Let's communicate.


e-mail: ianthedrummerr@yahoo.com

Blog Views

Παρασκευή 10 Ιουλίου 2015

Το ποδήλατο και η ζωή.

Τι θα ήταν το καλοκαίρι χωρίς ποδήλατο; Χωρίς ανηφόρες που σου κλέβουν τις ανάσες προτού εκείνες καλά καλά γεννηθούν και χωρίς κατηφόρες που κάνουν τα μάτια να δακρύζουν;

Κάθε αθάνατο παιδί έχει την ανάγκη να βιώσει την ένταση της κίνησης, καθημερινά. Πόσο μάλλον μέσα στο κατακαλόκαιρο. Πολλοί το βγάζουν σε γυμναστήρια ή κάνοντας κύκλους γύρω από οπτικά αδιάφορα περιβάλλοντα. Υπάρχουν και οι άλλοι που δε τους αρκεί απλά να ευχαριστήσουν το σώμα τους αλλά και την ψυχή τους. Έτσι λοιπόν παίρνουν τα βουνά και τα λαγκάδια, είτε τρέχοντας, είτε ποδηλατώντας. Και η ουσία ξεκινά.


Χθες λοιπόν, βίωσα μια πολύ έντονη διαδρομή, τα είχε όλα. Και τελικά, δε μπόρεσα παρά να συγκρίνω τις ανηφόρες, κατηφόρες και ισάδια της με τις αντίστοιχες πορείες που προσφέρει η ζωή μέσα στα χρόνια.


Ας ξεκινήσω από τα απλά. Δεν υπάρχει τίποτα πιο βαρετό και ψυχικά κουραστικό από ένα υπερβολικά μακρύ ισάδι. Κατά τη διάρκειά του, σχεδόν τίποτα δε συμβαίνει. Το συνηθίζεις πριν καν το καβαλήσεις αλλά με το που το δεις. Όσο το ισάδι διαρκεί το σώμα ούτε προσπαθεί, ούτε ξεκουράζεται στο μέγιστο δυνατό. Υπάρχει όμως κάτι που για τους περισσότερους ανθρώπους κάνει αυτήν την πορεία ακαταμάχητη και προτιμάται κατά κόρον, τόσο στις φυσικές διαδρομές του καλοκαιριού, όσο και στις συμβολικές διαδρομές της ζωής. Αυτό το χαρακτηριστικό δεν είναι άλλο από τη φαινομενική ασφάλεια, τη ρουτίνα. Ο ποδηλάτης της ζωής νομίζει ότι όταν τίποτα δε συμβαίνει, τίποτα δεν αλλάζει και άρα εσφαλμένα θεωρεί ότι αυτό που έχει χτίσει είναι ασφαλές. Δεν γνωρίζει φυσικά ότι "για να ακολουθήσεις τους ρυθμούς της ζωής πρέπει να τρέχεις και για να πάρεις την όποια κατάσταση στα χέρια σου πρέπει να τρέχεις ακόμη γρηγορότερα". Η αδράνεια είναι κολλητή της παρακμής και όχι της ασφάλειας. Φυσικά, δεν φαντάζει τίποτα πιο ανακουφιστικό από μια πλατιά ευθεία όταν εκείνη όμως έρχεται μετά από ανηφοριά. Σου επιτρέπει τόσο να ξεκουραστείς όσο και να απολαύσεις τη θέα, να την παρατηρήσεις, ένα δώρο πολύ σημαντικό. Φρόντισε λοιπόν να ντύσεις τα ισάδια σου με ανηφόρες και κατηφόρες.


Ανηφοριές. Οι περισσότεροι θα ηττηθούν με το που τις δουν. Θα προτιμήσουν στροφή 180 μοιρών αντί να προσπαθήσουν να τις τιθασεύσουν. Ομολογώ ότι όταν μια απότομη και διαρκής ανωμεριά θεαθεί το ηθικό πέφτει στα τάρταρα. Ακαριαία σχεδόν σε πλημμυρίζουν σκέψεις φυγής και υποταγής. Εκεί ακριβώς είναι που πρέπει να επαναφέρεις τον εαυτό σου σε μια μαχητική νοοτροπία και να τον ταΐσεις πείσμα. Κάθε ανηφόρα έχει την κερκόπορτα της, τον τρόπο της. Για να την ξεπεράσεις οφείλεις πρώτα να τη μάθεις. Να εντοπίζεις τις αλλαγές στην κλίση της και σε συνδυασμό με τα ενεργειακά σου αποθέματα να προσαρμόσεις την κατάλληλη ταχύτητα. Πολύ μεγάλη ταχύτητα θα κάνει τη συνέχεια αδύνατη καθώς μια πεταλιά θα ρουφήξει όλη σου την ενέργεια, ενώ πολύ μικρή ταχύτητα θα δημιουργήσει δυσαρμονία ανάμεσα στον ρυθμό της κίνησης και της αναπνοής με αποτέλεσμα να στερέψεις άμεσα. Η κατάλληλη αντίσταση θα σου προσφέρει αρκετή δύναμη ώστε να ολοκληρώσεις την πεταλιά ενώ η ανάσα που θα έρθει την κατάλληλη στιγμή θα σου δώσει εκ νέου ικανότητα να συνεχίσεις. Και αφού πας με τα νερά της και φτάσεις στην κορυφή της, τότε σου προσφέρονται δύο δώρα. Αρχικά, η θέα. Έχεις λίγο χρόνο να βιώσεις και να συμμετάσχεις στην προσφερόμενη ομορφιά. Και έπειτα συνήθως ακολουθεί το μεγαλύτερο δώρο, η κατηφόρα.


