οστά στα φαντάσματα άλλων ανθρώπων, σπαταλώντας δική μας ζωτική ενέργεια. Αξίζει όλο αυτό; Σίγουρα όχι.

Προσοχή, δεν περιγράφω ως ιδανική μια κοινωνία αδιάφορων, απολιτικ, άχρωμων, ανούσιων ανθρώπων. Περιγράφω ως ιδανική μια ανθρώπινη ύπαρξη η οποία κρίνει πριν δράσει, κατανοεί πριν αντιδράσει και αυτοπαρατηρείται πριν κρίνει. Είσαι στην κυριολεξία ό,τι έχεις ζήσει και ό,τι έχουν ζήσει εκείνοι που σε διαπαιδαγώγησαν.

Το ζήτημα είναι ότι είναι πολύ λεπτή η γραμμή ανάμεσα στη γνώση του εαυτού και το θάψιμό του. Είναι πολύ σημαντικό να μελετάς και να μαθαίνεις, να γνωρίζεις το διαφορετικό, το νέο ώστε να αποκτήσεις τα μέσα που θα σε κάνουν να δεις την πραγματική σου φύση, να αποδομήσεις ουσιαστικά όλα αυτά που σου έχουν φορτώσει άθελα και μη η οικογένεια, η παράδοση, το σχολειό, ο περίγυρος κλπ. Το ζήτημα δηλαδή είναι να ξεφλουδίσεις το Είναι σου μέχρι να βρεις τον πυρήνα σου, όχι να χτίζεις συνεχώς με νέες πεποιθήσεις, ιδεολογίες και ιδεοληψίες. Οι περισσότεροι άνθρωποι χάνονται μέσα σε αυτή τη θάλασσα γνώσεων και εμπειριών με αποτέλεσμα αντί να μαθαίνουν τον εαυτό τους, στο τέλος να γίνονται κάτι άλλο, κάτι βαρύ, γεμάτο περιγραφές για το πως είναι και πρέπει να είναι ο κόσμος. Που είναι το ακριβώς αντίθετο από το γνώθι σαυτόν.

Όπως και το σώμα μας, έτσι και ο εαυτός μας, το Είναι μας, γεννιέται γυμνό. Το σύστημα, δηλαδή η αλληλεξάρτηση των ανθρώπων, μας ντύνει με τέτοιον τρόπο ώστε να το εξυπηρετούμε καλύτερα. Μερικές φορές, κάποιους ανθρώπους, τους ντύνει τόσο πολύ και με τόσο αταίριαστα ρούχα για τον εαυτό τους, που οι άνθρωποι αυτοί πνίγονται, και χάνονται μια για πάντα, μη μπορώντας πια να δουν μέσα τους, να δουν τον αληθινό τους πυρήνα. Άλλοι πάλι, δεν αντέχουν στη θέα αυτών των αταίριαστων, κακόγουστων ρούχων, και φορούν στη θέση τους άλλα, πιο ταιριαστά. Ξεχνούν όμως, ότι και πάλι δεν βλέπουν τον εαυτό τους και ότι τα νέα τους ρούχα, προέρχονται από τις ίδιες αποθήκες που προέρχονταν και τα παλιά. Τέλος υπάρχουν και εκείνοι, που δεν δίνουν σε τίποτα μεγαλύτερη αξία από την αξία της αγνής τους φύσης, της βίωσης της μοναδικότητάς τους και της προσφοράς αυτής της μοναδικότητας προς όφελος και εξέλιξη του εαυτού τους και των ανθρώπων που τους περιβάλλουν. Θέλουν να είναι γυμνοί. Γιατί απλά, είναι πιο όμορφοι και ελεύθεροι έτσι. 


Εσύ, γνωρίζεις ή θάβεις τον εαυτό σου;

Σεξισμός και Ελαφρότητα.

Έχω βρεθεί σε πάνω από αρκετές επίσημες και ανεπίσημες κουβέντες με γνωστούς, φίλους και αγνώστους σχετικά με το ζήτημα του σεξισμού, της ισότητας των δύο φύλων και του δικαιώματος της δημόσιας και ιδιωτικής έκφρασης των σεξουαλικών προτιμήσεων, όποιες και αν είναι αυτές.

