Let's communicate.


e-mail: ianthedrummerr@yahoo.com

Blog Views

Κυριακή 28 Ιουνίου 2015

Για τις μέρες που έρχονται.

Έλα, μη φοβάσαι. Το βλέπω στα μάτια σου.
Ορθάνοιχτα, η καρδιά σου σχεδόν ακούγεται.
Οι ανάσες θαρρείς πως στο οξυγόνο αυτό δεν αρκούνται.
Το βήμα σου δειλό, τα κόκκαλά σου δύσκολα ωθούνται.
Πιάσε το χέρι μου, η βοήθειά μου έρχεται.
Το χέρι μου τρέμει όπως και το δικό σου.

Ξέρω τι θα με ρωτήσεις.

Οι άλλοι γιατί είναι ήρεμοι;
Γιατί να μην φοβούνται;
Πως κοιμούνται ήσυχοι
και τι αναρωτιούνται;
Να χαίρεσαι που τον φόβο έτυχε να ζήσεις.

Εκείνοι που τρέμουν είναι οι λίγοι

που γνωρίζουν πως η μάχη των μαχών
στο αφτί τους ψιθυρίζει.
Και τότε την κοιτούν και εκείνη τους αγγίζει,
το αίμα το χώμα πλημμυρίζει και είναι των εχθρών.
Έτσι σώζουν ό,τι αγαπούν αυτοί οι λίγοι.

Οι άλλοι που δε ψυχανεμίζονται την αλλαγή

οι φιλήσυχοι και οι υπεράνω
στην πηγάδα της Ιστορίας πέφτουν
κι η εξέλιξη τους έχει πια ξεφορτωθεί.
Άνθρωποι που δε κοιτούν πια άνω
γιατί τις επιλογές τους τώρα μισούν.

Ο φόβος τελικά μαρτυρά τους νικητές

γιατί φοβούνται πριν ματώσουν
και σαν τον κατατροπώσουν
οι καρδιές τους είναι φλογερές.
Η φλόγα απ΄την καρδιά τους καίει
ό,τι παλιό και σάπιο στο νου τους επιπλέει.

Ο φόβος γεννιέται από το μυαλό σου για να σφαχτεί από τις πράξεις σου. Και όταν σφαχτεί στην εξέλιξη θα θυσιαστεί και εκείνη απλόχερα θα σου δώσει μια ζωή ελεύθερη και α-ληθινή.


Μεγαλύτερη ήττα δεν υπάρχει, από το να έχεις τον φόβο σου στο νεκροκρέββατό του και να τον ταΐσεις θαλπωρή. Η δείλια σου τροφή του μπορεί να γίνει ακόμη και στην ύστατη στιγμή.


Στη στράτα που βαδίζουμε απλώνουμε φωτιά

εύκολα, όπως στα ξερά φύλλα της ελιάς,
μα δεν αγριεύεσαι γρι,
η ανάσα σου στέκει έντονη,
τα μεγάλα σου μάτια πια,
το μέλλον καρφώνουν προκλητικά.
Αυτό ήθελα να δω και αισθάνομαι χαρά,
γιατί σε άλλα ζευγάρια μάτια,
αυτά όλα φάνταζαν όνειρα ανεκπλήρωτα.







Σάββατο 27 Ιουνίου 2015

Δημοψήφισμα. Μερικές σκέψεις.

Επιτέλους. Ήρθε η ώρα αυτοί οι υπήκοοι ιθαγενείς, οι εθελοντές δούλοι, οι ραγιάδες, αυτοί που βλέπουν λάμψη μέσα στη φάκα και τρέχουν προς τα πάνω της αλλά και οι ρομαντικοί, οι ρεαλιστές, οι ταπεινωμένοι, οι πληγωμένοι, οι συγγενείς των φυλακισμένων αγωνιστών και των αυτοκτονημένων, να πάρουν άμεσα την απόφαση στα χέρια τους. Οι Έλληνες, όλοι, αποφασίζουν για την κοινή τους τύχη. Είναι μια ημέρα υπερήφανη, σπουδαία, που θα γραφτεί στα βιβλία της Ιστορίας ως η επανίδρυση της Δημοκρατίας στα μέρη μας. 

Ή μήπως δεν είναι έτσι τα πράγματα; 


Το δίλημμα που θέτει η Συγκυβέρνηση είναι εάν αποδεχόμαστε ή όχι το τελεσίγραφο τον θεσμών όπως διαμορφώθηκε λίγες ημέρες πριν. 


Το δημοψήφισμα από τη φύση του είναι μια διαδικασία μετά την οποία συγκεκριμένα χαρακτηριστικά του πολιτικού και άρα οικονομικού περιβάλλοντος αλλάζουν άρδην. Έχουμε κάνει δημοψηφίσματα για την αλλαγή του πολιτεύματος για παράδειγμα. Άκρως σημαντικός και καθοριστικός λόγος. 


Στην προκειμένη περίπτωση, δηλαδή στο δημοψήφισμα που ανακηρύχθηκε το 2015 θεωρώ, μετά από σκέψη, ότι το δίλημμα που έχει τεθεί από την Συγκυβέρνηση δεν αποτελεί καθοριστικό παράγοντα διαμόρφωσης του οικονομικοπολιτικού περιβάλλοντος.

Σίγουρα, εάν τα μέτρα αυτά γίνουν αποδεκτά από τον ελληνικό λαό θα συνεχίσουμε στον γνώριμο πια δρόμο της λιτότητας, της υποταγής και του ατιμασμένου θανάτου. Και τώρα που το σκέφτομαι, πόσο προσβλητική φαντάζει πλέον η λέξη λιτότητα; Μιλούμε για λιτότητα τη στιγμή που εννοούμε θάνατο και αγώνα για επιβίωση. 


