Let's communicate.


e-mail: ianthedrummerr@yahoo.com

Blog Views

Παρασκευή 24 Οκτωβρίου 2014

Από εκείνους εάν είσαι.

Η αδιάλειπτη γαλήνη που έρχεται, 
αφού πήρες την απόφαση να μη τα παρατήσεις. 
Ο αυτοσεβασμός που εμπνέεται
όταν με πράξεις φρόντισες τα λόγια σου να ντύσεις.
Ο εγωισμός που σφαγιάζεται
γιατί πάνω στο αίμα του, θαύματα θα χτίσεις.
Η ικανότητα, που με το χρόνο καλλιεργείται,
δίχως υποκατάστατα την ευτυχία σου να θωρακίσεις.

Η αγνή ελευθερία που πηγάζει
από τη δράση για επανακατάληψη του νου.
Γιατί λίγα από όσα το "Είναι" σου εκφράζει
είναι προϊόντα του δικού σου εαυτού.

Η αγάπη και η εμπιστοσύνη.
Όχι, δεν πρόκειται για θρύλους ή παραμύθια.
Αυτές οι δυο οι έννοιες είν’ η μόνη πια αλήθεια. 

Αν αυτά κατέχεις ακόμη εκεί βαθιά,
τότε μη σκέφτεσαι πολλά, παλεύουμε μαζί.
Αν μια ανάμνηση φαντάζουν απ΄τα παλιά,
τότε αυτό είμαι και εγώ, ανάμνηση νεκρή.

Αυτές οι αρετές εμένα με εξάπτουν.
Και συντρόφους θέλω να έχω μαχητές.
Τη μάχη στη μέση να μην αφήνουν,
την πίστη τους να δείχνουν, ώσπου να βγούνε νικητές.
Γύρω μου θέλω εκείνες και εκείνους,
που δεν αφήνονται στην τύχη τους,
μα η τύχη τους αφήνεται σε αυτούς.
Από εκείνους εάν είσαι, έλα.

Η αγάπη και η εμπιστοσύνη.


Τετάρτη 8 Οκτωβρίου 2014

Mortality, Immortality, Luck, Evolution / Θνητότητα, Αθανασία, Τύχη, Εξέλιξη

Mortality is our greatest ally in our struggle to achieve Immortality. The only form in which Immortality undoubtedly exists is hysterophemia (posthumous fame). So, as long as we fully accept and understand the concept of Death and Mortality we are then able to live every bit of Time at its fullest and eventually lead a great and memorable Life. 

If Luck gives you comfort then you should be wise enough to enjoy it while evolving at the same time. If Luck pushes your head into the mud, there is no need for you to push yourself into the process of evolution. You're already evolving.


Also, never forget that usually, good luck is nothing more than our good and balanced actions of the past, while bad luck is our immaturity and unconsciousness of the past, which led to the negative circumstances of today. 


Now you know what "Good Luck" actually means and how to create it for the days to come.


Good Luck!


--

Η Θνητότητα είναι ο μεγαλύτερός μας σύμμαχος στη μάχη που κάνουμε για να κατακτήσουμε την Αθανασία. Η μόνη μορφή με την οποία η Αθανασία αδιαμφισβήτητα υπάρχει, είναι αυτή της Υστεροφημίας. Επομένως, εφόσον αποδεχθούμε και αντιληφθούμε πλήρως τις έννοιες του Θανάτου και της Θνητότητας, μόνον τότε θα είμαστε σε θέση να ζήσουμε κάθε στιγμή στο μέγιστο, και έτσι η Ζωή μας θα γίνει σπουδαία και αξιομνημόνευτη. 

Εάν η Τύχη σου δίνει απλόχερα άνεση, πρέπει να είσαι αρκετά σοφός ώστε να την απολαμβάνεις αλλά ταυτόχρονα να μην αφήνεις την εξέλιξη στις συγκυρίες. Εάν η Τύχη σου πατά το κεφάλι μέσα στη λάσπη, δεν υπάρχει η ανάγκη να πιέσεις τον εαυτό σου. Βρίσκεσαι ήδη εντός της διαδικασίας της Εξέλιξης.


Επίσης ποτέ μη ξεχνάς ότι συνήθως η καλή τύχη δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από τις καλές μας βάσεις και τις καλές μας και ισορροπημένες εκφράσεις / πράξεις στο παρελθόν. Η κακή τύχη δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από την ανωριμότητά μας και την ασυνειδητότητά μας κατά το παρελθόν, που με τη σειρά τους οδήγησαν στις άσχημες συγκυρίες του παρόντος. 


