Let's communicate.


e-mail: ianthedrummerr@yahoo.com

Blog Views

Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου 2015

Γνωρίζεις ή θάβεις τον εαυτό σου;

Εάν ρίχνεις την περίεργη ματιά σου στο blog αυτό εδώ και καιρό, θα έχεις καταλάβει ότι δίνω μεγάλη βαρύτητα στο ζήτημα της προσωπικής αυτο-βελτίωσης. Το άτομο είναι άλλωστε η βάση της οποιασδήποτε συλλογικής επίτευξης και κάθε κίνημα που δεν το λαμβάνει αυτό υπόψιν είναι καταδικασμένο σε εκφυλισμό και κατ'επέκταση καταλήγει να ικανοποιείται με την διακριτική του επιβίωση και με το να διασύρεται σε παραδοσιακές τελετές και επετείους αντίστασης ενάντια στο εκάστοτε κυρίαρχο οικονομικό και πολιτισμικό μοντέλο, το οποίο τελικά έχει μάθει να θρέφει την κυριαρχία του με αυτές τις επετείους / εκτονώσεις.

Εγώ, εσύ και κάθε άτομο που θα συναντήσεις υπό οποιεσδήποτε συνθήκες στη ζωή σου, διαθέτουμε ορισμένες περιγραφές για τον κόσμο, τις οποίες ανά πάσα στιγμή θεωρούμε ως αληθείς και οικουμενικές. Ή τουλάχιστον, έτσι ξεκινήσαμε όλοι. Η ποιότητα των ανθρώπων διαμορφώνεται με βάση τα παρακάτω:

Τι περιγραφές θεωρούμε ως δεδομένες; 

Αυτό είναι κάτι που δεν ελέγχουμε ίσως καθόλου. Οι διάφορες "αλήθειες" άρχισαν να μολύνουν τη συνείδησή μας και τον υποσυνείδητό μας νου πολύ πριν είμαστε σε θέση να αποκτήσουμε τις πρώτες μας μνήμες. Ο άνθρωπος βασίζει την επιβίωσή του σε πολύ μεγάλο βαθμό στην παρατήρηση. Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι τα πρώτα ερεθίσματα που λαμβάνουμε, τα οποία προέρχονται αποκλειστικά από την οικογένεια, θέτουν τη βάση πάνω στην οποία θα στηθεί ολόκληρη η κοινωνικοποίησή μας. Ο τρόπος αλληλεπίδρασης μας με τους γονείς και τα αδέλφια καθώς και το είδος της επικοινωνίας που έχουν μεταξύ τους τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, είναι τα δύο βασικά και καθοριστικά μοντέλα που άκριτα υιοθετούμε. 

Για παράδειγμα, εάν η μητέρα είναι υπερπροστατευτική και απόλυτα κτητική απέναντι στο παιδί της, είναι ηλίου φαεινότερον ότι το παιδί θα αποκτήσει σοβαρά προβλήματα κοινωνικοποίησης, τα οποία δεν θα το ακολουθούν μονάχα στα παιδικά / σχολικά χρόνια αλλά και πολύ αργότερα, εάν το παιδί αποτύχει στην αυτοπαρατήρηση και την αυτοκριτική. Ακόμη, εάν το παιδί βιώνει τη σωματική ή ψυχολογική βία εντός της οικογένειας, είναι πολύ πιθανόν να θεωρήσει ότι "έτσι πάει" με όλους τους ανθρώπους. Έτσι θα θεωρεί όλες του τις σχέσεις, ως σχέσεις θύματος - θύτη. Επίσης, εάν οι γονείς δουν στα μάτια του παιδιού τους τον δυνητικό τους εαυτό, θα του βγάλουν όλα τους τα απωθημένα και θα το γεμίσουν με υποχρεώσεις και απαιτήσεις, οι οποίες με τη σειρά τους πλημμυρίζουν το παιδί με άγχος και το κάνουν να τρώει τα νύχια του μέχρι τα 30. Εάν μάλιστα το παιδί δεν μπορέσει να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις αυτές, θα δημιουργήσει ένα άκρως αντιδραστικό μοντέλο αλληλεπίδρασης με αποτέλεσμα μόνο να αντιδρά και όχι να δρα, και συνήθως να αντιδρά με σκοπό τη σύγκρουση και όχι τη λύση. Από την άλλη, εάν οι σχέσεις εντός της οικογένειας είναι κυρίως αρμονικές, με ρήξη του εγωισμού, έτσι και το παιδί θα αρχίσει να λειτουργεί κοινωνικά αντίστοιχα.

Στις συγκεκριμένες περιπτώσεις φωτογραφίζω άτομα τα οποία γνωρίζω, αλλά τα παραδείγματα θα μπορούσαν να είναι και δεκάδες άλλα. Πιστεύω γίνεται κατανοητό ότι η διαμόρφωση των βάσεων μας γίνεται πέρα από τον έλεγχό μας. 