Στην περίπτωση που υπερψηφιστεί μια άρνηση των μέτρων, τι γίνεται; Η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν γνωρίζει. Ούτε ο λαός, ούτε η κυβέρνηση, ούτε οι αποικιοκράτες. Υπάρχουν σενάρια, αλλά όχι ένα σαφές δίλημμα. Η κυβέρνηση δεν έχει προωθήσει ένα σχέδιο εξόδου και απελευθέρωσης από τους αποικιοκράτες, στα πλαίσια μάλιστα της όσο το δυνατόν καλύτερης διαπραγμάτευσης με αυτούς. Τούτο το γεγονός, εγείρει καχυποψία, τουλάχιστον σε εμένα. 


Στην πραγματικότητα, υπάρχει δίλημμα, αλλά δεν είναι αυτό που θέτει ο Τσίπρας. Πίσω από το τελεσίγραφο των θεσμών κρύβεται μια ολοκληρωτική ολιγαρχία που εδρεύει κάπου στη δυτική Ευρώπη και εξυπηρετεί τα συμφέροντα των κερδοσκόπων εις βάρος των ευρωπαϊκών λαών. Σε αυτή την ολιγαρχία, η εφαρμογή της Δημοκρατίας φαντάζει τοξική, όπως και οι αξίες της Ισονομίας και της Αλληλεγγύης. Και ας μην γελιόμαστε, πλέον το γνωρίζουμε καλά, η πειθώ ποτέ δεν μετέτρεψε ένα φασιστικό καθεστώς σε ένα ελευθεριακό. Όποιος δηλαδή θεωρεί ότι η συγκυβέρνηση μόνη της μπορεί να πείσει την Ευρωπαϊκή Ένωση να εκδημοκρατιστεί είναι μάλλον αφελής. 


Το ρεαλιστικό δίλημμα επομένως είναι το εξής: "Υποταγή στην ολιγαρχία της ΕΕ η οποία μετατρέπει την Ελλάδα σε φθηνό εργατικό δυναμικό για την εξυπηρέτηση του απανταχού Κεφαλαίου ή ρήξη με την ολιγαρχία αυτή και επανασύσταση του ελληνικού κράτους μέσω εθνικού νομίσματος που θα τροφοδοτήσει την αναγέννηση της ελληνικής βιομηχανίας και κοινωνίας;" 


Αυτό το δίλημμα συνοψίζεται σε λίγες λέξεις με πολλούς τρόπους. "Ευρώ ή Δραχμή", "Δημοκρατία ή Υποταγή" και πάει λέγοντας. 


Εάν λοιπόν το δημοψήφισμα πραγματοποιηθεί, τελικά θα καταλήξουμε στο ανωτέρω ρεαλιστικό δίλημμα. 


Δηλαδή, θα σκέφτεσαι, υπάρχει περίπτωση το δημοψήφισμα να μην πραγματοποιηθεί; 


Είμαι καχύποπτος άνθρωπος γενικά. Και εύχομαι να γίνει το δημοψήφισμα στις 5 Ιουλίου. Αλλά λόγω του ότι το δημοψήφισμα δεν χτυπά στην καρδιά του ρεαλιστικού διλήμματος και λόγω του ότι η συγκυβέρνηση δεν έπραξε τα δέοντα για να προετοιμάσει το έδαφος για ένα δημοψήφισμα (Capital Control, πληροφόρηση του κόσμου, περισσότερος χρόνος ώστε να αποφευχθούν ακρότητες και να γίνει τεχνική προετοιμασία για τη διεξαγωγή, κλπ) καθώς και λόγω του ότι η προτροπή στο δημοψήφισμα εκ μέρους της κυβέρνησης είναι περισσότερο συναισθηματικά παρά πολιτική, μυρίζομαι ότι ο Τσίπρας βλέπει το δημοψήφισμα περισσότερο σαν διαπραγματευτικό χαρτί με τους αποικιοκράτες παρά ως την αδιαπραγμάτευτη εντολή του λαού.

Ίσως δηλαδή το δημοψήφισμα να είναι ένα μέσο για την κυβέρνηση, να αποφευχθεί μια ενδεχόμενη ρήξη και να υποχωρήσουν οι θεσμοί στις θέσεις της συγκυβέρνησης, οι οποίες για τον λαό ναι μεν δεν είναι e-mail Χαρδούβελη αλλά από την άλλη κάθε άλλο παρά απελευθέρωση από την ολιγαρχία είναι. 


Τι θα γίνει εάν οι θεσμοί αποσύρουν το τελεσίγραφό τους και υπερψηφίσουν τις υποχωρητικές θέσεις της ελληνικής κυβέρνησης που απέχουν έτη φωτός από το "πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης"; Το δημοψήφισμα θα είναι εκ φύσεως άκυρο. Είτε θα πρέπει να επαναδιατυπωθεί στη ρεαλιστική του μορφή ή να μη γίνει καθόλου. 


Ειλικρινά απεύχομαι αυτό το σενάριο του διαπραγματευτικού όπλου. 


Τα σενάρια που θα τρέξουν μέσα στην εβδομάδα εξαρτώνται από τους θεσμούς.


α) Είτε οι θεσμοί δεν θα κάνουν βήμα πίσω και το δημοψήφισμα θα γίνει ως έχει με αποτέλεσμα κάποια στιγμή μέσα στο Καλοκαίρι να φτάσουμε στο τελικό δίλημμα.


β) Είτε οι θεσμοί θα  υποχωρήσουν στις θέσεις της συγκυβέρνησης με αποτέλεσμα:


       ι) Η κυβέρνηση αναδιατυπώνει το δίλημμα στη ρεαλιστική του μορφή.

      ιι) Η κυβέρνηση ακυρώνει το δημοψήφισμα και αποδέχεται την πρόταση που η ίδια είχε κάνει.

Το σενάριο β ιι) είναι η χειρότερη έκβαση για τον ελληνικό λαό, αγγίζει τα όρια της προδοσίας και τότε για άλλη μια φορά ο λαός οφείλει να βγει στους δρόμους με όσο τον δυνατόν πιο άγριες διαθέσεις. 