Τώρα ξέρεις τι πραγματικά σημαίνει "Καλή Τύχη" και πως να τη δημιουργήσεις για τις μέρες που έρχονται.


Καλή Τύχη!

Παρασκευή 12 Σεπτεμβρίου 2014

"Ρε φίλε, πως μπορώ να καταλάβω αν είμαι ερωτευμένος;"

Αυτή η ανέμελη, άβγαλτη ερώτηση μερικές φορές γεννά ωραίους διαλόγους.




- Ρε φίλε, πως μπορείς να καταλάβεις αν είσαι ερωτευμένος; Εγώ δε μπορώ να το καταλάβω.


- Ερωτευμένος είσαι όταν θες να παλέψεις για την ένωση. Όταν συνειδητά προσπαθείς να δώσεις πράγματα.


- Για παράδειγμα, στην αρχή ήταν διαφορετική η φάση με την κοπέλα μου. Υπήρχε χτυποκάρδι ρε φίλε, αλλά τώρα έχει χαλαρώσει η κατάσταση. Θέλω να είμαι μαζί της και μπορώ να σκεφτώ με πολλή χαρά το μέλλον μου μαζί της. Αλλά δεν είναι αυτό το τρελό που περιγράφουν συνήθως.


- Ρε φίλε δε καταλαβαίνεις ένα πράμα και κανείς δε το καταλαβαίνει. Και με τη θεά Αφροδίτη να τα φτιάξεις θα το νιώσεις αυτό κάποια στιγμή. Πιστεύω ότι ΟΛΗ η ουσία του Έρωτα είναι στη Μάχη. Να μάχεσαι για να ξεπεράσεις τις ανασφάλειές σου, ώστε να δοθείς στη σύντροφο αγνός. Να μάχεσαι κάθε μέρα για να μη τη βαρεθείς, συνειδητά να την Αγαπάς και να το εκδηλώνεις. Εκπλήξεις, μικρές, μεγάλες. Συνέχεια. Όσο το κάνεις, τόσο ερωτεύεσαι και τόσο σε ερωτεύεται. Όπως όλα, έτσι και ο Έρωτας είναι μια μάχη. Μάχη για να επαναδομήσεις τον εαυτό σου και τη σύντροφο σε μια κοινή ψυχή. Μια κοινή οντότητα. Όσες φορές προσπάθησα το παραπάνω και συνειδητά επανερωτεύτηκα την κοπέλα μου ήμουν ο πιο ευτυχής άνθρωπος του κόσμου. Ζούσα με απόλυτο έλεγχο της ευτυχίας μου. Οι αδελφές ψυχές που λένε υπάρχουν, αλλά δεν είναι έτσι όπως νομίζουν. Όλοι νομίζουν ότι οι αδελφές ψυχές γεννιούνται και κάποια στιγμή συναντιούνται και αλλάζει η ζωή τους. Όχι. Οι αδελφές ψυχές ΔΟΜΟΥΝΤΑΙ μέσα στις υγιείς, ώριμες σχέσεις. Μέσα σε μια υγιή σχέση η ψυχή του ενός και η ψυχή του άλλου σπάνε και ενωποιούνται σε μία. Όπως ακριβώς γίνεται με την αναπαραγωγή / αντιγραφή του DNA. Και να ξέρεις, δεν υπάρχει άλλος τρόπος από τη ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΑΓΑΠΗ. Μη περιμένεις τα συναισθήματα να έρχονται. Δημιούργησέ τα. Κατάλαβες τι λέω; Εγώ αυτά τα λάθη έκανα, μεταξύ άλλων. Εσύ που δε τα΄χεις κάνει ακόμα, μάθε.


- Ναι απόλυτα, αυτό είναι, το λάθος σου κάνω. Περιμένω το συναίσθημα να έρθει από μόνο του. Έτσι το φανταζόμουνα ότι είναι ρε.


