Let's communicate.


e-mail: ianthedrummerr@yahoo.com

Blog Views

Παρασκευή 1 Μαΐου 2015

Η αυτοαναίρεση του Λόγου. / Self-negation of Logos.

Είναι εκπληκτικός ο βαθμός αυτοαναίρεσης όταν ένας άνθρωπος μιλάει για να μιλάει. Από τη μία, η ικανότητά του να αρθρώνει επιτυχώς λόγο είναι απόδειξη της ευφυίας του. Από την άλλη, αυτό που λέει είναι τόσο εσφαλμένο και αστεία καταθλιπτικό, που τελικά κυριαρχεί η βίωση της ηλιθιότητας.



There's a tremendous amount of self-negation when a person talks just for the sake of talking. On the one hand, this person's ability to successfully talk, is proof of intelligence. On the other hand, what he / she says sounds so wrong and funnily depressing, that eventually the experience of stupidity is dominant.

Δευτέρα 16 Μαρτίου 2015

Είσαι έτοιμος να γίνεις ένας πολιτισμικός αντάρτης;

Συζητούσα πριν λίγες ημέρες με έναν καλό μου φίλο. 

Έθιξε μέσα στην κουβέντα μας, ότι τον τελευταίο καιρό αλλάζω πολύ και με γρήγορους ρυθμούς. Τόσο στον τρόπο σκέψης όσο και στον τρόπο δράσης και θέασης του κόσμου. Του ανέφερα τότε ότι όπως αυτός, έτσι και εγώ και κάθε άνθρωπος λίγο-πολύ, γνωρίζουμε κάθε στιγμή το ηθικό από το ανήθικο, το εξελικτικό από το βλαπτικό, το ουσιώδες από το ανούσιο. Το ότι γνωρίζουμε όλα αυτά όμως, δε σημαίνει σε καμιά περίπτωση ότι δρούμε και αναλόγως. Του είπα ακόμη, ότι η μοναδική διαφορά μας είναι ότι σταματώ πλέον να εθελοτυφλώ και να αφήνομαι στο συνηθισμένο και στο κοινωνικά αποδεκτό και προσπαθώ πλέον να δρω με βάση την ουσία και την εξέλιξη και φυσικά ενάντια στην ασυνείδητη πρόκληση βλάβης, πάνω στην οποία θριαμβεύει ο δυτικός μας τρόπος ζωής. 


Δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από την επίτευξη των συνειδητών βιωμάτων. Έχουμε την πεποίθηση ότι ως ανθρώπινα όντα κατέχουμε την αρετή, ευλογία και κατάρα της βούλησης. Εάν όμως παρατηρήσεις τη χθεσινή σου ημέρα, την περασμένη εβδομάδα ή και τα προηγούμενα χρόνια, πόσα ίχνη αγνής και πηγαίας βούλησης θα εντοπίσεις; Ο μέσος άνθρωπος σήμερα έχει την ψευδαίσθηση της βούλησης αλλά απέχει πολύ από την ουσιαστική εφαρμογή της. Η αλήθεια είναι ότι η καθημερινότητά μας ελέγχεται συντριπτικά από το πολιτισμικό μας υπόβαθρο. 


Ο τρόπος που επιλέγεις να τραφείς, να χαιρετήσεις, να μιλήσεις, να εκμεταλλευτείς τον χρόνο σου μέσα στη μέρα και τόσα άλλα επηρεάζονται άμεσα από τα βιώματά σου μέσα στην οικογένεια, το σχολείο και την κοινωνία ευρύτερα. Εύκολα διαπιστώνεται αυτό, εάν κάνεις την παρακάτω ερώτηση: "Πως θα ήμουν αυτή τη στιγμή εάν είχα μεγαλώσει μέσα σε μια τελείως διαφορετική οικογένεια, σε ένα εντελώς διαφορετικό σχολικό περιβάλλον ή σε μια άλλη μακρινή χώρα;" Προφανώς θα ήσουν άλλος άνθρωπος, στην κυριολεξία. Δεν φαντάζεσαι πόσο ενδιαφέρον είναι να αναθεωρήσεις την καθημερινότητά σου από μηδενική βάση. 