Όπως και να έχει, οι επόμενες μέρες μόνο εύκολες δεν είναι, αλλά σίγουρα είναι γεμάτες από Ουσία. Να χαίρεσαι που είσαι σε θέση να παλέψεις τη δεδομένη στιγμή, να παλέψεις για να προστατεύσεις τον εαυτό σου, τους ανθρώπους σου και αυτούς που θα έρθουν. 


Σε περίπτωση που το δημοψήφισμα γίνει πραγματικότητα, χωρίς αυταπάτες ψηφίζεις ΟΧΙ. Οτιδήποτε άλλο είναι δείλια, εκτός φυσικά και εάν το εικοσάμετρο κότερό σου σε περιμένει σε κάποια μαρίνα για να ξεκινήσεις το Μεσογειακό σου τουρ μέσα στο καλοκαίρι.

Με τη νίκη. 


Κυριακή 31 Μαΐου 2015

Φύση: Εκεί έξω ή εκεί μέσα;

Υπάρχουν δύο τύποι ανθρώπων. Εκείνοι που όταν αναφέρονται στη Φύση λένε "εκεί έξω" και οι άλλοι που λένε "εκεί μέσα". Αυτή η απίστευτα μικρή λεπτομέρεια μαρτυρά χαώδεις διαφορές στον τρόπο θέασης του Κόσμου.

Οι "εκεί έξω" αντιμετωπίζουν τη φύση ως κάτι άγριο, μη άνετο, απρόβλεπτο και επικίνδυνο.

Οι "εκεί μέσα" την αντιμετωπίζουν ως κάτι άγριο, μη άνετο, απρόβλεπτο και επικίνδυνο, μόνο που αυτά ακριβώς τα χαρακτηριστικά τους κάνουν να αισθάνονται μια "παράλογη" γαλήνη, να αισθάνονται σα το σπίτι τους, να την προσμένουν. Αυτό γίνεται επειδή ακριβώς αυτά τα χαρακτηριστικά σχετίζονται άμεσα με την αλλαγή, την πρόοδο, την εξέλιξη. Οι "εκεί μέσα" το ξέρουν καλά αυτό.

Τέλος, υπάρχουν και εκείνοι που έχουν στο μυαλό τους τη Φύση ως κάτι απαλό και γαλήνιο και κατ΄επέκταση νομίζουν ότι τη νοσταλγούν. Τούτο συμβαίνει γιατί αυτοί οι άνθρωποι έχουν βιώσει τη Φύση μόνο στους εύκολους προορισμούς διακοπών, τις ταινίες και το Tumblr.

Λοιπόν, πάω εκεί μέσα, θ'ακολουθήσεις; 


Τρίτη 19 Μαΐου 2015

Κοινωνικό προσωπείο: Κελί κοινωνικής αποδοχής ή εξελικτική ατραπός;

Πριν λίγες μέρες συζητούσα με μια ενδιαφέρουσα τύπισσα. Κάποια στιγμή, η κουβέντα μας πήγε στα πιτσιρίκια. Της ανέφερα σχεδόν χωρίς να το σκεφτώ ότι ορισμένες φορές με εκνευρίζουν! Τότε εκείνη με ρώτησε γιατί. Και αναγκάστηκα να κάτσω να αναλογιστώ καθώς μέχρι τότε δεν ήξερα το λόγο. Τελικά, μετά από σκέψη και με περίσσεια ειλικρίνεια της απάντησα "Τα συμπαθώ στην ουσία. Αλλά ο πραγματικός λόγος που μερικές φορές με εκνευρίζουν είναι ότι δεν μπορώ και εγώ να εκφραστώ όπως και αυτά στο δεδομένο χωροχρόνο!" Και τότε εκείνη σαν περίεργο πιτσιρίκι συνεχίζει να με ρωτά: "Και γιατί δε μπορείς να εκφραστείς όπως αυτά;", "Μα γιατί θα ήταν αντίθετο στον εκάστοτε κοινωνικό μου σκοπό" της λέω με φυσικότητα και τότε εκείνη ξαναρωτά "Γιατί να καταπιεζόμαστε και να μη κάνουμε αυτό που νιώθουμε;" και ανταπαντώ "Και οι δύο ξέρουμε ότι μεταξύ αγνώστων τα παιδιά κρύβονται μέσα μας, και κοιτάζουν κρυμμένα πίσω από την κοινωνική μας βιτρίνα! Όπως και ένα πραγματικό παιδί θα κρυβόταν πίσω από ένα δέντρο! Στη συνέχεια το παιδί αισθάνεται ασφάλεια, ξεθαρρεύει, βγαίνει από την κρυψώνα του, αρχίζει το παιχνίδι και πάει λέγοντας!" 

Έτσι άρχισε η κουβέντα γύρω από το εάν η κοινωνική μας βιτρίνα είναι μια παγίδα που μας μετατρέπει σε ρηχούς γιάπηδες που ενδιαφέρονται μόνο για το κοινωνικό στάτους ή είναι κάτι άλλο πιο πολύπλοκο, φυσιολογικό και γιατί όχι χρήσιμο;

Αρχικά, ξεκινούμε από τη συνειδητοποίηση ότι κάθε οργανισμός (ή υπεροργανισμός όπως οι αποικίες των μυρμηγκιών ή οι ανθρώπινες συλλογικότητες) που ενδιαφέρεται για την επιβίωσή του, διαθέτει έναν μηχανισμό στον οποίο οφείλει την ασφάλειά του κάθε στιγμή. Αυτός ο μηχανισμός έχει δύο λειτουργίες, οι οποίες όταν συνεργαστούν επιτυχώς η επιβίωση είναι εξασφαλισμένη. 

Η πρώτη λειτουργία σχετίζεται με την απόκρυψη των χαρακτηριστικών του οργανισμού που υποδηλώνουν αδυναμία και ταυτόχρονα με την φαινομενική ανύψωση των χαρακτηριστικών εκείνων που συμβάλουν στη δημιουργία μιας εικόνας επιβλητικής και άτρωτης. Με απλά λόγια, ο εν δυνάμει εχθρός μου να είναι σε θέση να δει για εμένα ότι εγώ του επιτρέπω και όπως εγώ του επιτρέπω. 