- Όχι δεν είναι έτσι. Όπως όλα τα καλά, έτσι και ο Έρωτας θέλει κόπο. Και αφοσίωση. Είναι μια φωτιά, άμα τη βλέπεις να σβήνει, θα πας και θα ρίξεις και άλλη ύλη μέσα. Αυτό που κάνουν οι άνθρωποι στο δυτικό κόσμο σήμερα είναι τρέλα αγνή. Ηλιθιότητα. Ανάβουν τη φωτιά, κάποια στιγμή πιάνει μπόρα, σιγοσβήνει η φωτιά και αυτοί αντί να την προστατεύσουν πάνε και ρίχνουν έναν κουβά νερό από πάνω, πάνε λίγο πιο πέρα και ανάβουν μια άλλη, και άντε πάλι τα ίδια. Οι μπόρες πάντα θα έρχονται και πρέπει να έρχονται, γιατί αλλιώς θα αυτοκτονούσαμε όλοι από τη βαρεμάρα της τελειότητας. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από το να ξεπερνάς μια πρόκληση.


- Αυτό με προβλημάτιζε αρκετά. Είμαι ή δεν είμαι ερωτευμένος; Την Αγαπώ αλλά ποτέ δεν ήταν αυτό το παραμυθένιο που διάβαζα και άκουγα και λέω τι διάολο, δε μπορώ να ερωτευτώ;


- Ποτέ ποτέ; Ή το ένιωθες κάποια στιγμή και μετά χαλάρωσε;


- Στην αρχή ήταν ωραία η φάση. Ξέρεις, είχα το άγχος, το χτυποκάρδι όταν την έβλεπα. Αλλά μετά, κυρίως όταν αρχίσαμε να μένουμε μαζί πέρυσι το Καλοκαίρι, έγινε κάπως συνήθεια. Μετά όταν γύρισα Βόλο και αυτή πήγε πίσω ήταν πολύ ωραία. Άλλαξα παραστάσεις, μου έλειψε, έντονο συναίσθημα! Τώρα πάλι που μένουμε μαζί, σε γενικές γραμμές δεν έχουμε προβλήματα αλλά δεν είναι αυτό το «ουάου!» κατάλαβες;


- Ναι αυτό όμως είναι ένα πρόβλημα που πρέπει να ξεπεραστεί, όχι να υποχωρήσουμε εξ΄αιτίας του. Αφού την Αγαπάς και μπορείς να σκεφτείς το μέλλον σου μαζί της και αυτή το ίδιο και εφόσον δεν υπάρχουν σοβαρά προβλήματα, κόμπλεξ, ανασφάλειες και άλλοι σοβαροί ή τοξικοί λόγοι, δεν υπάρχει και λόγος να τραπείς σε φυγή. Ξαναλέω, και με την θεά Αφροδίτη ή την Ωραία Ελένη να συγκατοικήσεις θα το νιώσεις αυτό εάν δεν είσαι προετοιμασμένος και ώριμος. Το πρόβλημα δεν είναι της κοπέλας σου, αλλά δικό σου. Κάποια στιγμή θα μένεις στο ίδιο σπίτι με ΤΗ γυναίκα, για χρόνια. Πρέπει να μάθεις να το διαχειρίζεσαι αυτό. Ναι, όταν συγκατοικείς είναι πολύ πιθανό να θεωρήσεις τη σύντροφο δεδομένη. Και να συνηθίσεις και να βαρεθείς. Αλλά η μαγκιά είναι να μην επιτρέψεις στον εαυτό σου να θεωρήσει ότι είναι δεδομένη. Γιατί δεν είναι! Τίποτα δεν είναι δεδομένο, αυτή είναι μια οφθαλμαπάτη που έχουν όλοι οι άνθρωποι. Ούτε η ζωή μας είναι δεδομένη, το μεγαλύτερο λάθος μας είναι ότι φερόμαστε σαν αθάνατα όντα, και αφήνουμε τη Ζωή και την Εξέλιξη στο αύριο. Ενώ το αύριο στην πραγματικότητα δεν υπάρχει! Γιατί όταν έρθει το αύριο, εμείς ξαναονομάζουμε ως «αύριο» την επόμενη ημέρα! Όταν όλα αυτά τα συνειδητοποιήσεις μέσα σου, θα δεις ότι κάθε μέρα θα είναι μια μικρή γιορτή. Μια μεγάλη γιορτή βασικά. Και με τη σύντροφο. Θα τη βλέπεις σαν ένα τέλειο δώρο στο τέλος της ημέρας, θα νιώθεις την τύχη να ξυπνάς με το χαμόγελό της. Θα είσαι ικανός και ευγνώμων που θα μπορείς να λατρεύεις το σώμα και την ψυχή της. Ξύπνα φίλε, δεν είσαι αθάνατος. Κανένας μας δεν είναι. Εκτίμησε αυτούς που σ΄αγαπάνε, δεν θα είναι πάντα εκεί. Και Ζήσε. Και αν συνειδητοποιήσεις αυτό, θα σου λύσει ένα σωρό προβλήματα, όχι μόνο αυτό που συζητάμε. 