Η οικογενειακή δομή είναι το πιο κρίσιμο και ισχυρό διαμορφωτήριο χαρακτήρων. Από εκεί και πέρα, ο ρόλος του σχολικού περιβάλλοντος, της παρέας και των ερωτικών σχέσεων καθορίζεται από το κατά πόσο έχει διαμορφωθεί το λεγόμενο "αντιδραστικό μοντέλο αλληλεπίδρασης". Δηλαδή, εάν το μόνο που γνωρίζει το παιδί είναι να αντιδρά, κάποια στιγμή θα αντιδράσει και θα συγκρουστεί με την ίδια την οικογένειά του. Αυτό θα γίνει με την πλήρη υιοθέτηση άλλων "αληθειών" οι οποίες θα προέρχονται αποκλειστικά από το φιλικό και ερωτικό περιβάλλον. Έτσι, αυτοί οι άνθρωποι βρίσκουν ηρεμία και ομόνοια στις κλίκες / φούσκες τους, είτε είναι πολιτικές, αθλητικές, φιλικές, ερωτικές ή οτιδήποτε άλλο. Το επόμενο βήμα είναι ο φανατισμός, καθώς η φούσκα φαντάζει παράδεισος και εκεί ακριβώς αυτοί οι άνθρωποι αναλώνονται πλήρως από τις "αλήθειες" τους. Οι περιγραφές τους τότε για τον κόσμο είναι τόσο ισχυρές με αποτέλεσμα να ζουν τα μισά από αυτά που θα μπορούσαν. Το παιδί ξεντύνεται τα σκουπίδια της οικογένειας, φορώντας τα σκουπίδια της κοινωνίας.

Πόσο σημαντικές θεωρούμε αυτές τις περιγραφές;

Αυτός είναι ακόμη ένας πολύ σημαντικός παράγοντας που διαμορφώνει την ποιότητα της ζωής μας. Δύο άνθρωποι μπορεί να έχουν την ίδια περιγραφή για ένα συγκεκριμένο θέμα, η αντίδρασή τους όμως σε αυτό μπορεί να είναι τελείως διαφορετική, το ίδιο και η τελική τους ευτυχία. Η έντονη αντίδραση συνεπάγεται μεγάλη δόση ενέργειας προς αυτήν την "αλήθεια", με αποτέλεσμα πάλι να καταστρέφουμε τη δυνητικότητα μας. 

Τελικά, είτε βουτάμε με τα μούτρα μέσα σε μια "αλήθεια", είτε ορμάμε να καταστρέψουμε μιαν άλλη, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Δίνουμε την ενέργειά μας σε κάτι που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει, παρά μόνο στα μυαλά ορισμένων ανθρώπων με υπαρξιακές ανασφάλειες. Στην κυριολεξία δίνουμε σάρκα και οστά στα φαντάσματα άλλων ανθρώπων, σπαταλώντας δική μας ζωτική ενέργεια. Αξίζει όλο αυτό; Σίγουρα όχι.

Προσοχή, δεν περιγράφω ως ιδανική μια κοινωνία αδιάφορων, απολιτικ, άχρωμων, ανούσιων ανθρώπων. Περιγράφω ως ιδανική μια ανθρώπινη ύπαρξη η οποία κρίνει πριν δράσει, κατανοεί πριν αντιδράσει και αυτοπαρατηρείται πριν κρίνει. Είσαι στην κυριολεξία ό,τι έχεις ζήσει και ό,τι έχουν ζήσει εκείνοι που σε διαπαιδαγώγησαν.


Το ζήτημα είναι ότι είναι πολύ λεπτή η γραμμή ανάμεσα στη γνώση του εαυτού και το θάψιμό του. Είναι πολύ σημαντικό να μελετάς και να μαθαίνεις, να γνωρίζεις το διαφορετικό, το νέο ώστε να αποκτήσεις τα μέσα που θα σε κάνουν να δεις την πραγματική σου φύση, να αποδομήσεις ουσιαστικά όλα αυτά που σου έχουν φορτώσει άθελα και μη η οικογένεια, η παράδοση, το σχολειό, ο περίγυρος κλπ. Το ζήτημα δηλαδή είναι να ξεφλουδίσεις το Είναι σου μέχρι να βρεις τον πυρήνα σου, όχι να χτίζεις συνεχώς με νέες πεποιθήσεις, ιδεολογίες και ιδεοληψίες. Οι περισσότεροι άνθρωποι χάνονται μέσα σε αυτή τη θάλασσα γνώσεων και εμπειριών με αποτέλεσμα αντί να μαθαίνουν τον εαυτό τους, στο τέλος να γίνονται κάτι άλλο, κάτι βαρύ, γεμάτο περιγραφές για το πως είναι και πρέπει να είναι ο κόσμος. Που είναι το ακριβώς αντίθετο από το γνώθι σαυτόν.

Όπως και το σώμα μας, έτσι και ο εαυτός μας, το Είναι μας, γεννιέται γυμνό. Το σύστημα, δηλαδή η αλληλεξάρτηση των ανθρώπων, μας ντύνει με τέτοιον τρόπο ώστε να το εξυπηρετούμε καλύτερα. Μερικές φορές, κάποιους ανθρώπους, τους ντύνει τόσο πολύ και με τόσο αταίριαστα ρούχα για τον εαυτό τους, που οι άνθρωποι αυτοί πνίγονται, και χάνονται μια για πάντα, μη μπορώντας πια να δουν μέσα τους, να δουν τον αληθινό τους πυρήνα. Άλλοι πάλι, δεν αντέχουν στη θέα αυτών των αταίριαστων, κακόγουστων ρούχων, και φορούν στη θέση τους άλλα, πιο ταιριαστά. Ξεχνούν όμως, ότι και πάλι δεν βλέπουν τον εαυτό τους και ότι τα νέα τους ρούχα, προέρχονται από τις ίδιες αποθήκες που προέρχονταν και τα παλιά. Τέλος υπάρχουν και εκείνοι, που δεν δίνουν σε τίποτα μεγαλύτερη αξία από την αξία της αγνής τους φύσης, της βίωσης της μοναδικότητάς τους και της προσφοράς αυτής της μοναδικότητας προς όφελος και εξέλιξη του εαυτού τους και των ανθρώπων που τους περιβάλλουν. Θέλουν να είναι γυμνοί. Γιατί απλά, είναι πιο όμορφοι και ελεύθεροι έτσι. 