Η δεύτερη λειτουργία είναι πιο απλή, σχετίζεται με την ανάγκη για λήψη όσο το δυνατόν περισσότερων και ακριβέστερων πληροφοριών για τον ξένο, που ίσως είναι εχθρός. 

Αυτές τις λειτουργίες τις έχεις δει να συνεργάζονται τέλεια όταν ένα αρσενικό παγώνι ξεδιπλώνει την ουρά του και "ρίχνει" την υποψήφια σύντροφο, όταν μια αγέλη λύκων κυνηγά τη λεία της, όταν οι Πέρσες ηττήθηκαν στο Μαραθώνα και οι Αμερικανοί στο Βιετνάμ, όταν ένας εγγενώς εσωστρεφής άνθρωπος συναναστρέφεται κοινωνικά επιτυχώς!

Όσον αφορά τους ανθρώπους, αυτός ο μηχανισμός έχει τρεις διαφορετικές εκφράσεις. Όταν ο άνθρωπος είναι μόνος σε εχθρικό περιβάλλον, τότε αυτός ο μηχανισμός αναλαμβάνει τη φυσική επιβίωση του ατόμου. Όταν οι άνθρωποι σχηματίζουν συλλογικότητες οι οποίες συγκρούονται με άλλες, ο μηχανισμός αυτός αναλαμβάνει την αποτελεσματική κυριαρχία επί της αντίπαλης συλλογικότητας. Αυτές οι δύο εκφράσεις έχουν φυσική υπόσταση.

Η τρίτη έκφραση, έχει νοητική / συναισθηματική υπόσταση. Και το όνομα αυτής, κοινωνική βιτρίνα, κοινωνικό προσωπείο, alter ego και πάει λέγοντας.

Ο άνθρωπος έχει δημιουργήσει απίστευτα πολύπλοκες κοινωνικές δομές και κατ΄επέκταση αντίστοιχα πολύπλοκους τρόπους και μέσα συναναστροφής. Όταν φλερτάρεις, όταν δημιουργείς φιλίες, όταν πολιτικοποιείσαι και όταν διαπραγματεύεσαι, η επιτυχία εξαρτάται από πολλές λεπτομέρειες. Δεν θα προσεγγίσεις μια γκόμενα όπως προσεγγίζεις τον κολλητό σου, όπως δεν θα δημιουργήσεις φιλία εάν στον πρώτο καφέ πεις "Άντε πλήρωσε εσύ σήμερα γιατί δεν έχω" και δεν θα κερδίσεις εάν μπεις στο διαπραγματευτικό γήπεδο με τη φάτσα του χαμένου. Όλα αυτά φιλτράρονται μέσα από την κοινωνική βιτρίνα μας. 

Άρα, μέχρι στιγμής, βλέπεις ότι η κοινωνική βιτρίνα είναι ένα καταπληκτικό εργαλείο για την κοινωνικοποίησή μας. 

Τι είναι όμως εκείνο που δημιουργεί ξύλινους γιάπηδες, καταθλιπτικούς ναρκίσσους και διπρόσωπα ανθρωπάκια που όταν γυρίσουν στη μοναξιά του σπιτιού τους ψιθυρίζουν "Ουφ" και κοιτιούνται στον καθρέφτη σα να είχαν να δουν τον εαυτό τους μέρες;

Η απάντηση έγκειται στην έλλειψη μέτρου απόκρυψης και προβολής χαρακτηριστικών, που με τη σειρά της οφείλεται στην άγνοια σχετικά με τη χρησιμότητα του κοινωνικού μας προσωπείου.

Κάθε άνθρωπος, όπως φυσικά, έτσι νοητικά και συναισθηματικά, έχει ανάγκη από ένα ασφαλές οχυρό. Ένα "μέρος" όπου είναι μόνος του και μπορεί να ηρεμήσει, να ανασυνταχθεί, να επουλώσει τις πληγές κλπ. Χωρίς κοινωνική βιτρίνα, θα ήμασταν έρμαια των όποιων είναι σε θέση να μας κακομεταχειριστούν. Και πρόσεξε, να κακομεταχειριστούν την αγνή μας νοητική φύση, τον συναισθηματικό πυρήνα μας. Ο γιάπης λοιπόν, όλα αυτά δε τα γνωρίζει ούτε υποσυνείδητα, με αποτέλεσμα να φτιάχνει συνέχεια τη βιτρίνα. Στο τέλος την κάνει τόσο μεγάλη και λαμπερή που ούτε ο ίδιος δεν μπορεί να την ξεπεράσει και να δει μέσα του. Και μετά αρχίζουν τα ψυχοφάρμακα και οι καρκίνοι.

Όμως, σίγουρα και ο γιάπης δεν σκόπευε να ενδώσει σε μια καθημερινότητα μιζέριας και υποκρισίας. Τι τον κατάπιε; Και γιατί το επέτρεψε;

Αρχικά η έλλειψη αυτοσεβασμού, δηλαδή η μη ύπαρξη ορίων στο στήσιμο της βιτρίνας. Και δεύτερον, εάν γνώριζε το λόγο ύπαρξης της βιτρίνας του, δε θα χρειαζότανε να τη χτίσει με κόπο, δηλαδή να παρουσιάζεται ως άλλος άνθρωπος στην κοινωνία, αλλά θα την έχτιζε έξυπνα με πολύ λίγη προσπάθεια. Θα κάλυπτε για παράδειγμα ένα χαρακτηριστικό ή θα αναδείκνυε άλλο, αντί να υιοθετεί ολόκληρα κοινωνικά μοντέλα περσόνας προκειμένου να ισοσταθμιστεί μέσα στην κοινωνία. Η υγιής χρήση και άρα στήσιμο της βιτρίνας είναι τομέας της εξελικτικής μας πορείας. Ο άνθρωπος είναι αδύνατο να επιβιώσει και να εξελιχθεί δίχως άλλους ανθρώπους γύρω του. Άρα είναι αναγκαίο το να μάθεις να διαχειρίζεσαι ακριβώς αυτό. Το πως δηλαδή θα διατηρηθεί η ψυχική σου ισορροπία μέσα στην παράνοια της κοινωνίας.