- Ναι, χρειάζεται αλλαγή σκέψης. Αλλά 26 χρόνια τώρα έτσι πάει το πρόγραμμα στο κεφάλι μου. Είναι περίεργο και νιώθω λίγο τεμπέλης στο να κάνω τέτοιο πράγμα. Δεν είναι απλό.


- Ε ναι, αλλά άμα μπεις στο χορό και χορέψεις θα δεις ότι είναι ωραίο κιόλας. Το πιο δύσκολο πράμα είναι, μπορεί μερικοί να το λένε και σκοπό ζωής. Να καταλάβεις ότι το μόνο που υπάρχει είναι το τώρα.


- Ναι σωστά, αλλά πρέπει να το χώσω στο κεφάλι μου πρώτα. Αυτή η κουβέντα είναι μια καλή αρχή.


- Και αφού το χώσεις πρέπει να το κρατήσεις και εκεί!


Πέμπτη 4 Σεπτεμβρίου 2014

Ο "άστεγος"

Βράδυ, γύρω στις 4 τα ξημερώματα, ανηφόριζα τον μικρό δρόμο πίσω από το Αρχαίο Ωδείο, στην Πάτρα, για να πάω σπίτι μου. Απολάμβανα, καθώς περπατούσα, την ουράνια θέα, όση επιβίωνε ενάντια στη φωτορύπανση της μεγαλούπολης. Με την άκρη του ματιού μου, βλέπω έναν άνθρωπο να ξεπετάγεται από τη γωνία του Ωδείου και να πλησιάζει. Άμεσα σπεύδω να τον παρατηρήσω για να δω με τι έχω να κάνω. Χαλάρωσα καθώς η ενδυμασία του έμοιαζε με αστέγου και αυτοί οι άνθρωποι είναι αγνοί τις περισσότερες φορές. Ήταν γύρω στα εξήντα. Επίσης, κατάλαβα τι ήθελε πριν καν μου μιλήσει, μου το΄πε το βλέμμα του. Ήθελε βοήθεια. Δίπλα του δύο τεράστιοι σάκοι και πολλές σακούλες με ρούχα. Με ύφος αγανακτισμένο και σα να περίμενε την άρνησή μου μου λέει «Ρε παλικάρι μπορείς να με βοηθήσεις, πηγαίνω προς τα πάνω..» Πριν προλάβει να ολοκληρώσει την ερώτησή του κρατούσα στα χέρια μου όλες τις σακούλες και τον έναν σάκο και του λέω να ξεκινήσουμε. Η αγανάκτησή του ξεχείλιζε και ήθελα να τον βοηθήσω και ήμουν σίγουρος ότι θα άκουγα μια – δυο ενδιαφέρουσες κουβέντες.  Με ρωτάει το όνομά μου, του το λέω. Και τότε ρωτάω το δικό του. «Τι να το κάνεις το όνομά μου, καλό μου παιδί. Ένας άνθρωπος είμαι.» Καθώς ανηφορίζαμε, όσο μιλούσε ή μάλλον λαλούσε κάπου μεταξύ της ομιλίας και της κραυγής, εγώ τον παρατηρούσα κοφτά. Δεν έμοιαζε άστεγος, όσο τον κοιτούσα μου έμοιαζε σαν χαμένος, σα να μην είχε συνηθίσει την κοινωνία ή την πόλη. «Περπατάω από την Αγία Σοφία, ένας πούστης δεν δέχθηκε να με βοηθήσει, να με βάλει στο αμάξι του, γαμώ τα σπίτια τους, και για τους περισσότερους είμαι στο δρόμο τους.» Του είπα ότι σα λαός χάνουμε την αλληλεγγύη μας και το φιλότιμο, ειδικά στις μεγάλες πόλεις. Συμφώνησε και συνέχισε «Εγώ αν είχα αυτοκίνητο, όχι μέχρι την Αρόη, μέχρι την Καλαμάτα κάτω θα τους πήγαινα τους βρωμιάρηδες. Δε σε βοηθάνε ρε, να σε δούνε να πεθαίνεις κάτω, δε θα σε βοηθήσουν!» Μέχρι τότε είχα συνειδητοποιήσει ότι περισσότερο ήθελε να μιλήσει, παρά να ακούσει, οπότε τον άφηνα να εκφραστεί ενώ προχωρούσαμε παρέα. «Μιλούσα τις προάλλες με έναν πιτσιρικά, στην ηλικία σου πρέπει να ήταν και μου είπε πως οι περισσότεροι κάνουν πως φοβούνται για να μη σε φορτωθούν. Πρόσεχε, κάνουν πως φοβούνται, δεν φοβούνται!» Δυσκολεύτηκα να συμμεριστώ την άποψη του πιτσιρικά. «Λες και είμαι κανένας δολοφόνος, λες και έχω σκοτώσει άνθρωπο, άμα είχα σκοτώσει άνθρωπο θα ήμουν έξω από τη φυλακή;» Εκείνη τη στιγμή ένιωσα ότι είχε ακριβώς την ανάγκη να με πείσει ότι δεν έχει βγει από τη φυλακή. Μου μπήκε κατ΄ευθείαν η πεποίθηση ότι μόλις βγήκε από τη φυλακή, άλλωστε το παρουσιαστικό του, το χαμένο του βλέμμα και οι σακούλες με τα ρούχα μου το μαρτυρούσαν. Δεν αναστατώθηκα, αντιθέτως μου φάνηκε πολύ αστεία η προσπάθειά του να με πείσει για κάτι με τον τρόπο που προτιμούν συνήθως τα μικρά παιδιά. «Έλα μεταξύ μας» του λέω «σήμερα βγήκες από τη φυλακή.» Και μου απαντάει κάπως απογοητευμένος που τον ανακάλυψα «Ε ναι αδερφέ μου». Του λέω «Ό,τι πέρασε, πέρασε, τώρα τραβάς τον δρόμο σου μακριά από εκείνα που σε στείλανε εκεί και μην αφήνεσαι ποτέ στη βοήθεια των άλλων, πάντα να προσπαθείς μόνος και αν έρθει βοήθεια καλώς, αν όχι θα τα βγάλεις πέρα μόνος.» Μου φάνηκε περίεργο που ενώ είχε κάνει φυλακή, ακόμη φαινότανε σα να μην ήξερε τη σκατίλα των άβουλων μαζών. Τότε κάπως ηρέμησε, ρώτησε για εμένα, δίνοντάς μου άλλο όνομα της προτίμησής του, του έλεγα για εμένα. Τότε ένα αυτοκίνητο έφτασε πίσω μας, ένας πιτσιρικάς με την κοπέλα του. Τους σταματά τότε ο τύπος και τους ρώτησε αν μπορούν να τον πάρουν όσο πάνε. Ο πιτσιρικάς μας κοίταγε με ένα βλέμμα αγνής αναποφασιστικότητας, εγώ του έκλεισα το μάτι γέρνοντας το κεφάλι μου προς τον τύπο, δείχνοντάς του ότι ο τύπος είναι εντάξει. Τουλάχιστον σε εμένα. Δέχθηκε και ο τύπος μπήκε με τα πράγματά του στο αμάξι, τότε μου πρόσφεραν και εμένα μια θέση, τους είπα ότι σε δυο δρόμους φτάνω στο σπίτι μου, τους ευχαρίστησα και τους καληνύχτισα. Ο τύπος με ευχαρίστησε εγκάρδια και αυτή τη φορά με αποκάλεσε με το όνομά μου. 