Εσύ, γνωρίζεις ή θάβεις τον εαυτό σου;




Τρίτη 25 Αυγούστου 2015

Σεξισμός και Ελαφρότητα.

Έχω βρεθεί σε πάνω από αρκετές επίσημες και ανεπίσημες κουβέντες με γνωστούς, φίλους και αγνώστους σχετικά με το ζήτημα του σεξισμού, της ισότητας των δύο φύλων και του δικαιώματος της δημόσιας και ιδιωτικής έκφρασης των σεξουαλικών προτιμήσεων, όποιες και αν είναι αυτές.

Δυστυχώς, ακόμη και από τις πιο αντιδραστικές και υποθετικά ελευθεριακές γωνιές της κοινωνίας, επικρατεί η άποψη ότι σεξισμός και καταπίεση του γυναικείου φύλου, ή πιο εύστοχα οτιδήποτε δεν είναι σκληροπυρηνικά αρσενικό, υπήρχε στο παρελθόν. Είναι κάτι που η Δύση έχει ξεπεράσει, όπως η πανώλη, η χολέρα και τα σκλαβοπάζαρα. Οι περισσότεροι θεωρούν ότι ο κόσμος έχει σοβαρότερα προβλήματα να ασχοληθεί, όπως η κρίση, οι λογαριασμοί που τρέχουν, η πάλη των τάξεων και άλλα τόσα που γεμίζει το στόμα τους μέλι μόλις έρθει η ώρα να τα αναλογιστούν και συζητήσουν. Και μάλιστα, θεωρούν ότι οι άνθρωποι εκείνοι που θέτουν το ζήτημα της ισότητας των φύλων και της σεξουαλικής απελευθέρωσης είναι εκτός τόπου και χρόνου, ρομαντικοί, ακόμη και ηλίθιοι. Η χλεύη είναι δεδομένη. 

Δεν διαφωνώ καθόλου στο ότι τα ζητήματα της οικονομικής κρίσης και της ανεξαρτησίας είναι άκρως σημαντικά και κρίσιμα. Δεν κρύβω ότι ήμουν αυτός ο άνθρωπος. Ήμουν αυτός που χλεύαζε τα κινήματα του φεμινισμού και της σεξουαλικής απελευθέρωσης. Με τον καιρό θέλησα να κατανοήσω, γιατί τόσος ντόρος; Ως φαινομενικά όχι ιδιαίτερα ιδιαίτερος, η κοινωνία δεν βάλθηκε να με τραμπουκίσει ποτέ. Δεν βίωνα το πρόβλημα, άρα δυσκολευόμουν να δεχθώ την ύπαρξή του. Ακόμη, οι περισσότερες γυναίκες φαίνονται απόλυτα χαρούμενες και ικανοποιημένες με την τρέχουσα κοινωνική οργάνωση, ενώ δεν έτυχε να συναναστραφώ ποτέ με ομοφυλόφιλα άτομα. 

Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότερες γυναίκες έχουν συμβιβαστεί με τον σεξισμό, ή ακόμη χειρότερα, δεν έχουν βιώσει ποτέ τους μια αγνή φυσιολογική σχέση με ένα αρσενικό και ακόμη και όταν δημιουργείται αυτή η ευκαιρία, η μη σεξιστική συμπεριφορά του άνδρα τους ξενίζει. Ακόμη, δεν είχα ποτέ φίλους γκέι και λεσβίες γιατί απλά η κοινωνία, της οποίας είμαι μέλος, τους έχει στείλει στην απομόνωση.
Η πατριαρχία και ο σεξισμός που πηγάζει από αυτή, είναι τόσο κυρίαρχα που τα θύματά τους είτε δε βγάζουν μιλιά, είτε στην κυριολεξία κρύβονται δημιουργώντας τις δικές τους κλίκες προκειμένου να αισθανθούν ένα ψήγμα ελευθερίας. Και φυσικά, εκείνοι που θέτουν το ζήτημα ανοιχτά σε δημόσιο λόγο μοιάζουν ουρανοβάμονες γιατί φαίνεται να θίγουν ένα θέμα το οποίο δεν υφίσταται. Όσο πιο κυρίαρχη είναι η καταπίεση τόσο λιγότερο εμφανής είναι. Η αλήθεια είναι ότι όλοι μας, είμαστε τόσο βουτηγμένοι και βολεμένοι ο καθένας με τους ρόλους του, στον σεξισμό που δεν μπορούμε να τον συνειδητοποιήσουμε ως ξένο, καταπιεστικό χαρακτηριστικό αλλά το ερμηνεύουμε ως "ανθρώπινη φύση".