Προσοχή, δεν αναφέρομαι σε παρουσίαση ψευδών χαρακτηριστικών και υποκρισίας. Η λέξη βιτρίνα, κάλλιστα θα μπορούσε να αντικατασταθεί από τη λέξη οχυρό. Είναι ό,τι ακριβώς ήταν στα αρχαία χρόνια τα φρούρια. Ήταν τοποθετημένα εκεί και με τέτοιο τρόπο που ο ξένος έβλεπε κάτι ελεγχόμενο από εσένα, ενώ εσύ βλέπεις όσο το δυνατόν περισσότερα. Φυσικά, δε θα υπήρχε τίποτα πιο θλιβερό από μια ζωή γεμάτη με "φρούρια". Ένα - δύο στρατηγικά τοποθετημένα αρκούν, γιατί διαφορετικά θα εξελιχτούμε σε δικτάτορες και τυράννους του ίδιου μας του εαυτού!
 

Εφόσον είσαι σε θέση να κατανοήσεις όλα αυτά, πριν βγεις από το σπίτι σου απόψε θα φροντίσεις να φορέσεις την διακριτική σου μάσκα και να απολαύσεις τους καρπούς της κοινωνικής συναναστροφής. Φρόντισε όμως, όταν έρθει η στιγμή, να την αφαιρέσεις ώστε να είσαι σε θέση να γευθείς τους καρπούς της αγνής και ουσιαστικής επικοινωνίας και επαφής.



Παρασκευή 1 Μαΐου 2015

Η αυτοαναίρεση του Λόγου. / Self-negation of Logos.

Είναι εκπληκτικός ο βαθμός αυτοαναίρεσης όταν ένας άνθρωπος μιλάει για να μιλάει. Από τη μία, η ικανότητά του να αρθρώνει επιτυχώς λόγο είναι απόδειξη της ευφυίας του. Από την άλλη, αυτό που λέει είναι τόσο εσφαλμένο και αστεία καταθλιπτικό, που τελικά κυριαρχεί η βίωση της ηλιθιότητας.



There's a tremendous amount of self-negation when a person talks just for the sake of talking. On the one hand, this person's ability to successfully talk, is proof of intelligence. On the other hand, what he / she says sounds so wrong and funnily depressing, that eventually the experience of stupidity is dominant.

Δευτέρα 16 Μαρτίου 2015

Είσαι έτοιμος να γίνεις ένας πολιτισμικός αντάρτης;

Συζητούσα πριν λίγες ημέρες με έναν καλό μου φίλο. 

Έθιξε μέσα στην κουβέντα μας, ότι τον τελευταίο καιρό αλλάζω πολύ και με γρήγορους ρυθμούς. Τόσο στον τρόπο σκέψης όσο και στον τρόπο δράσης και θέασης του κόσμου. Του ανέφερα τότε ότι όπως αυτός, έτσι και εγώ και κάθε άνθρωπος λίγο-πολύ, γνωρίζουμε κάθε στιγμή το ηθικό από το ανήθικο, το εξελικτικό από το βλαπτικό, το ουσιώδες από το ανούσιο. Το ότι γνωρίζουμε όλα αυτά όμως, δε σημαίνει σε καμιά περίπτωση ότι δρούμε και αναλόγως. Του είπα ακόμη, ότι η μοναδική διαφορά μας είναι ότι σταματώ πλέον να εθελοτυφλώ και να αφήνομαι στο συνηθισμένο και στο κοινωνικά αποδεκτό και προσπαθώ πλέον να δρω με βάση την ουσία και την εξέλιξη και φυσικά ενάντια στην ασυνείδητη πρόκληση βλάβης, πάνω στην οποία θριαμβεύει ο δυτικός μας τρόπος ζωής. 


Δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από την επίτευξη των συνειδητών βιωμάτων. Έχουμε την πεποίθηση ότι ως ανθρώπινα όντα κατέχουμε την αρετή, ευλογία και κατάρα της βούλησης. Εάν όμως παρατηρήσεις τη χθεσινή σου ημέρα, την περασμένη εβδομάδα ή και τα προηγούμενα χρόνια, πόσα ίχνη αγνής και πηγαίας βούλησης θα εντοπίσεις; Ο μέσος άνθρωπος σήμερα έχει την ψευδαίσθηση της βούλησης αλλά απέχει πολύ από την ουσιαστική εφαρμογή της. Η αλήθεια είναι ότι η καθημερινότητά μας ελέγχεται συντριπτικά από το πολιτισμικό μας υπόβαθρο. 


Ο τρόπος που επιλέγεις να τραφείς, να χαιρετήσεις, να μιλήσεις, να εκμεταλλευτείς τον χρόνο σου μέσα στη μέρα και τόσα άλλα επηρεάζονται άμεσα από τα βιώματά σου μέσα στην οικογένεια, το σχολείο και την κοινωνία ευρύτερα. Εύκολα διαπιστώνεται αυτό, εάν κάνεις την παρακάτω ερώτηση: "Πως θα ήμουν αυτή τη στιγμή εάν είχα μεγαλώσει μέσα σε μια τελείως διαφορετική οικογένεια, σε ένα εντελώς διαφορετικό σχολικό περιβάλλον ή σε μια άλλη μακρινή χώρα;" Προφανώς θα ήσουν άλλος άνθρωπος, στην κυριολεξία. Δεν φαντάζεσαι πόσο ενδιαφέρον είναι να αναθεωρήσεις την καθημερινότητά σου από μηδενική βάση. 