Δυστυχώς, ακόμη και από τις πιο αντιδραστικές και υποθετικά ελευθεριακές γωνιές της κοινωνίας, επικρατεί η άποψη ότι σεξισμός και καταπίεση του γυναικείου φύλου, ή πιο εύστοχα οτιδήποτε δεν είναι σκληροπυρηνικά αρσενικό, υπήρχε στο παρελθόν. Είναι κάτι που η Δύση έχει ξεπεράσει, όπως η πανώλη, η χολέρα και τα σκλαβοπάζαρα. Οι περισσότεροι θεωρούν ότι ο κόσμος έχει σοβαρότερα προβλήματα να ασχοληθεί, όπως η κρίση, οι λογαριασμοί που τρέχουν, η πάλη των τάξεων και άλλα τόσα που γεμίζει το στόμα τους μέλι μόλις έρθει η ώρα να τα αναλογιστούν και συζητήσουν. Και μάλιστα, θεωρούν ότι οι άνθρωποι εκείνοι που θέτουν το ζήτημα της ισότητας των φύλων και της σεξουαλικής απελευθέρωσης είναι εκτός τόπου και χρόνου, ρομαντικοί, ακόμη και ηλίθιοι. Η χλεύη είναι δεδομένη. 

Δεν διαφωνώ καθόλου στο ότι τα ζητήματα της οικονομικής κρίσης και της ανεξαρτησίας είναι άκρως σημαντικά και κρίσιμα. Δεν κρύβω ότι ήμουν αυτός ο άνθρωπος. Ήμουν αυτός που χλεύαζε τα κινήματα του φεμινισμού και της σεξουαλικής απελευθέρωσης. Με τον καιρό θέλησα να κατανοήσω, γιατί τόσος ντόρος; Ως φαινομενικά όχι ιδιαίτερα ιδιαίτερος, η κοινωνία δεν βάλθηκε να με τραμπουκίσει ποτέ. Δεν βίωνα το πρόβλημα, άρα δυσκολευόμουν να δεχθώ την ύπαρξή του. Ακόμη, οι περισσότερες γυναίκες φαίνονται απόλυτα χαρούμενες και ικανοποιημένες με την τρέχουσα κοινωνική οργάνωση, ενώ δεν έτυχε να συναναστραφώ ποτέ με ομοφυλόφιλα άτομα. 

Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότερες γυναίκες έχουν συμβιβαστεί με τον σεξισμό, ή ακόμη χειρότερα, δεν έχουν βιώσει ποτέ τους μια αγνή φυσιολογική σχέση με ένα αρσενικό και ακόμη και όταν δημιουργείται αυτή η ευκαιρία, η μη σεξιστική συμπεριφορά του άνδρα τους ξενίζει. Ακόμη, δεν είχα ποτέ φίλους γκέι και λεσβίες γιατί απλά η κοινωνία, της οποίας είμαι μέλος, τους έχει στείλει στην απομόνωση. Η πατριαρχία και ο σεξισμός που πηγάζει από αυτή, είναι τόσο κυρίαρχα που τα θύματά τους είτε δε βγάζουν μιλιά, είτε στην κυριολεξία κρύβονται δημιουργώντας τις δικές τους κλίκες προκειμένου να αισθανθούν ένα ψήγμα ελευθερίας. Και φυσικά, εκείνοι που θέτουν το ζήτημα ανοιχτά σε δημόσιο λόγο μοιάζουν ουρανοβάμονες γιατί φαίνεται να θίγουν ένα θέμα το οποίο δεν υφίσταται. Όσο πιο κυρίαρχη είναι η καταπίεση τόσο λιγότερο εμφανής είναι. Η αλήθεια είναι ότι όλοι μας, είμαστε τόσο βουτηγμένοι και βολεμένοι ο καθένας με τους ρόλους του, στον σεξισμό που δεν μπορούμε να τον συνειδητοποιήσουμε ως ξένο, καταπιεστικό χαρακτηριστικό αλλά το ερμηνεύουμε ως "ανθρώπινη φύση".

Πως από έναν κλασικό σεξιστή τύπο μετατράπηκα σε εκείνον που συνειδητοποιεί την πραγματική έκταση του προβλήματος; 

Σοκ. Η βίωση ότι ο σεξισμός μπορεί να εκφραστεί σε τόσο ακραία μορφή, σε βαθμό που απειλεί ζωές. Όπως ακριβώς το φυλετικό μίσος, ο θρησκευτικός φανατισμός και πάει λέγοντας. Λίγοι άνδρες έχουν βρεθεί σε θέση να αποτρέψουν σωματική βία προς γυναίκα από τρίτους, πόσο μάλλον να αποτρέψουν έναν βιασμό. Είχα την τύχη, σε διάστημα μικρότερο της εβδομάδας να βιώσω και τα δύο. Έντονα. Χρειάστηκε η σωματική επέμβαση. 