Πως από έναν κλασικό σεξιστή τύπο μετατράπηκα σε εκείνον που συνειδητοποιεί την πραγματική έκταση του προβλήματος; 


Σοκ. Η βίωση ότι ο σεξισμός μπορεί να εκφραστεί σε τόσο ακραία μορφή, σε βαθμό που απειλεί ζωές. Όπως ακριβώς το φυλετικό μίσος, ο θρησκευτικός φανατισμός και πάει λέγοντας. Λίγοι άνδρες έχουν βρεθεί σε θέση να αποτρέψουν σωματική βία προς γυναίκα από τρίτους, πόσο μάλλον να αποτρέψουν έναν βιασμό. Είχα την τύχη, σε διάστημα μικρότερο της εβδομάδας να βιώσω και τα δύο. Έντονα. Χρειάστηκε η σωματική επέμβαση. 


Ξαφνικά ο σεξισμός ήρθε και προσγειώθηκε μπροστά μου, πραγματικός, όπως ο φασισμός. Όπως μια σφαίρα. Τόσο πραγματικός. Βίαιος. Απειλητικός. Τρομακτικός. Πόσο λίγος θα ένιωθα εάν αποφάσιζα να λακίσω; Να σφυρίξω αδιάφορα; Ευτυχώς αυτό δε μου πέρασε ούτε για λίγο από το μυαλό. 


Όλα αυτά ήρθαν να συμπληρωθούν σαν παζλ, με τις εικόνες των γυναικών που κυκλοφορούν δυο δυο στο σκοτάδι, με το κινητό μονίμως στο αφτί, ακόμη και εκείνες που ένα βράδυ φοβήθηκαν εμένα τον ίδιο και επιτάχυναν το βήμα τους σε κάποια απόμακρη γειτονιά. 


Για να μην παρεξηγηθώ, ο σεξισμός πλήττει και τους άνδρες, σε τεράστια έκταση. Αλλά ας μη γελιόμαστε, η ζωή ενός άνδρα δεν απειλείται τόσο τακτικά από τον σεξισμό όσο η ζωή μιας γυναίκας. 

Οι γυναίκες, οι ομοφυλόφιλοι και οι ομοφυλόφιλες, οι trans και οι queers δεν μπορούν να περιμένουν υπομονετικά από τους αυτοαποκαλούμενους απελευθερωτές των λαών να νικήσουν τον καπιταλισμό, τον ιμπεριαλισμό, την ελεύθερη αγορά και τον εθνικισμό και μετά να ασχοληθούν μαζί τους και να τους ρίξουν λίγα ψίχουλα ελευθερίας. Η βία δεν ιεραρχείται. Τα παραδοσιακά κινήματα της αριστεράς και της αναρχίας δεν είναι λιγότερο σεξιστικά από τον μέσο ελληναρά. 

Για αυτόν τον λόγο άλλωστε όλες αυτές οι μειονότητες οργανώνονται εκτός των κινημάτων αυτών. Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια δειλή, αμήχανη πρώτη προσέγγιση. Αλλά εάν δε συνειδητοποιήσουμε ότι η Ελευθερία δεν έχει μορφές άξιες και λιγότερο άξιες, τότε αυτή η πρώτη προσέγγιση ίσως οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερη γκετοποίηση και αποξένωση.

Όλα τελικά έχουν να κάνουν με το άτομο. Κάθε άνθρωπος που θέλει να δρα ελευθεριακά, κάθε άνθρωπος που θέλει να αλλάξει τον τόπο του προς κάτι πιο ελεύθερο και αγνό, οφείλει πρώτα από όλα να αναγνωρίζει και να αντιμετωπίζει ακόμη και την πιο συνηθισμένη και φαινομενικά "μικρή" καταπίεση. Δεν υπάρχει ολίγον έγκυος. 


Την επόμενη φορά που θα αντικρίσεις το διαφορετικό στα μάτια μιας "καριόλας που προκαλεί", μιας "βρωμόπουστας κραγμένης", μιας "χοντρής αγάμητης λεσβίας" φρόντισε να προσπαθήσεις να ερμηνεύσεις τις συμπεριφορές, να βιώσεις την ψυχολογική και ίσως σωματική βία που έχει ασκηθεί από το κυρίαρχο πολιτισμικό υπόβαθρο και να αισθανθείς την βαριά παρουσία του σεξισμού. 


Τότε θα δεις ότι ο φασισμός δεν πραγματώνεται μόνο από δικτάτορες, τυράννους, ναζί, τραπεζίτες και παρακράτος, αλλά ίσως να πηγάζει από τις σκέψεις, τα λόγια και τα έργα σου. 





Παρασκευή 21 Αυγούστου 2015

Για τις πρόσφατες και ερχόμενες πολιτικές εξελίξεις. (21/8)

Η παρούσα Βουλή δεν σχηματίζει κυβέρνηση. 

Μετά τις εκλογές έχουμε είτε αυτοδυναμία ΣΥΡΙΖΑ, είτε συγκυβέρνηση γερμανοτσολιάδων του Σύριζα, Νέας Δημοκρατίας, Ποταμιού και ΠΑΣΟΚ. 


Πιθανότερα:
Οι Αν.Ελ. εκτός Βουλής. 

Χρυσή Αυγή ταβάνι 9%.
ΚΚΕ σταθερά στη φούσκα του. 
Λαϊκή Ενότητα (Αντιμνημονιακό Μέτωπο) ταβάνι 12%.