Όλα αυτά τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά που έχουμε υιοθετήσει ανά τα χρόνια και με βάση τα οποία ζούμε έχουν συγκεκριμένες επιπτώσεις όταν εφαρμόζονται. Ορισμένα από αυτά είναι εξελικτικά και γεμάτα ουσία, άλλα όμως προκαλούν βλάβες στις μεταξύ μας σχέσεις αλλά και στην ίδια τη Γη. Αυτό που πρέπει να γίνει επομένως είναι με κριτική σκέψη να αναλύσουμε κάθε ένα από αυτά τα χαρακτηριστικά και είτε να το εγκρίνουμε, είτε να τα αποβάλλουμε και να τα αντικαταστήσουμε με κάποιο άλλο, το οποίο θα βασίζεται στην εξέλιξη, την ουσία και τη μη βλάβη. Φυσικά, δεν είναι δυνατόν να αναλύσουμε από το πουθενά όλα τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά που μας επιβάλλονται. Την ικανότητα να τα δούμε και να τα κρίνουμε, την αποκτούμε μέσα από εμπειρίες και βιώματα. 


Η πολιτισμική επανάσταση σε έναν άνθρωπο είναι σημαντικότερη από έναν σωρό εθνικοαπελευθερωτικών και ταξικών αγώνων. Είναι εμφανέστατο πλέον σήμερα ότι το αποτέλεσμα κάθε μαζικού αγώνα μέσα στα χρόνια είναι μηδενικό όταν οι αγωνιστές δεν έχουν επαναστατήσει πρώτα μέσα τους και δεν έχουν απελευθερώσει τον εαυτό τους από όλα εκείνα τα πρότυπα που τους ορίζουν πως να ζήσουν. Ό,τι άποψη και να έχεις, αυτή η άποψη δεν έχει καμιά απολύτως βαρύτητα όταν δεν ζωντανεύει μέσα από το σώμα σου, την έκφρασή σου και τις δράσεις σου. Δεν υπάρχει τίποτα πιο δύσκολο από το να απελευθερωθείς από τα εσωτερικά σου δεσμά, τα οποία χτίζονται ασταμάτητα από τη μέρα της γέννας σου, και θα χτίζονται όσο εσύ δε τα αντιλαμβάνεσαι. 


Ο πιο ισχυρός μαχητής γνωρίζει πως η μεγαλύτερη και κρισιμότερη μάχη είναι αυτή που διεξάγεται μέσα του. 


Καλά όλα αυτά, αλλά η αλήθεια είναι ότι πέρα από τις εσωτερικές μας αντιστάσεις στην αυτοπαρατήρηση και άρα στην πολιτισμική μας απελευθέρωση, υπάρχουν και οι εξωτερικές αντιστάσεις. Ο ίδιος ο δυτικός πολιτισμός, με τη μορφή του κυρίαρχου οικονομικού μοντέλου του Καπιταλισμού και τα τελευταία χρόνια του νεοφιλελευθερισμού προκαλεί ασφυκτική πίεση σε όλους τους εν δυνάμει πολιτισμικούς αντάρτες. 


Ακολουθεί διάλογος πάνω στο ζήτημα με τον φίλο μου: 


- Εγώ σαν εργαζόμενος στον κλάδο του τουρισμού, όσο και να θέλω να κάνω την επανάσταση μέσα μου, δέχομαι απίστευτη πίεση καθημερινά από τη δουλειά και δεν μπορώ να δράσω όπως πραγματικά θέλω. Η λύση είναι να αλλάξω δουλειά ώστε να έχω ελευθερία και περισσότερα έσοδα. 


- Ναι, για αυτό το λένε σωστά οι αναρχικοί. Μισθωτή σκλαβιά είναι. Και η μόνη διέξοδος από αυτό, εφ΄όσον θες να πάρεις και άλλους μαζί σου, και εκεί διαφοροποιούμαι από το νεοελληνικό αναρχικό ρεύμα, είναι το επιχειρείν. Να μπεις μέσα στα σωθικά του τέρατος και να το σφάξεις. Μας το έχουν διδάξει με όλη τους τη σοφία από τους αρχαίους μέχρι το σύγχρονο pop culture. Έτσι γίνεται. Φοράς την προβιά τους. Και κάνεις το σχέδιό σου, κομμάτι-κομμάτι. Δεν υπάρχει άλμα προς την ουτοπία, μόνο βήματα, και στην αρχή είναι μικρά και δειλά. Φυσικά, ακόμη και τώρα που είσαι δούλος τους, υπάρχουν πράγματα που μπορείς να αλλάξεις ΤΩΡΑ. Αυτά θα σε αποδεσμεύσουν λίγο και θα σου δώσουν ακόμη περισσότερη δύναμη για να συνεχίσεις τα βήματά σου προς την ελευθερία. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ελευθερία από το να κάνεις αυτό που αγαπάς, να ζεις από αυτό που αγαπάς όχι εις βάρος των άλλων αλλά με την ώθηση και την θέληση τους, και τελικά η εφαρμογή αυτού που αγαπάς να απελευθερώνει τους συνανθρώπους σου στην πορεία. Αυτό στήνω, αυτό θα κάνω, αυτό είναι υποχρέωση και η καύλα κάθε πολιτισμικού αντάρτη. 


- Σίγουρα, και αν εντοπίσεις και συνοδοιπόρους σε όλο αυτό τόσο η αλλαγή η δική σου όσο και των άλλων θα μπορεί να πραγματοποιηθεί πιο εύκολα.


- Συμφωνώ αν και προσωπικά, την αρχική δύναμη δε τη βρήκα από συνοδοιπόρους. Αλλά από όλους εκείνους που βαυκαλίζονται σα τα σκουλήκια μέσα στην παράνοια των πατεράδων τους και των παππούδων τους. Εκεί βρήκα τη δύναμη. Βλέπω τα φιλαράκια που επιλέγουν να είναι εντελώς αδύναμα και αβοήθητα. Και μάλιστα μερικές φορές τη βλέπουν και ιστορία και είναι περήφανοι που είναι σε αυτόν τον βούρκο. Και ήρθε η στιγμή που είπα, μαλάκα ώπα. Δεν είσαι αυτοί. Βλέπεις το στραβό, άλλαξέ το μέσα σου.