Δε χρειάζεται να αναλύσω ιδιαίτερα την κατηφόρα. Πλήρης ξεκούραση, σωματική και ψυχική και ταυτόχρονα μέγιστη ταχύτητα, δηλαδή μέγιστη και ταχεία πρόοδος. Τότε είναι που ανταμείβεσαι πλήρως από το σύνολο της διαδρομής, ο αέρας που χτυπά το πρόσωπό σου σε ανανεώνει και όσο αυξάνει η ταχύτητα το ίδιο κάνει και η αδρεναλίνη. Είναι η στιγμή που ο δρόμος σε πάει μόνος του, εσύ απλά απολαμβάνεις. Ακόμη απορώ με εκείνους που διασχίζουν τις κατηφόρες πιέζοντας συνεχώς το φρένο. Μετατρέπουν όλη την προηγούμενη διαδρομή σε δώρον άδωρον. Αυτό προκύπτει από την εσφαλμένη συνεχή προσκόλληση στην ασφάλεια, θυσιάζοντας φυσικά την εξέλιξη. Δεν είναι λίγες οι φορές που η εξέλιξη είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το συναίσθημα της ανασφάλειας και του ρίσκου. Φυσικά, κατά τη βίωση της κατηφόρας οφείλεις να έχεις τη συγκέντρωσή σου συνεχώς σε αυτή γιατί έστω και μια μικρή αφαίρεση μπορεί να σε τραυματίσει σοβαρά. Δεν πρέπει να παρατηρήσεις τη γύρω ομορφιά ούτε για λίγο. Αυτό είναι προνόμιο που προσφέρουν οι κορυφές και οι ευθείες. Τούτο μεταφράζεται ως η προσήλωση που πρέπει να δείχνεις κάθε φορά που οι εξελίξεις στη ζωή σου τρέχουν πολύ γρήγορα και φυσικά να μην υποτιμάς καταστάσεις γιατί μια ενδεχόμενη αποτυχία λόγω απροσεξίας ή αλαζονείας είναι πάντα εξευτελιστική.


Τελικά, βλέπεις ότι κάθε διαδρομή έχει τη γλύκα της. Κάθε διαδρομή εμπεριέχει και τις τρεις μορφές που περιγράφω παραπάνω. Όταν γνωρίζεις που βρίσκεσαι και που επιθυμείς να βρίσκεσαι, αυτομάτως δημιουργείται μπροστά σου ένα σύνολο δυνητικών διαδρομών, η κάθε μια με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της. Οφείλεις απλά να επιλέξεις εκείνη που σου ταιριάζει περισσότερο. Όταν δεν έχεις ιδέα ποιος είσαι και που πας, τότε θα χαράξεις τις δικές σου πορείες. Πρέπει όμως να μην αφεθείς στις εύκολες και χαμηλού ρίσκου διαδρομές γιατί το πιο πιθανό είναι να κάνεις έναν μεγάλο, ανούσιο κύκλο και να πας από εκεί που ήρθες. Ίσως βέβαια από την άλλη, ο ανούσιος αυτός κύκλος να σου δώσει την αυτογνωσία ώστε να εκτιμήσεις ορισμένες καταστάσεις και να πορευθείς στο μέλλον σε πιο ουσιαστικές επιλογές.  Γιατί όπως λέει και ο σοφός "κανένας" από τους Ιππείς της Πύλου: "Άμα δε ξέρεις που πας, γύρνα πίσω!"





Καλόν δρόμο!






Παρασκευή 3 Ιουλίου 2015

Δημοψήφισμα: Προς τους "Όχι Γιάννη, Γιαννάκηδες"

Το άρθρο δεν είναι πολιτικό, αλλά εστιάζει στα ψυχολογικά αίτια της αποχής από το δημοψήφισμα.

Ειλικρινά, πίστευα ότι στην παρούσα συγκυρία δεν θα χρειαζόταν καν να μπω σε αυτόν τον κόπο, αλλά να που έσφαλα.


Δεν θα ασχοληθώ εδώ με τα γιουσουφάκια του ΝΑΙ. Αυτοί οι άνθρωποι είτε έχουν εικοσάμετρα κότερα, καθώς οι πρόγονοί τους ήταν άριστοι υπηρέτες των εκάστοτε ψυχασθενών κατακτητών και ήταν εξίσου άριστοι στο να στέλνουν τους "μη κανονικούς", μη "φιλήσυχους" γείτονες τους στο απόσπασμα ή απλά ο μπαμπάς τους έμαθε να εκμεταλλεύεται άψογα το τρύπιο αυτό σύστημα των προηγούμενων δεκαετιών και τώρα ζορίζονται καθώς οι τρύπες αυτές ναι μεν δεν κλείνουν αλλά μικραίνουν με αποτέλεσμα να μη τους χωράνε όλους, είτε πρόκειται για φτωχόπαιδα που δεν συνειδητοποίησαν ποτέ ότι είναι τα άβουλα, χορτάτα πρόβατα σε ένα λιβάδι που για τα παιδιά τους θα έχει μετατραπεί σε ένα βιτσιόζικο σφαγείο με βιτρίνες, ώστε να το βλέπουν οι άρρωστοι θεσμοί και να εκσπερματώνουν.


Εδώ θα ασχοληθώ με εκείνους τους "όλοι ίδιοι είναι μαν", τους "μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα", τους "όχι Γιάννης, Γιαννάκης" και τους "άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς".