Ρομαντικοποίηση και απομόνωση του αντιμνημονιακού αγώνα, αυτή είναι η βασική τακτική των ευρωλιγούρηδων και ενισχύεται από την απαθή στάση του ΚΚΕ. 
Εν μέρει ο φόβος έχει νικήσει, η αυταπάτη της αναίμακτης απελευθέρωσης έχει καταρριφθεί και μεγάλο μέρος του λαού προτιμά τον αργό θάνατο από την αξιοπρέπεια και την ουσιαστική ανάπτυξη που ενδεχομένως πρώτα περνά από τον δρόμο της πείνας και της σύρραξης και φυσικά της ρήξης με τον νεοφιλελευθερισμό. Στην προτίμηση αυτή φυσικά έχει κυρίαρχη θέση η νέα αυταπάτη ότι η Ευρώπη έχει μπει σε τροχιά αλλαγής, με απώλεση της γερμανικής ηγεμονίας και ότι τα πράγματα με κάποιο μεταφυσικό τρόπο θα πάνε καλύτερα. Άρα για ένα διάστημα, είναι δεδομένη και σίγουρη η επικράτηση της τυραννίας των Βρυξελλών. 

Ο μόνος τρόπος να αποφευχθεί μια μακρά νέα επικράτηση των παλαιοραγιάδων και των νέων φίλων τους, είναι η παρουσίαση ενός ρεαλιστικού τρόπου εξόδου από την Ευρωζώνη και σταδιακής επιστροφής στην κρατική οικονομική πολιτική και παραγωγή. Έξοδος από το Ευρώ δεν σημαίνει απομονωτισμός. Το παγκόσμιο πεδίο είναι αχανές και οι συμμαχίες άπειρες και συνεχώς μεταβαλλόμενες. Η Ελλάδα έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός δυνητικά κυρίαρχου, ανεξάρτητου κράτους. Η αυτάρκεια με τη δεδομένη Παιδεία και κουλτούρα και στα πλαίσια της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, είναι μια ουτοπία. Η διασφάλιση όμως των αναγκών της σύγχρονης κοινωνίας είναι πραγματοποιήσιμη μέσα από τα χέρια ενός λαού που έχει συνειδητοποιήσει όλα αυτά και χρησιμοποιεί στο μέγιστο τόσο τα δώρα της ελληνικής γης, όσο και τα κατάλληλα διπλωματικά εργαλεία.

Ταυτόχρονα οι σοβαρές αντιμνημονιακές δυνάμεις οφείλουν να θέσουν το λαό σε τροχιά ρήξης και να τον πληροφορήσουν ρεαλιστικά, ότι δηλαδή θα πρόκειται για μια επαναστατική περίοδο και θα υπάρξουν συρράξεις με οικονομικούς και φυσικούς εχθρούς τόσο εντός, όσο και εκτός συνόρων. 

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι ο δρόμος της αυτο-κυριαρχίας και της Ελευθερίας είναι μακρύς, ανηφορικός, γεμάτος βιώματα σαν αυτά των παππούδων μας. Αυτό είναι η ρεαλιστική κατάσταση. 

Είναι στο χέρι μας να παιδεύσουμε το λαό εντός αυτού του τρόπου σκέψης και δράσης ή απλά να αποδεχθούμε ότι είναι προτιμότερο να αναθέσουμε τη διαχείριση των ζωών μας και των παιδιών μας σε δυτικοευρωπαϊκές ολιγαρχίες, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Κυριακή 2 Αυγούστου 2015

Our silver queen, the light thief.

Our silver queen, the light thief, stands tall.
She creates seeds of earthly life by just being
during most nights in her dark blue hall.
Galaxies and suns vanish when she comes in.

She orbits my green and cyan stone once a day,
like every loving mother spreads her arms
around her unborn child's embryonic state,
to feel the pulsating life and then she calms.

Her look has never changed and never will,
these fields of timelessness remind all that is dead,
whether it's a lost love, archaic ancestors, a thrill.
She cleans me of waste when she rises up and red.

Tonight, she is bright and full, hearts aflame.
She created a pathway on the seawater, I get in.
The purest feminine expression on my bed.
Tonight, my instinctual love belongs to Selene.


Σάββατο 25 Ιουλίου 2015

Θέρος και γη

Το δέρμα καίει και ροδίζει κάτω από τον μεσογειακό ήλιο,
η τύχη μας χαμογέλασε και ζούμε κάτω από το Πήλιο. 
Τα πλατάνια του, οι ελιές, τα κύματα και οι πηγές,
αέναη συντροφιά στης ανθρώπινης ύπαρξης τις πτυχές.
Με δροσιά και κούραση το βουνό μας έχει ταΐσει,
τόσο τους αρχαίους όσο και τους θεούς τους έχει ζήσει,
οι αντάρτες στα σπλάχνα του, άρματα για μας έχουνε κρύψει,
και οι χίπηδες εδώ την ελευθερία για λίγο έχουν αγγίξει.

Ο Παγασητικός προστάτης των παράκτιων θνητών φαντάζει.
Με το Τρίκερι απ΄τη μια και το Αχίλλειο από την άλλη,
η αγκαλιά του κόλπου με άλλου τόπου δε μοιάζει.
Εδώ, η θάλασσα κι η γη ατέρμονη θαρρείς πως κάνουν πάλη.
Η νήσος Σκιάθος φτωχομάνα μα και κοσμοπολίτικη,
της Σκοπέλου τα δάση γαλήνη εμπνέουν αγιορείτικη.
Η Αλόννησος πατρίδα της άγριας και ελεύθερης ζωής.
Στις νήσους των Μαγνήτων σε καλώ να αφεθείς. 