Όλα αυτά τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά που έχουμε υιοθετήσει ανά τα χρόνια και με βάση τα οποία ζούμε έχουν συγκεκριμένες επιπτώσεις όταν εφαρμόζονται. Ορισμένα από αυτά είναι εξελικτικά και γεμάτα ουσία, άλλα όμως προκαλούν βλάβες στις μεταξύ μας σχέσεις αλλά και στην ίδια τη Γη. Αυτό που πρέπει να γίνει επομένως είναι με κριτική σκέψη να αναλύσουμε κάθε ένα από αυτά τα χαρακτηριστικά και είτε να το εγκρίνουμε, είτε να τα αποβάλλουμε και να τα αντικαταστήσουμε με κάποιο άλλο, το οποίο θα βασίζεται στην εξέλιξη, την ουσία και τη μη βλάβη. Φυσικά, δεν είναι δυνατόν να αναλύσουμε από το πουθενά όλα τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά που μας επιβάλλονται. Την ικανότητα να τα δούμε και να τα κρίνουμε, την αποκτούμε μέσα από εμπειρίες και βιώματα. 


Η πολιτισμική επανάσταση σε έναν άνθρωπο είναι σημαντικότερη από έναν σωρό εθνικοαπελευθερωτικών και ταξικών αγώνων. Είναι εμφανέστατο πλέον σήμερα ότι το αποτέλεσμα κάθε μαζικού αγώνα μέσα στα χρόνια είναι μηδενικό όταν οι αγωνιστές δεν έχουν επαναστατήσει πρώτα μέσα τους και δεν έχουν απελευθερώσει τον εαυτό τους από όλα εκείνα τα πρότυπα που τους ορίζουν πως να ζήσουν. Ό,τι άποψη και να έχεις, αυτή η άποψη δεν έχει καμιά απολύτως βαρύτητα όταν δεν ζωντανεύει μέσα από το σώμα σου, την έκφρασή σου και τις δράσεις σου. Δεν υπάρχει τίποτα πιο δύσκολο από το να απελευθερωθείς από τα εσωτερικά σου δεσμά, τα οποία χτίζονται ασταμάτητα από τη μέρα της γέννας σου, και θα χτίζονται όσο εσύ δε τα αντιλαμβάνεσαι. 


Ο πιο ισχυρός μαχητής γνωρίζει πως η μεγαλύτερη και κρισιμότερη μάχη είναι αυτή που διεξάγεται μέσα του. 


Καλά όλα αυτά, αλλά η αλήθεια είναι ότι πέρα από τις εσωτερικές μας αντιστάσεις στην αυτοπαρατήρηση και άρα στην πολιτισμική μας απελευθέρωση, υπάρχουν και οι εξωτερικές αντιστάσεις. Ο ίδιος ο δυτικός πολιτισμός, με τη μορφή του κυρίαρχου οικονομικού μοντέλου του Καπιταλισμού και τα τελευταία χρόνια του νεοφιλελευθερισμού προκαλεί ασφυκτική πίεση σε όλους τους εν δυνάμει πολιτισμικούς αντάρτες. 


Ακολουθεί διάλογος πάνω στο ζήτημα με τον φίλο μου: 


- Εγώ σαν εργαζόμενος στον κλάδο του τουρισμού, όσο και να θέλω να κάνω την επανάσταση μέσα μου, δέχομαι απίστευτη πίεση καθημερινά από τη δουλειά και δεν μπορώ να δράσω όπως πραγματικά θέλω. Η λύση είναι να αλλάξω δουλειά ώστε να έχω ελευθερία και περισσότερα έσοδα. 