Σε καταλαβαίνω αγαπητέ, έχεις ψυχολογικό πρόβλημα με τα κόμματα και φοβάσαι ότι από την κάλπη θα αναδυθούν τα τέρατα του κομματοσκυλισμού και του νεοελληνισμού και θα σε σύρουν σε μια ζωή πελατείας και υποταγής. Το έχω και εγώ αυτό το πρόβλημα, όποτε βρίσκομαι περιτριγυρισμένος από νεολαίες κομμάτων, συντρόφους στεκιών και γενικά οτιδήποτε λειτουργεί ως αγέλη ή κλίκα, με πιάνει άμεσα μια τάση και ανάγκη να διαφοροποιηθώ και να δείξω ότι δεν είμαι ίδιος. Πρόκειται για ψυχολογικό πρόβλημα και λιγότερο για πολιτική στάση η οποία έχει εξαχθεί από τη λογική.


Παρόλα αυτά θα με βρεις όλο τριγύρω τους να τους σπάω και να μου σπαν τα νεύρα, αλλά τελικά θα δημιουργηθούν ουσιαστικές κουβέντες με αγνή επιχειρηματολογία αντί για αράδιασμα παρωχημένων ατακών. Επίσης, όποτε βρω κάλπη θα φροντίσω να πετάξω μέσα της το χαρτί μου, το οποίο μπορεί να έχει ζωγραφισμένες πούτσες, να αγκαλιάζει ένα σαλάμι αέρος ή και να περιέχει ένα καθαρό, ακέραιο ψηφοδέλτιο. Η ζωή αλλάζει και η ρόδα γυρνάει, το ίδιο και η στάση μου και η αντίδρασή μου απέναντι στα γεγονότα. Ακόμη, έχω χαμηλά στάνταρντς, δεν περιμένω να συμφωνώ πλήρως με το ψηφοδέλτιο που θα στηρίξω, δε γίνεται άλλωστε, αφού πάντα θα φροντίσω κάτι να μου βρωμάει. Αλλά θα στηρίξω αυτό που είναι λίγο πιο κοντά, στρατηγική ονομάζεται αυτό και είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιερή έννοια της Πολιτικής, της ενασχόλησης δηλαδή με τα κοινά.


Είμαι ζωντανό παράδειγμα λοιπόν, ότι το ψυχολογικό σου αυτό πρόβλημα, ο ελιτισμός σου, η κακομαθησιά σου, δεν είναι ο ουσιαστικός λόγος που την Κυριακή και κάθε Κυριακή εσύ θα φοράς το ύφος του ξερόλα, αυτού που έχει αναλύσει την Πολιτική στο μέγιστο δυνατό επίπεδο και θα απέχεις. Ξύπνα κομπλεξικέ μου άνθρωπε, δεν τα ξέρεις και δεν θα τα ξέρεις ποτέ όλα, όσο η γνώση σου αποφασίζει για τις απόψεις σου, τόσο αποφασίζει η άγνοιά σου και άλλο τόσο η ανάγκη σου του να φανείς σπουδαίος.


Αφού λοιπόν εγώ την Κυριακή θα ρίχνω το ΟΧΙ μου, τότε θεωρητικά μπορείς και εσύ. Το πρόβλημα επομένως έγκειται αλλού, κάπου βαθύτερα στον ψυχισμό σου. Να σου πω τη βασική μας διαφορά; Είσαι δειλός! Τρέμεις στην ιδέα ότι θα ζήσεις με τις επιπτώσεις των δικών σου προσωπικών επιλογών και όχι κάποιου ξύλινου, απρόσωπου γραφειοκράτη που μπορείς ελεύθερα να τον γιουχάρεις ενώ αυτός δε θα σε ακούσει ποτέ.


Στη ζωή σου έχεις μάθει να λουφάζεις. Ήσουν το παιδί που για να τύχει καλής μεταχείρισης από τους μεγάλους, κάρφωνες τον φίλο σου που πέταγε νερομπάλονα και χτύπαγε κουδούνια. Ήσουν ο έφηβος που δεν συμμετείχε στις αλητείες της εποχής. Είσαι πια ο ενήλικος που απέχει και θα απέχει πάντα από ό,τι ουσιώδες συμβαίνει γύρω του.


Μπορεί αγαπητέ να έχεις μάθει από τους γονείς σου, το σχολειό σου και το εργασιακό σου περιβάλλον, να μη φέρεις ποτέ άποψη πριν τη λήψη αποφάσεων, να αφήνεις τα πράγματα να εξελιχθούν "φυσιολογικά" και κατόπιν εορτής να εκφράζεσαι σχετικά με το πως έπρεπε να έχουν γίνει αυτά τα πράγματα. Ανήκεις με λίγα λόγια στην κουλτούρα της αντίδρασης. Έχεις εκπαιδευτεί να αντιδράς, όχι να δρας.


Λοιπόν φίλτατε, θέλω να σε ενημερώσω πως σε τούτη τη γη υπάρχουν άνθρωποι που δρουν, που δεν είναι δειλοί, που η ελευθερία τους είναι σημαντικότερη από όλα τα χρήματα του κόσμου. Θέλω επίσης να σε ενημερώσω ότι δεν έχεις το δικαίωμα να στερήσεις την πραγμάτωση της απο-αποικιοκρατίας σε εμένα και το παιδί σου.


Δεν έχω αυταπάτες. Το δημοψήφισμα δεν φέρει ένα σαφές δίλημμα. Ένα ενδεχόμενο ΟΧΙ μπορεί να ερμηνευθεί κατά συνείδηση και όχι οικουμενικώς, με αποτέλεσμα ο τόπος αυτός να μην τραβήξει προς την ελευθερία. Γνωρίζω όμως όσο και εσύ και πιθανότατα καλύτερα το ΝΑΙ. Γνωρίζω πως είναι να σου κόβουν το ρεύμα, να σε αναγκάζουν να φεύγεις, να σε κυνηγούν γιατί είσαι λεκτικά αντίθετος, να σε απολύουν, να σε υποχρεώνουν να επιβιώνεις στη χώρα που το ευ ζην θα έπρεπε να είναι αυτονόητο.