Το θέρος δίχως τη γη μου δεν μπορεί να κάνει,
για αυτό το λόγο άλλωστε εδώ βρίσκεται πάλι.
Η θέρμη των ημερών μέσα μου επωάζει
τους σπόρους της δράσης και της ευδαιμονίας. 
Ως αρχαίος, μέσα από τη φύση, τους θεούς μου κάνω χάζι.
Ως Μάγνης ιθαγενής με την ιδέα φλερτάρω της καλοζωίας,
ως αντάρτης πολιτισμικός δεδομένα εισάγω νέα,
μπορεί η μιζέρια τώρα να σε τυραννά, μα η Ζωή είναι Ωραία.


Προσθήκη λεζάντας




Τετάρτη 15 Ιουλίου 2015

Σύντομη κριτική στη συνέντευξη Τσίπρα (14.7)

Δηλώσεις κλειδιά από τη συνέντευξη Τσίπρα:

- Για την έξοδο από το ευρώ: Ζήτησα ανάλυση και τις επιπτώσεις και είδα πως αυτό δεν μπορεί να αποτελεί εναλλακτική. Όμως και εγώ δεν είχα ποτέ στο μυαλό μου την έξοδο από το ευρώ. 


- Δεν μπορώ να δεχτώ πως η Ευρώπη ανήκει στο Σόιμπλε και έδωσα όλη μου τη δύναμη για αυτό. Σχέδιο Β δεν υπάρχει. Η άτακτη χρεοκοπία δεν ευνοεί κανένα. Το Σχέδιο Β ήταν το σχέδιο Σόιμπλε. 


- Υπερτιμήσαμε τη δύναμη του δίκιου και της ισχύος του λαού. Οι εταίροι μας μάς δείχνουν ότι στις χώρες που βρίσκονται σε πρόγραμμα δεν έχουν σημασία οι εκλογές. Στη ζωή και στην πολιτική, πρέπει να παίρνεις ρίσκο. Και να παραδέχεσαι την ήττα σου, όταν έρχεται.


- Μπορείτε να με κατηγορήσετε για αυταπάτες, πως η Δημοκρατία μπορεί να κερδίσει, αλλά όχι ότι είπα ψέματα. 


Αγαπητέ Τσίπρα, όπως έγραψε και κάποιος στο Twitter: "Σχέδιο εξόδου της Ελλάδας από το Ευρώ, έπρεπε να υπάρχει όπως το σχέδιο αντιμετώπισης σεισμών." Τόσο αυτονόητο έπρεπε να είναι. Και αποτελεί τεράστιο τακτικό λάθος η μη σύνταξη και ανάλυσή του. Όσο και να θες να "σώσεις" και να εκδημοκρατίσεις την Ευρώπη, δεν είναι αυτός ο σκοπός σου. Ο σκοπός σου ως Έλληνας πρωθυπουργός είναι το συμφέρον του λαού. Και ειδικά αυτών που έχουν πληγεί από τα δύο προηγούμενα Μνημόνια. Και φυσικά αυτό περνά μέσα από το εθνικό νόμισμα, την εγχώρια παραγωγή και την αυτοδιαχείριση αυτού του τόπου. Πλέον, είμαι απόλυτα σίγουρος ότι ούτε και εσύ θα έχεις αυταπάτες γύρω από αυτό.


Όχι, στην πολιτική δεν παίρνεις ρίσκα. Γιατί το ρίσκο, εκτός από τον κώλο σου, μπορεί να βλάψει, ακόμη και να σκοτώσει, εκατομμύρια άλλους ανθρώπους. Ρίσκα παίρνεις στο Τζόγο, και οπουδήποτε αλλού, αλλά όχι στην Πολιτική. Στην Πολιτική αναλύεις και αποφασίζεις. Δεν ρισκάρεις τις ζωές ανθρώπων, δεν τζογάρεις παρέα με νταβατζήδες και σίγουρα δεν μπλοφάρεις έξοδο από το ευρώ, δημιουργώντας αυταπάτες αξιοπρέπειας σε έναν λαό που υπόκειται σε γενοκτονία. 


Όταν ο ένας έχει ως όπλο το δίκαιο και ο άλλος την ικανότητα ή μη επιβίωσης ενός ολόκληρου λαού, τότε είναι ξεκάθαρο ποιος θα κερδίσει. Δεν ζεις σε παραμύθι. Το όπλο της όσο το δυνατόν πιο ομαλής εξόδου από το ευρώ και της μονομερούς καταγγελίας του χρέους και του μνημονίου σου το πρόσφερε ο λαός απλόχερα. Οι περισσότεροι ήμασταν έτοιμοι. Μόνο οι ραγιάδες δεν ήταν.


Σε κατηγορώ, όχι επειδή έχασες. Αλλά επειδή έχασες λόγω καλής πίστης προς τους "εταίρους", λόγω ατιμωρησίας των βοθροκάναλων και των παπαγάλων και λόγω φόβου αντιμετώπισης των ρεαλιστικών επιλογών. Ο φόβος τελικά, δε λύγισε το λαό, αλλά λύγισε εσένα. Είχες όντως την ικανότητα και τους συσχετισμούς, ακόμη και με δυσκολίες, να επαναφέρεις τη χώρα στη δημοκρατία, την αξιοπρέπεια και την αυτοκυριαρχία. Ηττήθηκες επειδή είχες αυταπάτες. Ηττήθηκες επειδή επέλεξες να ηττηθείς.  