- Ναι, για αυτό το λένε σωστά οι αναρχικοί. Μισθωτή σκλαβιά είναι. Και η μόνη διέξοδος από αυτό, εφ΄όσον θες να πάρεις και άλλους μαζί σου, και εκεί διαφοροποιούμαι από το νεοελληνικό αναρχικό ρεύμα, είναι το επιχειρείν. Να μπεις μέσα στα σωθικά του τέρατος και να το σφάξεις. Μας το έχουν διδάξει με όλη τους τη σοφία από τους αρχαίους μέχρι το σύγχρονο pop culture. Έτσι γίνεται. Φοράς την προβιά τους. Και κάνεις το σχέδιό σου, κομμάτι-κομμάτι. Δεν υπάρχει άλμα προς την ουτοπία, μόνο βήματα, και στην αρχή είναι μικρά και δειλά. Φυσικά, ακόμη και τώρα που είσαι δούλος τους, υπάρχουν πράγματα που μπορείς να αλλάξεις ΤΩΡΑ. Αυτά θα σε αποδεσμεύσουν λίγο και θα σου δώσουν ακόμη περισσότερη δύναμη για να συνεχίσεις τα βήματά σου προς την ελευθερία. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ελευθερία από το να κάνεις αυτό που αγαπάς, να ζεις από αυτό που αγαπάς όχι εις βάρος των άλλων αλλά με την ώθηση και την θέληση τους, και τελικά η εφαρμογή αυτού που αγαπάς να απελευθερώνει τους συνανθρώπους σου στην πορεία. Αυτό στήνω, αυτό θα κάνω, αυτό είναι υποχρέωση και η καύλα κάθε πολιτισμικού αντάρτη. 


- Σίγουρα, και αν εντοπίσεις και συνοδοιπόρους σε όλο αυτό τόσο η αλλαγή η δική σου όσο και των άλλων θα μπορεί να πραγματοποιηθεί πιο εύκολα.


- Συμφωνώ αν και προσωπικά, την αρχική δύναμη δε τη βρήκα από συνοδοιπόρους. Αλλά από όλους εκείνους που βαυκαλίζονται σα τα σκουλήκια μέσα στην παράνοια των πατεράδων τους και των παππούδων τους. Εκεί βρήκα τη δύναμη. Βλέπω τα φιλαράκια που επιλέγουν να είναι εντελώς αδύναμα και αβοήθητα. Και μάλιστα μερικές φορές τη βλέπουν και ιστορία και είναι περήφανοι που είναι σε αυτόν τον βούρκο. Και ήρθε η στιγμή που είπα, μαλάκα ώπα. Δεν είσαι αυτοί. Βλέπεις το στραβό, άλλαξέ το μέσα σου.


- Ναι καταλαβαίνω. Θέλει τρελή μάχη (Με ηττοπαθές και παραπονιάρικο ύφος)


- Ναι ρε 'συ. Εκεί είναι ΟΛΗ η καύλα. Αυτό είναι η ζωή. Η μάχη. Δες το αλλιώς, τότε θα είσαι συνέχεια περήφανος και σίγουρος για την πάρτη σου. Δε θα τελειώνει η κάθε σου ημέρα με απογοήτευση για τη χαμένη δυνητικότητα, για το τι θα μπορούσες να κάνεις και δεν έκανες.


- Το πιο δύσκολο πράγμα είναι να πείσεις τον εαυτό σου για αλλαγή. Εγώ αυτό το πρόβλημα έχω και δε κάνω κάτι για να το αλλάξω.


- Όλοι αυτό το πρόβλημα έχουν. Αποφασίζεις αν είσαι όλοι ή αν είσαι ο μοναδικός εσύ.


- Ναι έχεις φουλ δίκιο ρε φίλε (Με ύφος γεμάτο ελπίδα αυτή τη φορά!)



Λοιπόν, αφού άντεξες και έφτασες στον επίλογο του άρθρου, πρέπει να έχεις ένα περίεργο, καταπληκτικό μυαλό γεμάτο όμορφα πράγματα. Είσαι έτοιμος / έτοιμη να γευτείς τη γεύση της βούλησης και της προσωπικής σου ελευθερίας; Είσαι έτοιμος / έτοιμη να επαναστατήσεις ενάντια στον εαυτό σου;











Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου 2015

"Μαύρες τρύπες" στους ανθρώπους.