Θα ψηφίσω ΟΧΙ λοιπόν γιατί δεν θέλω άλλους χαμογελαστούς γιάπηδες, άλλους νεκρούς εργάτες, άλλους ρηχούς ανθρώπους. Πως μπορεί άλλωστε κάποιος να συμφωνεί στον σαφή βιασμό και εξευτελισμό του; Γιατί η αποχή σου είναι ένοχη σιωπή, είναι διακριτική κατάφαση. Τα μέτρα είναι απόλυτα και συγκεκριμένα.


Καταλαβαίνω, μπορεί να μη ξέρεις τι θες, είσαι όμως σίγουρος για το τι δεν θες. Βγες από το κλουβάκι σου, από τη σιγουριά της άποψής σου, από την καλλιεργημένη επί χρόνια μέσα στην ψυχοσύνθεση σου δείλια.


Βγες. Ζήσε.

Τετάρτη 1 Ιουλίου 2015

I'm a satyr.

I run where you watch your step.
My cries echo at the deepest forests,
where you keep silent so I won't find you.
I feel joy where you feel fear.

Chaos is my dearest friend,
cause it causes the sweetest protests.
I'm addicted to tasting something new,
while I change year by year.

The darkest caves bear my existence,
those wombs of Earth keep me clean
from your shallow thoughts and
distorted criteria of acceptance.

I drink my mother's pure milk,
before it reaches down to the sea.
Up in mountains I chill for leisure,
cause in your stale lives I'd rot.

Your daughters tremble by my side.
Your sons do the same too.
The first ones due to pleasure,
the others fear what they should not.

When you'll see me I'll be just like you.
My horns are spiritual, my long ears too.
Long days and longer nights await you,
If you'll ever wish to see my true nature
and the plans that I'm up to.

But never let that slip your mind.
I'm a satyr and you're in my lair.
I will hunt you but I may leave you then.
My Love is something you just don't get.

I'll show you how to hunt essence
as soon as you realize you're a victim.
My flute's melody will charm you,
when you'll have enough with their noise.

I'm a satyr.
I run where you watch your step.



Κυριακή 28 Ιουνίου 2015

Για τις μέρες που έρχονται.

Έλα, μη φοβάσαι. Το βλέπω στα μάτια σου.
Ορθάνοιχτα, η καρδιά σου σχεδόν ακούγεται.
Οι ανάσες θαρρείς πως στο οξυγόνο αυτό δεν αρκούνται.
Το βήμα σου δειλό, τα κόκκαλά σου δύσκολα ωθούνται.
Πιάσε το χέρι μου, η βοήθειά μου έρχεται.
Το χέρι μου τρέμει όπως και το δικό σου.

Ξέρω τι θα με ρωτήσεις.

Οι άλλοι γιατί είναι ήρεμοι;
Γιατί να μην φοβούνται;
Πως κοιμούνται ήσυχοι
και τι αναρωτιούνται;
Να χαίρεσαι που τον φόβο έτυχε να ζήσεις.

Εκείνοι που τρέμουν είναι οι λίγοι

που γνωρίζουν πως η μάχη των μαχών
στο αφτί τους ψιθυρίζει.
Και τότε την κοιτούν και εκείνη τους αγγίζει,
το αίμα το χώμα πλημμυρίζει και είναι των εχθρών.
Έτσι σώζουν ό,τι αγαπούν αυτοί οι λίγοι.

Οι άλλοι που δε ψυχανεμίζονται την αλλαγή

οι φιλήσυχοι και οι υπεράνω
στην πηγάδα της Ιστορίας πέφτουν
κι η εξέλιξη τους έχει πια ξεφορτωθεί.
Άνθρωποι που δε κοιτούν πια άνω
γιατί τις επιλογές τους τώρα μισούν.

Ο φόβος τελικά μαρτυρά τους νικητές

γιατί φοβούνται πριν ματώσουν
και σαν τον κατατροπώσουν
οι καρδιές τους είναι φλογερές.
Η φλόγα απ΄την καρδιά τους καίει
ό,τι παλιό και σάπιο στο νου τους επιπλέει.

Ο φόβος γεννιέται από το μυαλό σου για να σφαχτεί από τις πράξεις σου. Και όταν σφαχτεί στην εξέλιξη θα θυσιαστεί και εκείνη απλόχερα θα σου δώσει μια ζωή ελεύθερη και α-ληθινή.


Μεγαλύτερη ήττα δεν υπάρχει, από το να έχεις τον φόβο σου στο νεκροκρέββατό του και να τον ταΐσεις θαλπωρή. Η δείλια σου τροφή του μπορεί να γίνει ακόμη και στην ύστατη στιγμή.


Στη στράτα που βαδίζουμε απλώνουμε φωτιά

εύκολα, όπως στα ξερά φύλλα της ελιάς,
μα δεν αγριεύεσαι γρι,
η ανάσα σου στέκει έντονη,
τα μεγάλα σου μάτια πια,
το μέλλον καρφώνουν προκλητικά.
Αυτό ήθελα να δω και αισθάνομαι χαρά,
γιατί σε άλλα ζευγάρια μάτια,
αυτά όλα φάνταζαν όνειρα ανεκπλήρωτα.







Σάββατο 27 Ιουνίου 2015

Δημοψήφισμα. Μερικές σκέψεις.