- Ναι καταλαβαίνω. Θέλει τρελή μάχη (Με ηττοπαθές και παραπονιάρικο ύφος)


- Ναι ρε 'συ. Εκεί είναι ΟΛΗ η καύλα. Αυτό είναι η ζωή. Η μάχη. Δες το αλλιώς, τότε θα είσαι συνέχεια περήφανος και σίγουρος για την πάρτη σου. Δε θα τελειώνει η κάθε σου ημέρα με απογοήτευση για τη χαμένη δυνητικότητα, για το τι θα μπορούσες να κάνεις και δεν έκανες.


- Το πιο δύσκολο πράγμα είναι να πείσεις τον εαυτό σου για αλλαγή. Εγώ αυτό το πρόβλημα έχω και δε κάνω κάτι για να το αλλάξω.


- Όλοι αυτό το πρόβλημα έχουν. Αποφασίζεις αν είσαι όλοι ή αν είσαι ο μοναδικός εσύ.


- Ναι έχεις φουλ δίκιο ρε φίλε (Με ύφος γεμάτο ελπίδα αυτή τη φορά!)



Λοιπόν, αφού άντεξες και έφτασες στον επίλογο του άρθρου, πρέπει να έχεις ένα περίεργο, καταπληκτικό μυαλό γεμάτο όμορφα πράγματα. Είσαι έτοιμος / έτοιμη να γευτείς τη γεύση της βούλησης και της προσωπικής σου ελευθερίας; Είσαι έτοιμος / έτοιμη να επαναστατήσεις ενάντια στον εαυτό σου;











Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου 2015

"Μαύρες τρύπες" στους ανθρώπους.

Οι μαύρες τρύπες, κυριολεκτικά, είναι περιοχές του χωροχρόνου από τις οποίες τίποτα δεν επιστρέφει, καθώς λόγω της τεράστιας βαρύτητάς τους, η ταχύτητα διαφυγής που απαιτείται ξεπερνά ακόμη και την ταχύτητα του φωτός, με αποτέλεσμα τίποτα να μη μπορεί να δραπετεύσει από εκεί.

Μεταφορικά, αυτό το φαινόμενο το συναντάμε καθημερινά στη ζωή μας, απλώς η βαρύτητα αντικαθίσταται από συναισθήματα και οι τρύπες από ανθρώπους, αντικείμενα και γενικότερα καταστάσεις. 


Η υγεία σε όλες τις αλληλεπιδράσεις ενός ανθρώπου με άλλους ή με την υπόλοιπη φύση, χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι η ροή της ενέργειας είναι αμφίδρομη. Δηλαδή, ξοδεύουμε συγκεκριμένη ενέργεια και λαμβάνουμε αντίστοιχη ποσότητα σε άλλη μορφή. Με απλά λόγια, μετά την αλληλεπίδραση, και οι δύο συμμετέχοντες είναι ικανοποιημένοι. Ο άνθρωπος με τις ενέργειές του τότε, δε βλάπτει ούτε τη φύση, ούτε τους συνανθρώπους, ούτε τον ίδιο του τον εαυτό. Αντιθέτως, προκαλεί ικανοποίηση και εξέλιξη. Θα παρατηρείς τώρα ότι αυτό είναι ένα πολύ μικρό ποσοστό όλων των αλληλεπιδράσεων στις οποίες συμμετέχει ο άνθρωπος ως είδος. Τις περισσότερες φορές, η ροή είναι προβληματική ως προς την ποσότητα της ενέργειας. Σε ακραίες περιπτώσεις, που δεν είναι καθόλου σπάνιες, υπάρχει μονομερής αποστολή ενέργειας. Αυτό είναι το συναισθηματικό και κοινωνικό φαινόμενο της μαύρης τρύπας. 


Οι μαύρες τρύπες αποτελούν τεράστιο πρόβλημα για τον εξής λόγο. Όταν ξοδεύεις την ενέργειά σου, κομμάτι-κομμάτι, και ποτέ δε λαμβάνεις τίποτα ως αντάλλαγμα, τότε κάποια στιγμή αναλώνεσαι και πεθαίνεις. Ακόμη και αν τα αποθέματα ενέργειας είναι τεράστια, η μαύρη τρύπα σε κρατά πάντα εκεί, με αποτέλεσμα να πεθαίνει η δυνητικότητά σου. Κάτι το οποίο είναι εξίσου θλιβερό.


Σχετικά με την επαφή του ανθρώπου με τη Φύση, είναι πολύ εύκολο να δει κανείς ότι συνήθως, ξοδεύουμε τεράστιες ποσότητες ενέργειας για να λάβουμε πίσω κάτι συγκριτικά αμελητέο. Επίσης, τα by-products όλων αυτών των διαδικασιών είναι απίστευτα καταστροφικά. Δηλαδή, η ενέργεια που ξοδεύουμε αντί να μετατραπεί σε κάτι αντάξια αποδοτικό, τόσο για εμάς όσο και για τη Φύση, γιατί είμαστε Φύση, μετατρέπεται σε πολύ μικρή απόδοση και τεράστιες βλάβες και μάλιστα μη αναστρέψιμες. Ως πιο τρανό και εξοργιστικό παράδειγμα αυτού είναι η σημερινή βιομηχανία κρέατος. Συλλογικά, ως είδος, ξοδεύουμε τεράστιες ποσότητες ενέργειας για κάτι τόσο βραχύ και σύνηθες όσο ένα γεύμα. Δισεκατομμύρια μη ανθρώπινα όντα σφαγιάζονται και τεράστιες εκτάσεις γης διασπείρονται με μεταλλαγμένα φυτά και διαποτίζονται με κάθε λογής καρκινογόνο και ζωοκτόνο, με σκοπό να τραφούν κάποια άλλα δισεκατομμύρια ζώα τα οποία με τη σειρά τους θα σφαγιαστούν, έχοντας ζήσει με τον χειρότερο δυνατό τρόπο, και όλα αυτά όχι για να επιβιώσει το ανθρώπινο είδος, αλλά για να συνεχιστεί και να ισχυροποιηθεί στον δυτικό κόσμο η πολιτισμική συνήθεια της σαρκοφαγίας. Όποιος αρνείται ότι πλέον η σαρκοφαγία δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια κοινωνική συνήθεια, τότε δε ξέρει τι του γίνεται. Αρκετοί άνθρωποι θα άλλαζαν τις διατροφικές τους συνήθειες συνειδητοποιώντας τη συμμετοχή τους σε μια τεράστια βιομηχανία φόβου. Δε χρειάζεται καν να σκεφτείς την παραγόμενη μόλυνση που σύντομα θα σε αποτρέπει από την επιβίωση. Κάθε άνθρωπος που ενδιαφέρεται για την προσωπική αλλά και τη συλλογική επιβίωση, σίγουρα θα χρειαστεί να σκεφτεί όλα αυτά. Αυτή ήταν, για παράδειγμα, η μαύρη τρύπα της σαρκοφαγίας, και κάπως έτσι εκφράζονται και οι υπόλοιπες, όσον αφορά τις αλληλεπιδράσεις του ανθρώπου με τη Φύση.