Οι μαύρες τρύπες, κυριολεκτικά, είναι περιοχές του χωροχρόνου από τις οποίες τίποτα δεν επιστρέφει, καθώς λόγω της τεράστιας βαρύτητάς τους, η ταχύτητα διαφυγής που απαιτείται ξεπερνά ακόμη και την ταχύτητα του φωτός, με αποτέλεσμα τίποτα να μη μπορεί να δραπετεύσει από εκεί.

Μεταφορικά, αυτό το φαινόμενο το συναντάμε καθημερινά στη ζωή μας, απλώς η βαρύτητα αντικαθίσταται από συναισθήματα και οι τρύπες από ανθρώπους, αντικείμενα και γενικότερα καταστάσεις. 


Η υγεία σε όλες τις αλληλεπιδράσεις ενός ανθρώπου με άλλους ή με την υπόλοιπη φύση, χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι η ροή της ενέργειας είναι αμφίδρομη. Δηλαδή, ξοδεύουμε συγκεκριμένη ενέργεια και λαμβάνουμε αντίστοιχη ποσότητα σε άλλη μορφή. Με απλά λόγια, μετά την αλληλεπίδραση, και οι δύο συμμετέχοντες είναι ικανοποιημένοι. Ο άνθρωπος με τις ενέργειές του τότε, δε βλάπτει ούτε τη φύση, ούτε τους συνανθρώπους, ούτε τον ίδιο του τον εαυτό. Αντιθέτως, προκαλεί ικανοποίηση και εξέλιξη. Θα παρατηρείς τώρα ότι αυτό είναι ένα πολύ μικρό ποσοστό όλων των αλληλεπιδράσεων στις οποίες συμμετέχει ο άνθρωπος ως είδος. Τις περισσότερες φορές, η ροή είναι προβληματική ως προς την ποσότητα της ενέργειας. Σε ακραίες περιπτώσεις, που δεν είναι καθόλου σπάνιες, υπάρχει μονομερής αποστολή ενέργειας. Αυτό είναι το συναισθηματικό και κοινωνικό φαινόμενο της μαύρης τρύπας. 


Οι μαύρες τρύπες αποτελούν τεράστιο πρόβλημα για τον εξής λόγο. Όταν ξοδεύεις την ενέργειά σου, κομμάτι-κομμάτι, και ποτέ δε λαμβάνεις τίποτα ως αντάλλαγμα, τότε κάποια στιγμή αναλώνεσαι και πεθαίνεις. Ακόμη και αν τα αποθέματα ενέργειας είναι τεράστια, η μαύρη τρύπα σε κρατά πάντα εκεί, με αποτέλεσμα να πεθαίνει η δυνητικότητά σου. Κάτι το οποίο είναι εξίσου θλιβερό.