Επιτέλους. Ήρθε η ώρα αυτοί οι υπήκοοι ιθαγενείς, οι εθελοντές δούλοι, οι ραγιάδες, αυτοί που βλέπουν λάμψη μέσα στη φάκα και τρέχουν προς τα πάνω της αλλά και οι ρομαντικοί, οι ρεαλιστές, οι ταπεινωμένοι, οι πληγωμένοι, οι συγγενείς των φυλακισμένων αγωνιστών και των αυτοκτονημένων, να πάρουν άμεσα την απόφαση στα χέρια τους. Οι Έλληνες, όλοι, αποφασίζουν για την κοινή τους τύχη. Είναι μια ημέρα υπερήφανη, σπουδαία, που θα γραφτεί στα βιβλία της Ιστορίας ως η επανίδρυση της Δημοκρατίας στα μέρη μας. 

Ή μήπως δεν είναι έτσι τα πράγματα; 


Το δίλημμα που θέτει η Συγκυβέρνηση είναι εάν αποδεχόμαστε ή όχι το τελεσίγραφο τον θεσμών όπως διαμορφώθηκε λίγες ημέρες πριν. 


Το δημοψήφισμα από τη φύση του είναι μια διαδικασία μετά την οποία συγκεκριμένα χαρακτηριστικά του πολιτικού και άρα οικονομικού περιβάλλοντος αλλάζουν άρδην. Έχουμε κάνει δημοψηφίσματα για την αλλαγή του πολιτεύματος για παράδειγμα. Άκρως σημαντικός και καθοριστικός λόγος. 


Στην προκειμένη περίπτωση, δηλαδή στο δημοψήφισμα που ανακηρύχθηκε το 2015 θεωρώ, μετά από σκέψη, ότι το δίλημμα που έχει τεθεί από την Συγκυβέρνηση δεν αποτελεί καθοριστικό παράγοντα διαμόρφωσης του οικονομικοπολιτικού περιβάλλοντος.

Σίγουρα, εάν τα μέτρα αυτά γίνουν αποδεκτά από τον ελληνικό λαό θα συνεχίσουμε στον γνώριμο πια δρόμο της λιτότητας, της υποταγής και του ατιμασμένου θανάτου. Και τώρα που το σκέφτομαι, πόσο προσβλητική φαντάζει πλέον η λέξη λιτότητα; Μιλούμε για λιτότητα τη στιγμή που εννοούμε θάνατο και αγώνα για επιβίωση. 


Στην περίπτωση που υπερψηφιστεί μια άρνηση των μέτρων, τι γίνεται; Η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν γνωρίζει. Ούτε ο λαός, ούτε η κυβέρνηση, ούτε οι αποικιοκράτες. Υπάρχουν σενάρια, αλλά όχι ένα σαφές δίλημμα. Η κυβέρνηση δεν έχει προωθήσει ένα σχέδιο εξόδου και απελευθέρωσης από τους αποικιοκράτες, στα πλαίσια μάλιστα της όσο το δυνατόν καλύτερης διαπραγμάτευσης με αυτούς. Τούτο το γεγονός, εγείρει καχυποψία, τουλάχιστον σε εμένα. 


Στην πραγματικότητα, υπάρχει δίλημμα, αλλά δεν είναι αυτό που θέτει ο Τσίπρας. Πίσω από το τελεσίγραφο των θεσμών κρύβεται μια ολοκληρωτική ολιγαρχία που εδρεύει κάπου στη δυτική Ευρώπη και εξυπηρετεί τα συμφέροντα των κερδοσκόπων εις βάρος των ευρωπαϊκών λαών. Σε αυτή την ολιγαρχία, η εφαρμογή της Δημοκρατίας φαντάζει τοξική, όπως και οι αξίες της Ισονομίας και της Αλληλεγγύης. Και ας μην γελιόμαστε, πλέον το γνωρίζουμε καλά, η πειθώ ποτέ δεν μετέτρεψε ένα φασιστικό καθεστώς σε ένα ελευθεριακό. Όποιος δηλαδή θεωρεί ότι η συγκυβέρνηση μόνη της μπορεί να πείσει την Ευρωπαϊκή Ένωση να εκδημοκρατιστεί είναι μάλλον αφελής. 


Το ρεαλιστικό δίλημμα επομένως είναι το εξής: "Υποταγή στην ολιγαρχία της ΕΕ η οποία μετατρέπει την Ελλάδα σε φθηνό εργατικό δυναμικό για την εξυπηρέτηση του απανταχού Κεφαλαίου ή ρήξη με την ολιγαρχία αυτή και επανασύσταση του ελληνικού κράτους μέσω εθνικού νομίσματος που θα τροφοδοτήσει την αναγέννηση της ελληνικής βιομηχανίας και κοινωνίας;" 


Αυτό το δίλημμα συνοψίζεται σε λίγες λέξεις με πολλούς τρόπους. "Ευρώ ή Δραχμή", "Δημοκρατία ή Υποταγή" και πάει λέγοντας. 


Εάν λοιπόν το δημοψήφισμα πραγματοποιηθεί, τελικά θα καταλήξουμε στο ανωτέρω ρεαλιστικό δίλημμα. 