Τι γίνεται όταν οι άνθρωποι δημιουργούν αυτές τις τρύπες είτε ως προς άλλους ανθρώπους, είτε ως προς συνήθειες;


Όταν δύο άτομα επικοινωνούν, η επικοινωνία είναι ιδανική όταν όση ενέργεια δίνεται, τόση επιστρέφεται. Υπάρχουν άπειρες ιστορίες συναισθηματικής εκμετάλλευσης ανθρώπων, ακόμη και εσύ πολύ πιθανόν είναι να έχεις εμπλακεί ή να εμπλέκεσαι αυτή τη στιγμή που μιλάμε. Δεν είναι λίγες οι φορές που ο πομπός της ενέργειας, όσο περίεργο κι αν ακούγεται, επιλέγει να δώσει την ενέργειά του, σε μια άψυχη, στάσιμη μαύρη τρύπα. Τόσο μεγάλη είναι η δύναμη της συνήθειας. Όταν η τρύπα είναι ένα άλλο άτομο, το οποίο απλά δεν ενδιαφέρεται και δεν θα ενδιαφερθεί ποτέ, ο πομπός μένει κλειδωμένος σε αυτή τη μονόδρομη ροή ενέργειας, με αποτέλεσμα τη μηδενική εξέλιξη και τη σφαγή της όποιας δυνητικότητας θα εκφραζόταν σε περίπτωση που εκείνος απελευθερωνόταν. Αυτή η ενέργεια πάει χαμένη εφ΄όσον το άλλο άτομο δεν θα την αναγνωρίσει και δε θα την ανταποδώσει ποτέ. Τώρα που γνωρίζεις αυτά, οφείλεις να αναρρωτηθείς ποιοι από τους ανθρώπους που γυρνούν στο κεφάλι σου κάθε μέρα είναι μαύρες τρύπες και ποιοι όχι. Το επόμενο βήμα είναι να ξεράσεις από το Είναι σου εκείνους τους στάσιμους, απόμακρους, άχρηστους για εσένα πια ανθρώπους. 


Στην περίπτωση όπου ως μαύρες τρύπες δρουν οι συνήθειές μας και οι καταστάσεις στις οποίες εμπλεκόμαστε, τα πράγματα σοβαρεύουν. Στην περίπτωση αυτή, δε σφαγιάζεται απλά η δυνητικότητά μας, αλλά ίσως και η ίδια μας η ύπαρξη. Δεν λειτουργούν ακριβώς ως μαύρες τρύπες καθώς αυτές οι καταστάσεις εξάγουν ενέργεια, αλλά είναι όλη καταστροφική. Δηλαδή, δίνεις ενέργεια που θα μπορούσε να προκαλέσει εξέλιξη και χαρά και λαμβάνεις ενέργεια που πνίγει το σώμα, το πνεύμα και το νου. Αυτή ακριβώς είναι η φύση των εξαρτήσεων. Ξοδεύεις την ενέργειά σου σε κάτι που αργά και σταθερά σε αποσυνθέτει, σε ναρκώνει και σε αποτρέπει από το να δεις την ουσία του όποιου προβλήματος έχεις να αντιμετωπίσεις. Εξαρτήσεις δε προκαλούν μόνο ουσίες, το μυαλό σου μπορεί να εξαρτηθεί κυριολεκτικά στα πάντα! Το επόμενό σου βήμα είναι λοιπόν, να κοιτάξεις ντόμπρα στον καθρέφτη και να αναγνωρίσεις τι είναι αυτό που ενώ ταϊζεις, εκείνο σε καταστρέφει. Μόλις το συνειδητοποιήσεις χρησιμοποίησε όλη σου την αυτοπειθαρχία για να το αποβάλλεις. 


Ανακεφαλαιώνοντας. Είναι πολύ πιθανό να δίνεις την ενέργεια και το ενδιαφέρον σου σε ανθρώπους που δε κάνουν το ίδιο. Έχουν κάθε δικαίωμα, όπως έχεις και εσύ κάθε υποχρέωση να τους ξεράσεις. Υπάρχουν χιλιάδες άλλες ψυχές που είναι διαθέσιμες να ανταποδώσουν ό,τι καλό προτίθεσαι να τους κάνεις. Επίσης, είναι πιθανό κάποιες συνήθειές σου ή συνολικά ο τρόπος ζωής σου να είναι μια μαύρη, επαναλαμβανόμενη, τρύπα. Ψάξε να βρεις επ΄ακριβώς τη ρίζα του προβλήματος και ξεκίνα να τη ροκανίζεις. Και ποτέ μην αφήνεσαι σε καταστάσεις επειδή και οι άλλοι το κάνουν. Ως κουλτούρα και ως κοινωνία είμαστε παγιδευμένοι μαζικά σε βλαπτικές συνήθειες, τόσο για εμάς ως είδος όσο και για τη Γη. Όταν αρχίσεις να αντιμετωπίζεις στα ίσια τις πολιτισμικές μας μαύρες τρύπες, θα αρχίσεις να δέχεσαι επίθεση από διάφορους αδύναμους, τότε ξέρεις ότι είσαι σε καλόν δρόμο.