Σχετικά με την επαφή του ανθρώπου με τη Φύση, είναι πολύ εύκολο να δει κανείς ότι συνήθως, ξοδεύουμε τεράστιες ποσότητες ενέργειας για να λάβουμε πίσω κάτι συγκριτικά αμελητέο. Επίσης, τα by-products όλων αυτών των διαδικασιών είναι απίστευτα καταστροφικά. Δηλαδή, η ενέργεια που ξοδεύουμε αντί να μετατραπεί σε κάτι αντάξια αποδοτικό, τόσο για εμάς όσο και για τη Φύση, γιατί είμαστε Φύση, μετατρέπεται σε πολύ μικρή απόδοση και τεράστιες βλάβες και μάλιστα μη αναστρέψιμες. Ως πιο τρανό και εξοργιστικό παράδειγμα αυτού είναι η σημερινή βιομηχανία κρέατος. Συλλογικά, ως είδος, ξοδεύουμε τεράστιες ποσότητες ενέργειας για κάτι τόσο βραχύ και σύνηθες όσο ένα γεύμα. Δισεκατομμύρια μη ανθρώπινα όντα σφαγιάζονται και τεράστιες εκτάσεις γης διασπείρονται με μεταλλαγμένα φυτά και διαποτίζονται με κάθε λογής καρκινογόνο και ζωοκτόνο, με σκοπό να τραφούν κάποια άλλα δισεκατομμύρια ζώα τα οποία με τη σειρά τους θα σφαγιαστούν, έχοντας ζήσει με τον χειρότερο δυνατό τρόπο, και όλα αυτά όχι για να επιβιώσει το ανθρώπινο είδος, αλλά για να συνεχιστεί και να ισχυροποιηθεί στον δυτικό κόσμο η πολιτισμική συνήθεια της σαρκοφαγίας. Όποιος αρνείται ότι πλέον η σαρκοφαγία δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια κοινωνική συνήθεια, τότε δε ξέρει τι του γίνεται. Αρκετοί άνθρωποι θα άλλαζαν τις διατροφικές τους συνήθειες συνειδητοποιώντας τη συμμετοχή τους σε μια τεράστια βιομηχανία φόβου. Δε χρειάζεται καν να σκεφτείς την παραγόμενη μόλυνση που σύντομα θα σε αποτρέπει από την επιβίωση. Κάθε άνθρωπος που ενδιαφέρεται για την προσωπική αλλά και τη συλλογική επιβίωση, σίγουρα θα χρειαστεί να σκεφτεί όλα αυτά. Αυτή ήταν, για παράδειγμα, η μαύρη τρύπα της σαρκοφαγίας, και κάπως έτσι εκφράζονται και οι υπόλοιπες, όσον αφορά τις αλληλεπιδράσεις του ανθρώπου με τη Φύση.


Τι γίνεται όταν οι άνθρωποι δημιουργούν αυτές τις τρύπες είτε ως προς άλλους ανθρώπους, είτε ως προς συνήθειες;


Όταν δύο άτομα επικοινωνούν, η επικοινωνία είναι ιδανική όταν όση ενέργεια δίνεται, τόση επιστρέφεται. Υπάρχουν άπειρες ιστορίες συναισθηματικής εκμετάλλευσης ανθρώπων, ακόμη και εσύ πολύ πιθανόν είναι να έχεις εμπλακεί ή να εμπλέκεσαι αυτή τη στιγμή που μιλάμε. Δεν είναι λίγες οι φορές που ο πομπός της ενέργειας, όσο περίεργο κι αν ακούγεται, επιλέγει να δώσει την ενέργειά του, σε μια άψυχη, στάσιμη μαύρη τρύπα. Τόσο μεγάλη είναι η δύναμη της συνήθειας. Όταν η τρύπα είναι ένα άλλο άτομο, το οποίο απλά δεν ενδιαφέρεται και δεν θα ενδιαφερθεί ποτέ, ο πομπός μένει κλειδωμένος σε αυτή τη μονόδρομη ροή ενέργειας, με αποτέλεσμα τη μηδενική εξέλιξη και τη σφαγή της όποιας δυνητικότητας θα εκφραζόταν σε περίπτωση που εκείνος απελευθερωνόταν. Αυτή η ενέργεια πάει χαμένη εφ΄όσον το άλλο άτομο δεν θα την αναγνωρίσει και δε θα την ανταποδώσει ποτέ. Τώρα που γνωρίζεις αυτά, οφείλεις να αναρρωτηθείς ποιοι από τους ανθρώπους που γυρνούν στο κεφάλι σου κάθε μέρα είναι μαύρες τρύπες και ποιοι όχι. Το επόμενο βήμα είναι να ξεράσεις από το Είναι σου εκείνους τους στάσιμους, απόμακρους, άχρηστους για εσένα πια ανθρώπους. 