Δηλαδή, θα σκέφτεσαι, υπάρχει περίπτωση το δημοψήφισμα να μην πραγματοποιηθεί; 


Είμαι καχύποπτος άνθρωπος γενικά. Και εύχομαι να γίνει το δημοψήφισμα στις 5 Ιουλίου. Αλλά λόγω του ότι το δημοψήφισμα δεν χτυπά στην καρδιά του ρεαλιστικού διλήμματος και λόγω του ότι η συγκυβέρνηση δεν έπραξε τα δέοντα για να προετοιμάσει το έδαφος για ένα δημοψήφισμα (Capital Control, πληροφόρηση του κόσμου, περισσότερος χρόνος ώστε να αποφευχθούν ακρότητες και να γίνει τεχνική προετοιμασία για τη διεξαγωγή, κλπ) καθώς και λόγω του ότι η προτροπή στο δημοψήφισμα εκ μέρους της κυβέρνησης είναι περισσότερο συναισθηματικά παρά πολιτική, μυρίζομαι ότι ο Τσίπρας βλέπει το δημοψήφισμα περισσότερο σαν διαπραγματευτικό χαρτί με τους αποικιοκράτες παρά ως την αδιαπραγμάτευτη εντολή του λαού.

Ίσως δηλαδή το δημοψήφισμα να είναι ένα μέσο για την κυβέρνηση, να αποφευχθεί μια ενδεχόμενη ρήξη και να υποχωρήσουν οι θεσμοί στις θέσεις της συγκυβέρνησης, οι οποίες για τον λαό ναι μεν δεν είναι e-mail Χαρδούβελη αλλά από την άλλη κάθε άλλο παρά απελευθέρωση από την ολιγαρχία είναι. 


Τι θα γίνει εάν οι θεσμοί αποσύρουν το τελεσίγραφό τους και υπερψηφίσουν τις υποχωρητικές θέσεις της ελληνικής κυβέρνησης που απέχουν έτη φωτός από το "πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης"; Το δημοψήφισμα θα είναι εκ φύσεως άκυρο. Είτε θα πρέπει να επαναδιατυπωθεί στη ρεαλιστική του μορφή ή να μη γίνει καθόλου. 


Ειλικρινά απεύχομαι αυτό το σενάριο του διαπραγματευτικού όπλου. 


Τα σενάρια που θα τρέξουν μέσα στην εβδομάδα εξαρτώνται από τους θεσμούς.


α) Είτε οι θεσμοί δεν θα κάνουν βήμα πίσω και το δημοψήφισμα θα γίνει ως έχει με αποτέλεσμα κάποια στιγμή μέσα στο Καλοκαίρι να φτάσουμε στο τελικό δίλημμα.


β) Είτε οι θεσμοί θα  υποχωρήσουν στις θέσεις της συγκυβέρνησης με αποτέλεσμα:


       ι) Η κυβέρνηση αναδιατυπώνει το δίλημμα στη ρεαλιστική του μορφή.

      ιι) Η κυβέρνηση ακυρώνει το δημοψήφισμα και αποδέχεται την πρόταση που η ίδια είχε κάνει.

Το σενάριο β ιι) είναι η χειρότερη έκβαση για τον ελληνικό λαό, αγγίζει τα όρια της προδοσίας και τότε για άλλη μια φορά ο λαός οφείλει να βγει στους δρόμους με όσο τον δυνατόν πιο άγριες διαθέσεις. 


Όπως και να έχει, οι επόμενες μέρες μόνο εύκολες δεν είναι, αλλά σίγουρα είναι γεμάτες από Ουσία. Να χαίρεσαι που είσαι σε θέση να παλέψεις τη δεδομένη στιγμή, να παλέψεις για να προστατεύσεις τον εαυτό σου, τους ανθρώπους σου και αυτούς που θα έρθουν. 


Σε περίπτωση που το δημοψήφισμα γίνει πραγματικότητα, χωρίς αυταπάτες ψηφίζεις ΟΧΙ. Οτιδήποτε άλλο είναι δείλια, εκτός φυσικά και εάν το εικοσάμετρο κότερό σου σε περιμένει σε κάποια μαρίνα για να ξεκινήσεις το Μεσογειακό σου τουρ μέσα στο καλοκαίρι.

Με τη νίκη. 


Κυριακή 31 Μαΐου 2015

Φύση: Εκεί έξω ή εκεί μέσα;

Υπάρχουν δύο τύποι ανθρώπων. Εκείνοι που όταν αναφέρονται στη Φύση λένε "εκεί έξω" και οι άλλοι που λένε "εκεί μέσα". Αυτή η απίστευτα μικρή λεπτομέρεια μαρτυρά χαώδεις διαφορές στον τρόπο θέασης του Κόσμου.

Οι "εκεί έξω" αντιμετωπίζουν τη φύση ως κάτι άγριο, μη άνετο, απρόβλεπτο και επικίνδυνο.

Οι "εκεί μέσα" την αντιμετωπίζουν ως κάτι άγριο, μη άνετο, απρόβλεπτο και επικίνδυνο, μόνο που αυτά ακριβώς τα χαρακτηριστικά τους κάνουν να αισθάνονται μια "παράλογη" γαλήνη, να αισθάνονται σα το σπίτι τους, να την προσμένουν. Αυτό γίνεται επειδή ακριβώς αυτά τα χαρακτηριστικά σχετίζονται άμεσα με την αλλαγή, την πρόοδο, την εξέλιξη. Οι "εκεί μέσα" το ξέρουν καλά αυτό.

Τέλος, υπάρχουν και εκείνοι που έχουν στο μυαλό τους τη Φύση ως κάτι απαλό και γαλήνιο και κατ΄επέκταση νομίζουν ότι τη νοσταλγούν. Τούτο συμβαίνει γιατί αυτοί οι άνθρωποι έχουν βιώσει τη Φύση μόνο στους εύκολους προορισμούς διακοπών, τις ταινίες και το Tumblr.