Ο λαός όμως δεν θα απολέσει την Ελπίδα που εσύ του έδωσες. Μπορεί όμως, να μην είσαι πια κομμάτι αυτής της Ελπίδας.

Κυριακή 12 Ιουλίου 2015

Διαπραγμάτευση: Γιατί ηττήθηκε ο λαός;

Σε κάθε μάχη, χαμένη ή κερδισμένη, οφείλεις να εντοπίσεις τα χαρακτηριστικά εκείνα τα οποία οδήγησαν στην τελική έκβαση.

Λοιπόν, τι είναι αυτό που κόλλησε την κυβέρνηση Τσίπρα στον τοίχο; Και μάλιστα στημένη στα τέσσερα, όπως ακριβώς και οι προηγούμενες κυβερνήσεις;


Υπάρχει η άποψη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά αλλά και για αρκετούς μήνες εντός της διαπραγμάτευσης, έπιασε με ακρίβεια τον παλμό του λαού. Συμφωνώ απόλυτα. Τούτο άλλωστε τον οδήγησε στην εξουσία. Μια εξουσία πλήρως υποταγμένη σε ξένα κέντρα που όμως είχε τη ρεαλιστική πιθανότητα να ανεξαρτητοποιηθεί. Το γεγονός όμως αυτό δεν είναι απαραιτήτως καλό από μόνο του.


Και αυτό γιατί ο λαός είχε αυταπάτες ως προς την ευρωπαϊκή ιδέα. Με εξαίρεση τους φασίστες της Χρυσής Αυγής (και αυτοί με εκλάμψεις "ποταμίσιου" ευρωπαϊσμού), το Κομμουνιστικό Κόμμα, την εξωκοινοβουλευτική αριστερά και την παραδοσιακή αναρχία, η υπόλοιπη κοινωνία πίστεψε ότι οι εταίροι μπορούν να κάνουν πίσω και ότι η Ευρώπη μπορεί να εκδημοκρατιστεί καθώς και να επιτευχθεί μια συμφωνία δίχως ίχνος υφεσιακών μέτρων, κάτι που θα επέτρεπε στην κυβέρνηση να εφαρμόσει το περίφημο πρόγραμμα Θεσσαλονίκης. Αυτή η αυταπάτη μεταφέρθηκε σύσσωμη στο κυβερνητικό και διαπραγματευτικό επιτελείο. Και εκεί ακριβώς ήταν η αρχή της ήττας.


Η αυταπάτη όμως έχει ρεαλιστικές βάσεις. Δεν είναι εντελώς ρομαντική. Και αυτό είναι ακόμη χειρότερο καθώς αυτή ακριβώς η αίσθηση πραγμάτωσης του εκδημοκρατισμού της Ευρώπης έγινε το σκληρό ναρκωτικό που σκότωσε τελικά την Ελληνική κυβέρνηση. Το ότι η Ευρώπη και ιδιαιτέρως η διαπραγμάτευση δεν είναι ένα γραμμικό και παραδοσιακό στρατόπεδο όπου στη μια πλευρά βρίσκεται η αγουροξυπνημένη Ελλάδα και από την άλλη η κακιά, φασιστική Ευρώπη, αποδεικνύεται από τα κονταροχτυπήματα μεταξύ Αμερικάνων και Γερμανών μέσω του ΔΝΤ, Ρέντσι - Μέρκελ, Ντράγκι - Σόιμπλε και πάει λέγοντας.


Το μέγιστο τακτικό λάθος της ελληνικής διαπραγματευτικής ομάδας δεν είναι άλλο από την υποτίμηση του βαθμού ολοκλήρωσης της Γερμανικής ηγεμονίας επί της Ευρωζώνης. Ο Τσίπρας προσπάθησε να σώσει την Ευρώπη ενώ εκείνη δε του το ζήτησε ποτέ.


Κάποια στιγμή άρχισε να γίνεται αισθητό το βάρος αυτής της ηγεμονίας. Τα τελεσίγραφα έφθαναν στο Μαξίμου το ένα μετά το άλλο, τα νταούλια και οι ζουρνάδες σίγησαν και η σφαλιάρα που έφαγε η συγκυβέρνηση έπρεπε να την έχει βγάλει από τούτη την αυταπάτη και τη μάταιη επιχείρηση διάσωσης των λαών της Ευρώπης. Με το ζόρι παντρειά δε γίνεται άλλωστε. Με το ζόρι, μόνο ο βιασμός επιτυγχάνεται.


Τότε, η κυβέρνηση έδειξε να ξυπνάει. Και εκεί είναι που η λάθος τακτική αρχίζει να μετατρέπεται σε προδοσία. Ο Τσίπρας άρχισε να διαμηνύει στα διεθνή φόρα ότι "οι Έλληνες είναι καλοί με τις φουρτούνες και δεν θα φοβηθούν να ανοιχτούν σε άγνωστες θάλασσες για να βρουν νέα ασφαλή λιμάνια", ο Λαφαζάνης προσέγγισε τη Μόσχα για φυσικό αέριο και το Καράκας για φθηνό πετρέλαιο. Αποκορύφωμα ήταν η κήρυξη δημοψηφίσματος και ο επικός λόγος Τσίπρα στο Σύνταγμα, μπροστά σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους.