Στην περίπτωση όπου ως μαύρες τρύπες δρουν οι συνήθειές μας και οι καταστάσεις στις οποίες εμπλεκόμαστε, τα πράγματα σοβαρεύουν. Στην περίπτωση αυτή, δε σφαγιάζεται απλά η δυνητικότητά μας, αλλά ίσως και η ίδια μας η ύπαρξη. Δεν λειτουργούν ακριβώς ως μαύρες τρύπες καθώς αυτές οι καταστάσεις εξάγουν ενέργεια, αλλά είναι όλη καταστροφική. Δηλαδή, δίνεις ενέργεια που θα μπορούσε να προκαλέσει εξέλιξη και χαρά και λαμβάνεις ενέργεια που πνίγει το σώμα, το πνεύμα και το νου. Αυτή ακριβώς είναι η φύση των εξαρτήσεων. Ξοδεύεις την ενέργειά σου σε κάτι που αργά και σταθερά σε αποσυνθέτει, σε ναρκώνει και σε αποτρέπει από το να δεις την ουσία του όποιου προβλήματος έχεις να αντιμετωπίσεις. Εξαρτήσεις δε προκαλούν μόνο ουσίες, το μυαλό σου μπορεί να εξαρτηθεί κυριολεκτικά στα πάντα! Το επόμενό σου βήμα είναι λοιπόν, να κοιτάξεις ντόμπρα στον καθρέφτη και να αναγνωρίσεις τι είναι αυτό που ενώ ταϊζεις, εκείνο σε καταστρέφει. Μόλις το συνειδητοποιήσεις χρησιμοποίησε όλη σου την αυτοπειθαρχία για να το αποβάλλεις. 


Ανακεφαλαιώνοντας. Είναι πολύ πιθανό να δίνεις την ενέργεια και το ενδιαφέρον σου σε ανθρώπους που δε κάνουν το ίδιο. Έχουν κάθε δικαίωμα, όπως έχεις και εσύ κάθε υποχρέωση να τους ξεράσεις. Υπάρχουν χιλιάδες άλλες ψυχές που είναι διαθέσιμες να ανταποδώσουν ό,τι καλό προτίθεσαι να τους κάνεις. Επίσης, είναι πιθανό κάποιες συνήθειές σου ή συνολικά ο τρόπος ζωής σου να είναι μια μαύρη, επαναλαμβανόμενη, τρύπα. Ψάξε να βρεις επ΄ακριβώς τη ρίζα του προβλήματος και ξεκίνα να τη ροκανίζεις. Και ποτέ μην αφήνεσαι σε καταστάσεις επειδή και οι άλλοι το κάνουν. Ως κουλτούρα και ως κοινωνία είμαστε παγιδευμένοι μαζικά σε βλαπτικές συνήθειες, τόσο για εμάς ως είδος όσο και για τη Γη. Όταν αρχίσεις να αντιμετωπίζεις στα ίσια τις πολιτισμικές μας μαύρες τρύπες, θα αρχίσεις να δέχεσαι επίθεση από διάφορους αδύναμους, τότε ξέρεις ότι είσαι σε καλόν δρόμο.




Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2015

Στους φίλους.

Φίλε, σέρνεσαι από στιγμή σε στιγμή.
Βλέπω και το θηρίο, να σε τυλίγει,
κάθε μέρα το αγκαλιάζεις ξανά και ξανά.

Το γνωρίζεις σε κάθε του μορφή,
γνωρίζεις και ότι η αλλαγή επείγει,
μα κάθε μέρα τ΄αγκαλιάζεις ξανά και ξανά.

Είχα βαλτώσει και εγώ σε θέση αντίστοιχη,
κάθε βράδυ, παρ΄όλες μου τις μάχες,
στη φωτιά του καιγόμουν και γινόμουν στάχτες.
Η νύχτα σε κατάρα είχε μετατραπεί, ανίκητη. 

Μα το πρόβλημα δεν βρίσκεται εκεί,
πνεύματος τροφή ειν'η θλίψη
κι όποιος δε τη γεύτηκε δε ψήλωσε
κι όποιος σχολείο δεν έκανε τη σήψη
δε γλίτωσε!
Ώριμα ή λαίμαργα θωρείς την παρακμή;

Κάθε συνήθεια κι ένα όχημα.
Κάθε όχημα και τόπος,
φτάνεις στην κορυφή σύντομα
ή στα γκρεμνά θα χαθεί όλος σου ο κόπος;

Φίλε, εγώ μονοπάτια χαράζω μακρινά,
το χέρι μου πλέον δε σε φτάνει,
στέκομαι όμως και σε περιγράφω ψυχρά.