Λοιπόν, πάω εκεί μέσα, θ'ακολουθήσεις; 


Τρίτη 19 Μαΐου 2015

Κοινωνικό προσωπείο: Κελί κοινωνικής αποδοχής ή εξελικτική ατραπός;

Πριν λίγες μέρες συζητούσα με μια ενδιαφέρουσα τύπισσα. Κάποια στιγμή, η κουβέντα μας πήγε στα πιτσιρίκια. Της ανέφερα σχεδόν χωρίς να το σκεφτώ ότι ορισμένες φορές με εκνευρίζουν! Τότε εκείνη με ρώτησε γιατί. Και αναγκάστηκα να κάτσω να αναλογιστώ καθώς μέχρι τότε δεν ήξερα το λόγο. Τελικά, μετά από σκέψη και με περίσσεια ειλικρίνεια της απάντησα "Τα συμπαθώ στην ουσία. Αλλά ο πραγματικός λόγος που μερικές φορές με εκνευρίζουν είναι ότι δεν μπορώ και εγώ να εκφραστώ όπως και αυτά στο δεδομένο χωροχρόνο!" Και τότε εκείνη σαν περίεργο πιτσιρίκι συνεχίζει να με ρωτά: "Και γιατί δε μπορείς να εκφραστείς όπως αυτά;", "Μα γιατί θα ήταν αντίθετο στον εκάστοτε κοινωνικό μου σκοπό" της λέω με φυσικότητα και τότε εκείνη ξαναρωτά "Γιατί να καταπιεζόμαστε και να μη κάνουμε αυτό που νιώθουμε;" και ανταπαντώ "Και οι δύο ξέρουμε ότι μεταξύ αγνώστων τα παιδιά κρύβονται μέσα μας, και κοιτάζουν κρυμμένα πίσω από την κοινωνική μας βιτρίνα! Όπως και ένα πραγματικό παιδί θα κρυβόταν πίσω από ένα δέντρο! Στη συνέχεια το παιδί αισθάνεται ασφάλεια, ξεθαρρεύει, βγαίνει από την κρυψώνα του, αρχίζει το παιχνίδι και πάει λέγοντας!" 

Έτσι άρχισε η κουβέντα γύρω από το εάν η κοινωνική μας βιτρίνα είναι μια παγίδα που μας μετατρέπει σε ρηχούς γιάπηδες που ενδιαφέρονται μόνο για το κοινωνικό στάτους ή είναι κάτι άλλο πιο πολύπλοκο, φυσιολογικό και γιατί όχι χρήσιμο;

Αρχικά, ξεκινούμε από τη συνειδητοποίηση ότι κάθε οργανισμός (ή υπεροργανισμός όπως οι αποικίες των μυρμηγκιών ή οι ανθρώπινες συλλογικότητες) που ενδιαφέρεται για την επιβίωσή του, διαθέτει έναν μηχανισμό στον οποίο οφείλει την ασφάλειά του κάθε στιγμή. Αυτός ο μηχανισμός έχει δύο λειτουργίες, οι οποίες όταν συνεργαστούν επιτυχώς η επιβίωση είναι εξασφαλισμένη. 

Η πρώτη λειτουργία σχετίζεται με την απόκρυψη των χαρακτηριστικών του οργανισμού που υποδηλώνουν αδυναμία και ταυτόχρονα με την φαινομενική ανύψωση των χαρακτηριστικών εκείνων που συμβάλουν στη δημιουργία μιας εικόνας επιβλητικής και άτρωτης. Με απλά λόγια, ο εν δυνάμει εχθρός μου να είναι σε θέση να δει για εμένα ότι εγώ του επιτρέπω και όπως εγώ του επιτρέπω. 

Η δεύτερη λειτουργία είναι πιο απλή, σχετίζεται με την ανάγκη για λήψη όσο το δυνατόν περισσότερων και ακριβέστερων πληροφοριών για τον ξένο, που ίσως είναι εχθρός. 

Αυτές τις λειτουργίες τις έχεις δει να συνεργάζονται τέλεια όταν ένα αρσενικό παγώνι ξεδιπλώνει την ουρά του και "ρίχνει" την υποψήφια σύντροφο, όταν μια αγέλη λύκων κυνηγά τη λεία της, όταν οι Πέρσες ηττήθηκαν στο Μαραθώνα και οι Αμερικανοί στο Βιετνάμ, όταν ένας εγγενώς εσωστρεφής άνθρωπος συναναστρέφεται κοινωνικά επιτυχώς!

Όσον αφορά τους ανθρώπους, αυτός ο μηχανισμός έχει τρεις διαφορετικές εκφράσεις. Όταν ο άνθρωπος είναι μόνος σε εχθρικό περιβάλλον, τότε αυτός ο μηχανισμός αναλαμβάνει τη φυσική επιβίωση του ατόμου. Όταν οι άνθρωποι σχηματίζουν συλλογικότητες οι οποίες συγκρούονται με άλλες, ο μηχανισμός αυτός αναλαμβάνει την αποτελεσματική κυριαρχία επί της αντίπαλης συλλογικότητας. Αυτές οι δύο εκφράσεις έχουν φυσική υπόσταση.

Η τρίτη έκφραση, έχει νοητική / συναισθηματική υπόσταση. Και το όνομα αυτής, κοινωνική βιτρίνα, κοινωνικό προσωπείο, alter ego και πάει λέγοντας.