Ξαφνικά ο σεξισμός ήρθε και προσγειώθηκε μπροστά μου, πραγματικός, όπως ο φασισμός. Όπως μια σφαίρα. Τόσο πραγματικός. Βίαιος. Απειλητικός. Τρομακτικός. Πόσο λίγος θα ένιωθα εάν αποφάσιζα να λακίσω; Να σφυρίξω αδιάφορα; Ευτυχώς αυτό δε μου πέρασε ούτε για λίγο από το μυαλό. 

Όλα αυτά ήρθαν να συμπληρωθούν σαν παζλ, με τις εικόνες των γυναικών που κυκλοφορούν δυο δυο στο σκοτάδι, με το κινητό μονίμως στο αφτί, ακόμη και εκείνες που ένα βράδυ φοβήθηκαν εμένα τον ίδιο και επιτάχυναν το βήμα τους σε κάποια απόμακρη γειτονιά. 

Για να μην παρεξηγηθώ, ο σεξισμός πλήττει και τους άνδρες, σε τεράστια έκταση. Αλλά ας μη γελιόμαστε, η ζωή ενός άνδρα δεν απειλείται τόσο τακτικά από τον σεξισμό όσο η ζωή μιας γυναίκας. 

Οι γυναίκες, οι ομοφυλόφιλοι και οι ομοφυλόφιλες, οι trans και οι queers δεν μπορούν να περιμένουν υπομονετικά από τους αυτοαποκαλούμενους απελευθερωτές των λαών να νικήσουν τον καπιταλισμό, τον ιμπεριαλισμό, την ελεύθερη αγορά και τον εθνικισμό και μετά να ασχοληθούν μαζί τους και να τους ρίξουν λίγα ψίχουλα ελευθερίας. Η βία δεν ιεραρχείται. Τα παραδοσιακά κινήματα της αριστεράς και της αναρχίας δεν είναι λιγότερο σεξιστικά από τον μέσο ελληναρά. 

Για αυτόν τον λόγο άλλωστε όλες αυτές οι μειονότητες οργανώνονται εκτός των κινημάτων αυτών. Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια δειλή, αμήχανη πρώτη προσέγγιση. Αλλά εάν δε συνειδητοποιήσουμε ότι η Ελευθερία δεν έχει μορφές άξιες και λιγότερο άξιες, τότε αυτή η πρώτη προσέγγιση ίσως οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερη γκετοποίηση και αποξένωση.

Όλα τελικά έχουν να κάνουν με το άτομο. Κάθε άνθρωπος που θέλει να δρα ελευθεριακά, κάθε άνθρωπος που θέλει να αλλάξει τον τόπο του προς κάτι πιο ελεύθερο και αγνό, οφείλει πρώτα από όλα να αναγνωρίζει και να αντιμετωπίζει ακόμη και την πιο συνηθισμένη και φαινομενικά "μικρή" καταπίεση. Δεν υπάρχει ολίγον έγκυος. 

Την επόμενη φορά που θα αντικρίσεις το διαφορετικό στα μάτια μιας "καριόλας που προκαλεί", μιας "βρωμόπουστας κραγμένης", μιας "χοντρής αγάμητης λεσβίας" φρόντισε να προσπαθήσεις να ερμηνεύσεις τις συμπεριφορές, να βιώσεις την ψυχολογική και ίσως σωματική βία που έχει ασκηθεί από το κυρίαρχο πολιτισμικό υπόβαθρο και να αισθανθείς την βαριά παρουσία του σεξισμού. 

Τότε θα δεις ότι ο φασισμός δεν πραγματώνεται μόνο από δικτάτορες, τυράννους, ναζί, τραπεζίτες και παρακράτος, αλλά ίσως να πηγάζει από τις σκέψεις, τα λόγια και τα έργα σου. 

Για τις πρόσφατες και ερχόμενες πολιτικές εξελίξεις. (21/8)

Η παρούσα Βουλή δεν σχηματίζει κυβέρνηση. 

Μετά τις εκλογές έχουμε είτε αυτοδυναμία ΣΥΡΙΖΑ, είτε συγκυβέρνηση γερμανοτσολιάδων του Σύριζα, Νέας Δημοκρατίας, Ποταμιού και ΠΑΣΟΚ. 