Φρόντισε ν'ακούσεις τα λόγια αυτά καλά,
γιατί όποιος τον εαυτό του χάνει,
χάνει και εκείνους που ενδιαφέρονται πραγματικά.



















Παρασκευή 16 Ιανουαρίου 2015

Ingratitude / Αχαριστία

The most obvious indication of missing self-awareness, consciousness and total expression of pure stupidity is ingratitude.



Η προφανέστερη ένδειξη απουσίας αυτογνωσίας, συνείδησης και παντελούς έκφρασης αγνής ηλιθιότητας είναι η αχαριστία.

Τρίτη 13 Ιανουαρίου 2015

Ρένο, ένας βιολιστής του δρόμου.

Λίγο πριν τις 9 το βράδυ στον παγερό Βόλο, έξω από τον Άγιο Νικόλαο. Τα μαγαζιά στο εορταστικό τους ωράριο και η Ερμού θύμιζε κάτι από τις παλιές ένδοξες μέρες της, αρκετός κόσμος πηγαινοερχόταν και τα χνώτα τους λευκά, σαν το χιόνι που διακριτικά πλέον κυριαρχούσε στο γρασίδι και τις απάτητες γωνιές. Κάπου στο βάθος ένα βιολί ακούγεται, χωρίς ιδιαίτερη τεχνική αλλά με αδιασάλευτη συγκέντρωση και προσήλωση.

Πλησιάζω και βλέπω έναν γνωστό μουσικό του δρόμου, γνωστή φάτσα. Σίγουρα θα τον έχετε δει να σας χαμογελά ενώ διασχίζετε την Ερμού, όσοι έχετε βρεθεί στο Βόλο. Τον πλησιάζω και του πετώ ένα δίφραγκο στη θήκη, χαμογελά, πάω και στέκομαι δίπλα του. Του είπα καλή χρονιά, από τις μελωδίες του την ψιλιάστηκα και τον ρώτησα από ποιο μέρος των Βαλκανίων είναι. Ανταπέδωσε τις ευχές, σταμάτησε να παίζει και άρχισε να μου μιλά. Είναι ο Ρένο, από την Κραϊόβα της Ρουμανίας. Τσιγγάνος αν κρίνω από τα χαρακτηριστικά του. Ζει 55 χρόνια, πολλά από τα οποία τα έφαγε στην Ελλάδα, έχει ζήσει στην Κατερίνη, τη Λάρισα, την Αθήνα και τελικά τα τελευταία οκτώ αράζει στον Βόλο.

Λέγοντάς μου την καταγωγή του, του ανέφερα πως και εγώ έχω βρεθεί σε ορισμένες πόλεις της χώρας του. Μεταξύ αυτών, ξεχώρισε το Brasov, με ρώτησε αν πήγα χειμώνα εκεί, του απάντησα θετικά και μετά είπε πως είναι μαγικό το χειμώνα και με ρώτησε αν πήγα εκεί για σκι. Του είπα πως παίζω και εγώ μουσική και πήγαινα τότε για συναυλίες αλλά όχι πια. Με παράπονο λέει: "Γιατί σταμάτησες;", του έκανα τη χειρονομία του χρήματος και τότε αυτός λέει "Ε για αυτό σου λέω, γιατί σταμάτησες;" Δεν μπορούσα να του απαντήσω. Είχε απόλυτο δίκιο, γέλασα χαζά, τότε τη μουσική την είχα ρομαντικά στο μυαλό μου και όχι ως μέσο επιβίωσης και έκφρασης.

Κοιτάω τη θήκη του, μαζί με την προσφορά μου, δε πρέπει να είχε πάνω από 10 ευρώ. Του δείχνω και λέω "Πως πάει;"

"Σήμερα όχι καλά. Λεφτά δίνουν όχι επειδή τους αρέσει η μουσική, αλλά επειδή σε λυπούνται."