Ο άνθρωπος έχει δημιουργήσει απίστευτα πολύπλοκες κοινωνικές δομές και κατ΄επέκταση αντίστοιχα πολύπλοκους τρόπους και μέσα συναναστροφής. Όταν φλερτάρεις, όταν δημιουργείς φιλίες, όταν πολιτικοποιείσαι και όταν διαπραγματεύεσαι, η επιτυχία εξαρτάται από πολλές λεπτομέρειες. Δεν θα προσεγγίσεις μια γκόμενα όπως προσεγγίζεις τον κολλητό σου, όπως δεν θα δημιουργήσεις φιλία εάν στον πρώτο καφέ πεις "Άντε πλήρωσε εσύ σήμερα γιατί δεν έχω" και δεν θα κερδίσεις εάν μπεις στο διαπραγματευτικό γήπεδο με τη φάτσα του χαμένου. Όλα αυτά φιλτράρονται μέσα από την κοινωνική βιτρίνα μας. 

Άρα, μέχρι στιγμής, βλέπεις ότι η κοινωνική βιτρίνα είναι ένα καταπληκτικό εργαλείο για την κοινωνικοποίησή μας. 

Τι είναι όμως εκείνο που δημιουργεί ξύλινους γιάπηδες, καταθλιπτικούς ναρκίσσους και διπρόσωπα ανθρωπάκια που όταν γυρίσουν στη μοναξιά του σπιτιού τους ψιθυρίζουν "Ουφ" και κοιτιούνται στον καθρέφτη σα να είχαν να δουν τον εαυτό τους μέρες;

Η απάντηση έγκειται στην έλλειψη μέτρου απόκρυψης και προβολής χαρακτηριστικών, που με τη σειρά της οφείλεται στην άγνοια σχετικά με τη χρησιμότητα του κοινωνικού μας προσωπείου.

Κάθε άνθρωπος, όπως φυσικά, έτσι νοητικά και συναισθηματικά, έχει ανάγκη από ένα ασφαλές οχυρό. Ένα "μέρος" όπου είναι μόνος του και μπορεί να ηρεμήσει, να ανασυνταχθεί, να επουλώσει τις πληγές κλπ. Χωρίς κοινωνική βιτρίνα, θα ήμασταν έρμαια των όποιων είναι σε θέση να μας κακομεταχειριστούν. Και πρόσεξε, να κακομεταχειριστούν την αγνή μας νοητική φύση, τον συναισθηματικό πυρήνα μας. Ο γιάπης λοιπόν, όλα αυτά δε τα γνωρίζει ούτε υποσυνείδητα, με αποτέλεσμα να φτιάχνει συνέχεια τη βιτρίνα. Στο τέλος την κάνει τόσο μεγάλη και λαμπερή που ούτε ο ίδιος δεν μπορεί να την ξεπεράσει και να δει μέσα του. Και μετά αρχίζουν τα ψυχοφάρμακα και οι καρκίνοι.

Όμως, σίγουρα και ο γιάπης δεν σκόπευε να ενδώσει σε μια καθημερινότητα μιζέριας και υποκρισίας. Τι τον κατάπιε; Και γιατί το επέτρεψε;

Αρχικά η έλλειψη αυτοσεβασμού, δηλαδή η μη ύπαρξη ορίων στο στήσιμο της βιτρίνας. Και δεύτερον, εάν γνώριζε το λόγο ύπαρξης της βιτρίνας του, δε θα χρειαζότανε να τη χτίσει με κόπο, δηλαδή να παρουσιάζεται ως άλλος άνθρωπος στην κοινωνία, αλλά θα την έχτιζε έξυπνα με πολύ λίγη προσπάθεια. Θα κάλυπτε για παράδειγμα ένα χαρακτηριστικό ή θα αναδείκνυε άλλο, αντί να υιοθετεί ολόκληρα κοινωνικά μοντέλα περσόνας προκειμένου να ισοσταθμιστεί μέσα στην κοινωνία. Η υγιής χρήση και άρα στήσιμο της βιτρίνας είναι τομέας της εξελικτικής μας πορείας. Ο άνθρωπος είναι αδύνατο να επιβιώσει και να εξελιχθεί δίχως άλλους ανθρώπους γύρω του. Άρα είναι αναγκαίο το να μάθεις να διαχειρίζεσαι ακριβώς αυτό. Το πως δηλαδή θα διατηρηθεί η ψυχική σου ισορροπία μέσα στην παράνοια της κοινωνίας.

Προσοχή, δεν αναφέρομαι σε παρουσίαση ψευδών χαρακτηριστικών και υποκρισίας. Η λέξη βιτρίνα, κάλλιστα θα μπορούσε να αντικατασταθεί από τη λέξη οχυρό. Είναι ό,τι ακριβώς ήταν στα αρχαία χρόνια τα φρούρια. Ήταν τοποθετημένα εκεί και με τέτοιο τρόπο που ο ξένος έβλεπε κάτι ελεγχόμενο από εσένα, ενώ εσύ βλέπεις όσο το δυνατόν περισσότερα. Φυσικά, δε θα υπήρχε τίποτα πιο θλιβερό από μια ζωή γεμάτη με "φρούρια". Ένα - δύο στρατηγικά τοποθετημένα αρκούν, γιατί διαφορετικά θα εξελιχτούμε σε δικτάτορες και τυράννους του ίδιου μας του εαυτού!
 

Εφόσον είσαι σε θέση να κατανοήσεις όλα αυτά, πριν βγεις από το σπίτι σου απόψε θα φροντίσεις να φορέσεις την διακριτική σου μάσκα και να απολαύσεις τους καρπούς της κοινωνικής συναναστροφής. Φρόντισε όμως, όταν έρθει η στιγμή, να την αφαιρέσεις ώστε να είσαι σε θέση να γευθείς τους καρπούς της αγνής και ουσιαστικής επικοινωνίας και επαφής.