Η προδοσία έγκειται στο ότι όλα αυτά ήταν μια τεράστια και χυδαία μπλόφα προς τους δανειστές η οποία συγχρόνως γέννησε στα μυαλά των Ελλήνων την ιδέα της ηρωικής και αξιοπρεπούς εξόδου από τη Γερμανική κλίκα. Δηλαδή οι Έλληνες, από την αυταπάτη της διάσωσης της Ευρώπης σύρθηκαν στην αυταπάτη της εθνικής ανεξαρτησίας. Φυσικά, το δεύτερο ενδεχόμενο δεν είναι αυταπάτη de facto αλλά ποτέ δεν υπήρχε πραγματικά στα σχέδια της κυβέρνησης, ενώ στα μυαλά των ανθρώπων αυτή η ιδέα άνθησε και μάλιστα φάνταζε πιο κοντά από ποτέ.


Καταλήξαμε τελικά στη στιγμή όπου η Γερμανία απαίτησε πλήρη υποταγή ή έξοδο. Και ενώ φαινομενικά αυτό φάνταζε εύκολη επιλογή προς έξοδο για την Ελλάδα, στην πραγματικότητα ήταν εύκολη και άμεση επιλογή προς υποταγή καθώς η Ελλάδα δεν έκανε ποτέ τίποτα για να προετοιμάσει το έδαφος για ένα Grexit. Και τούτο αποδεικνύει την πλήρη ανικανότητα της κυβέρνησης διότι απλούστατα υπήρχε όλος ο χρόνος και η όρεξη από τρίτους, προκειμένου να πραγματοποιηθεί με τους καλύτερους όρους μια επιστροφή της Ελλάδας σε εθνικό νόμισμα και ανασυγκρότηση της εγχώριας παραγωγής. Και φυσικά, όταν οι ξένοι αναλυτές διατυμπάνιζαν ότι ο Τσίπρας έχει ήδη νικήσει τη Μέρκελ γιατί εννοεί το Grexit, είχανε πέσει θύματα στη μπλόφα, όπως ακριβώς και ο ελληνικός λαός.


Η μπλόφα αποκαλύφθηκε τόσο στους αποικιοκράτες όσο και στον λαό, η κυβέρνηση χάνει και την παραμικρή διαπραγματευτική ισχύ καθώς και τη συμπαγέστατη στήριξη του λαού. Ο Τσίπρας από ήρωας μετατράπηκε όχι απλά σε μια από τα ίδια, αλλά κάτι χειρότερο καθώς έπαιξε με τον χείριστο τρόπο με το λαό. Τουλάχιστον, οι προηγούμενοι χρησιμοποιούσαν την τρομοκρατία, ο Τσίπρας τάισε τις μάζες ψευδαισθήσεις ελευθερίας και αξιοπρέπειας.


Τελικά;


Η καχυποψία επαληθεύτηκε. Η γραμμή του αντιευρωπαϊκού μετώπου επικράτησε πανηγυρικά. Οι Συριζαίοι είτε κρύβονται, είτε γίνονται νεοΠασόκοι που μιλούν για σταθερότητα και εθνική ομοψυχία. Ο λαός μουδιασμένος και άβουλος, και το χειρότερο, δυσκίνητος. Εάν στο ΣΥΡΙΖΑ δεν ηγεμονεύσει η μερίδα που τάσσεται υπέρ της προετοιμασίας και πραγματοποίησης ενός Grexit, τότε οδεύουμε ολοταχώς προς ένα τρίτο υφεσιακό και θανατηφόρο μνημόνιο, που θεωρώ σχεδόν σίγουρο. Πλέον, η κατάσταση έχει εξελιχθεί σε περίπτωση win - win για τους αποικιοκράτες, καθώς είτε θα ολοκληρωθεί μια πολιτική ήττα για την αριστερά και τους Έλληνες, είτε θα διαμορφωθεί ένα άτακτο και χαοτικό Grexit, με ύφος παραδειγματικό προς την Ιταλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία και τη Γαλλία. Η κυβέρνηση ποτέ δε θεώρησε σοβαρά τη μόνη αξιοπρεπή και με προοπτική πορεία της χωράς, την προοπτική της οργανωμένης εξόδου. Εάν το είχε κάνει, θα το είχε πραγματοποιήσει εύκολα και θα μιλούσαμε για λαϊκή κυριαρχία.


Διακρίνω όμως κάτι θετικό από όλο αυτό. Η αυταπάτη ανεξαρτησίας που σέρβιρε ο ΣΥΡΙΖΑ μετατράπηκε τις τελευταίες μέρες σε προϋποθέσεις για τη σύσταση ενός σταθερού αντιευρωπαϊκού μετώπου το οποίο θέτει ξεκάθαρα ζήτημα επιστροφής σε εθνικό νόμισμα και ευρύτερης επιστροφής στην αυτοκυριαρχία και αυτοδιαχείριση αυτού του τόπου. Φυσικά, αυτό το μέτωπο υπάρχει εδώ και χρόνια, τώρα αναδύεται η ευκαιρία να γίνει μαζικό και να ηγηθεί των λαϊκών αγώνων στους δρόμους.


Άραγε, υπάρχει Αριστερά μετά τη Βουλή;