Μετά τον ρώτησα για τα ταξίδια του. "Από όλες τις ελληνικές πόλεις που βρέθηκες γιατί κατέληξες εδώ; Που σου άρεσε καλύτερα;"

Δείχνει με επιμονή το έδαφος και λέει "Εδώ! Η Κατερίνη δεν είχε κίνηση, δε τα έβγαζα πέρα, στη Λάρισα ήταν καλά, έπαιζα μαζί με άλλους και βγάζαμε 400 ευρώ τη μέρα, τουλάχιστον! Πληρώναμε ξενοδοχείο, φαγητό, τσιγάρα και αλκοόλ! Μετά η Λάρισα έγινε όπως θα γίνετε και εσείς, η Αθήνα ζούγκλα, τσιγκούνηδες, ρατσιστές, έρχονταν τα παιδάκια να με ακούσουν και οι μανάδες τους τα τραβούσαν μακριά, σαν να ήμουν άρρωστος!"

"Τι εννοείς όπως θα γίνουμε εμείς;"

Μου δείχνει γύρω μας και λέει: "Κοίτα, όλα αυτά τα μαγαζιά, τα μεγάλα με τα φώτα, είδανε ότι εσείς εδώ είστε ήρεμα και περνάτε απλά και καλά και έρχονται τώρα να σας εκμεταλλευτούν. Από το εξωτερικό, από την Αθήνα, έρχονται συνέχεια με τα λαμπερά τους φώτα. Να κοίτα!" Μου δείχνει πινακίδες αυτοκινήτων, άλλη από Θεσσαλονίκη και άλλη από Αθήνα. Ουσιαστικά μου μιλούσε για την εισβολή του Κεφαλαίου στις μικρές κοινωνίες, το οποίο αλλάζει εντελώς το πρόσωπο της εκάστοτε πόλης και από μια κουλτούρα παραγωγής και αυτάρκειας ωθεί τους πολίτες σε υπερκαταναλωτικά όργια. Συμφωνούσα μαζί του.

Η ώρα πέρασε και του είπα να συνεχίσει, ώστε να μη του κόβω το μεροκάματο. Κοίταξε το ρολόι της εκκλησίας και μη μπορώντας να διακρίνει την ώρα με ρώτησε αν είναι 8 ή 9. Του είπα πως είχε πάει 9. Τότε αυτός, σχεδόν χαρούμενος και δείχνοντάς μου ότι έχει παγώσει μου είπε πως δε θα παίξει άλλο.

Συνεχίσαμε την κουβέντα μας για λίγο ακόμη, μέχρι που έπρεπε να φύγω, χαιρετηθήκαμε. Στο τέλος μου πρότεινε μια μέρα να παίξουμε μαζί. Μου άρεσε πολύ η ιδέα!

Αυτό όμως που μου έκανε την περισσότερη εντύπωση, δεν ήταν τα λόγια του. Καθ΄όλη τη διάρκεια της κουβέντας μας, πριν από αυτή αλλά και αφού χαιρετηθήκαμε, το χαμόγελό του παρόν. Και πάντα ξεχωρίζουμε τα πλαστά από τα αληθινά, αυτό ήταν αληθινό. Δεν έχω δει πιο χαρούμενο άνθρωπο με τόσα λίγα. Εκτίμησα τον Ρένο πάρα πολύ για αυτό. Και ίσως να τον ζήλεψα και λίγο.






Κυριακή 4 Ιανουαρίου 2015

"Come dance with me, come sing with me!"

Για να δεις πόσο απελευθερωμένος είναι κάποιος και κατά πόσο τα έχει βρει με τον εαυτό του, άρα και με τους γύρω του, προσκάλεσέ τον να χορέψει και να τραγουδήσει. Αν δε μπορεί να κάνει τίποτα από τα δύο, είναι ακόμη δέσμιος των εσωτερικών του δαιμόνων.

In order to see If people have fully accepted themselves, and thus others around them, just invite them to dance and sing. If they refuse both, they still belong to their inner deamons.