Πιθανότερα:
Οι Αν.Ελ. εκτός Βουλής. 
Χρυσή Αυγή ταβάνι 9%.
ΚΚΕ σταθερά στη φούσκα του. 
Λαϊκή Ενότητα (Αντιμνημονιακό Μέτωπο) ταβάνι 12%.

Ρομαντικοποίηση και απομόνωση του αντιμνημονιακού αγώνα, αυτή είναι η βασική τακτική των ευρωλιγούρηδων και ενισχύεται από την απαθή στάση του ΚΚΕ. 
Εν μέρει ο φόβος έχει νικήσει, η αυταπάτη της αναίμακτης απελευθέρωσης έχει καταρριφθεί και μεγάλο μέρος του λαού προτιμά τον αργό θάνατο από την αξιοπρέπεια και την ουσιαστική ανάπτυξη που ενδεχομένως πρώτα περνά από τον δρόμο της πείνας και της σύρραξης και φυσικά της ρήξης με τον νεοφιλελευθερισμό. Στην προτίμηση αυτή φυσικά έχει κυρίαρχη θέση η νέα αυταπάτη ότι η Ευρώπη έχει μπει σε τροχιά αλλαγής, με απώλεση της γερμανικής ηγεμονίας και ότι τα πράγματα με κάποιο μεταφυσικό τρόπο θα πάνε καλύτερα. Άρα για ένα διάστημα, είναι δεδομένη και σίγουρη η επικράτηση της τυραννίας των Βρυξελλών. 

Ο μόνος τρόπος να αποφευχθεί μια μακρά νέα επικράτηση των παλαιοραγιάδων και των νέων φίλων τους, είναι η παρουσίαση ενός ρεαλιστικού τρόπου εξόδου από την Ευρωζώνη και σταδιακής επιστροφής στην κρατική οικονομική πολιτική και παραγωγή. Έξοδος από το Ευρώ δεν σημαίνει απομονωτισμός. Το παγκόσμιο πεδίο είναι αχανές και οι συμμαχίες άπειρες και συνεχώς μεταβαλλόμενες. Η Ελλάδα έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός δυνητικά κυρίαρχου, ανεξάρτητου κράτους. Η αυτάρκεια με τη δεδομένη Παιδεία και κουλτούρα και στα πλαίσια της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, είναι μια ουτοπία. Η διασφάλιση όμως των αναγκών της σύγχρονης κοινωνίας είναι πραγματοποιήσιμη μέσα από τα χέρια ενός λαού που έχει συνειδητοποιήσει όλα αυτά και χρησιμοποιεί στο μέγιστο τόσο τα δώρα της ελληνικής γης, όσο και τα κατάλληλα διπλωματικά εργαλεία.

Ταυτόχρονα οι σοβαρές αντιμνημονιακές δυνάμεις οφείλουν να θέσουν το λαό σε τροχιά ρήξης και να τον πληροφορήσουν ρεαλιστικά, ότι δηλαδή θα πρόκειται για μια επαναστατική περίοδο και θα υπάρξουν συρράξεις με οικονομικούς και φυσικούς εχθρούς τόσο εντός, όσο και εκτός συνόρων. 

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι ο δρόμος της αυτο-κυριαρχίας και της Ελευθερίας είναι μακρύς, ανηφορικός, γεμάτος βιώματα σαν αυτά των παππούδων μας. Αυτό είναι η ρεαλιστική κατάσταση. 

Είναι στο χέρι μας να παιδεύσουμε το λαό εντός αυτού του τρόπου σκέψης και δράσης ή απλά να αποδεχθούμε ότι είναι προτιμότερο να αναθέσουμε τη διαχείριση των ζωών μας και των παιδιών μας σε δυτικοευρωπαϊκές ολιγαρχίες, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Our silver queen, the light thief.

Our silver queen, the light thief, stands tall.
She creates seeds of earthly life by just being
during most nights in her dark blue hall.
Galaxies and suns vanish when she comes in.

She orbits my green and cyan stone once a day,
like every loving mother spreads her arms
around her unborn child's embryonic state,
to feel the pulsating life and then she calms.

Her look has never changed and never will,
these fields of timelessness remind all that is dead,
whether it's a lost love, archaic ancestors, a thrill.
She cleans me of waste when she rises up and red.

Tonight, she is bright and full, hearts aflame.
She created a pathway on the seawater, I get in.
The purest feminine expression on my bed.
Tonight, my instinctual love belongs to Selene.