Αυτή η ιστορία μου έδωσε αρκετά μηνύματα ως προς το πως πρέπει να βλέπουμε τους συνανθρώπους μας. Σαν συνανθρώπους. Όχι σαν ανταγωνιστές, ούτε σαν ιόυς ή μικρόβια. Πολλοί άνθρωποι έχουν αντίληψη και είναι έξυπνοι, παρ΄όλα αυτά είναι τελείως ανίκανοι να εκφράσουν αυτή την εξυπνάδα και την ενέργειά τους γιατί ακριβώς είναι μισάνθρωποι. Και ικανοποιούνται με την κριτική. Ικανοποιούνται με το να ξέρουν και να περιγράφουν την «αλήθεια» αλλά ποτέ μα ποτέ δε θα κάνουν κάτι ουσιώδες γιατί το μυαλό τους και τα χέρια τους είναι παγιδευμένα από τον ελιτισμό τους. Φυσικά, αυτό δε σημαίνει ότι στην πρώτη συλλογικότητα που θα βρούμε μπροστά μας θα πάμε να συμμετάσχουμε. Τις περισσότερες φορές οι συλλογικότητες αποκτούν τόση ομόνοια που αρχίζουν να αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους σαν μονάδα, και μάλιστα μονάδα με τα ανθυγιεινά χαρακτηριστικά του ελιτισμού. Είναι αστείο αλλά και αξιολύπητο. Πρέπει να εμπλακούμε στη Θεραπεία της Κοινωνίας και της Φύσης με θετική προδιάθεση και αυτοσεβασμό. Και όπου βλέπουμε πολλή βλακεία, μακριά. Λίγη βλακεία υπάρχει παντού. Με θετική προδιάθεση, αυτοσεβασμό και συνείδηση, όλα θα πάνε καλά.


Παρασκευή 29 Αυγούστου 2014

Αυτοπειθαρχία, ή την έχεις ή δεν έχεις τίποτα.

Υπάρχουν τριών ειδών άνθρωποι στον κόσμο μας. Εκείνοι που έχουν σκατά στο κεφάλι τους, εκείνοι που έχουν ένα κεφάλι γεμάτο δυνητικότητα αλλά τελικά κάνουν ό,τι και οι προηγούμενοι και εκείνοι που έχουν ένα κεφάλι γεμάτο δυνητικότητα  και εκφράζουν αυτή τη δύναμη εξωτερικά, στο περιβάλλον τους. Η μοναδική διαφορά των τρίτων από τους δεύτερους είναι ότι οι τελευταίοι κατέχουν την αρετή της αυτοπειθαρχίας.

Είναι εμφανές ότι οι τελευταίοι αν και λιγοστοί είναι εκείνοι που δημιουργούν  τον κόσμο, δημιουργώντας τον εαυτό τους. Όλοι οι άλλοι είναι θύματα συγκυριών και συνήθως δεν ασκούν την παραμικρή επιρροή στον εαυτό τους. Λυπηρό αλλά πέρα για πέρα αληθές.

Η αυτοπειθαρχία δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια συνεχή πρόκληση προς τον εαυτό σου. 

Είναι ο μοναδικός δρόμος προς την έκφραση της προσωπικής Ελευθερίας και τη βίωση  της εσωτερικής Ειρήνης.

Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι είμαστε ό,τι επανειλημμένως πράττουμε, άρα η τελειότητα δεν είναι μια στιγμή αλλά μια συνήθεια. Το ερώτημα είναι πως θα εντάξουμε στη ζωή μας συνήθειες οι οποίες μας εξελίσσουν και μας κάνουν χαρούμενους συνέχεια. Η βασική συναισθηματική διαφορά ανάμεσα στις καλές και τις κακές συνήθειες είναι ότι οι καλές δίνουν μια συνεχή αίσθηση ικανοποίησης, ενώ οι κακές είτε δίνουν τύψεις μετά την ολοκλήρωσή τους, είτε μας μετατρέπουν σε μια κατώτερη έκφραση του εαυτού μας με το πέρασμα του χρόνου.

Βλέπουμε λοιπόν ότι ο μόνος τρόπος να αντικαταστήσουμε τις κακές συνήθειες με καλές είναι η αυτοπειθαρχία. Πως επιτυγχάνουμε την αυτοπειθαρχία;

Δεν υπάρχει εύκολη συνταγή, απλά πέφτεις με τα μούτρα και το κάνεις. Η αυτοπειθαρχία έχει διαφορετικές εκφράσεις ανάλογα με την περίσταση.  Οι περιστάσεις είναι οι παρακάτω:

Α) Βρίσκεσαι μπροστά σε μια πρόκληση από τους φίλους, για παράδειγμα, να επαναλάβεις μια ανούσια συνήθεια. Ή βρίσκεσαι μπροστά σε μια πρόκληση του «προγράμματός» σου να επαναλάβεις μια ανουσιότητα ή να εμπλακείς σε νέες καταστάσεις με ανούσια άτομα. Σε αυτές τις περιπτώσεις η αυτοπειθαρχία εκφράζεται με τη μορφή της ξερής, ψυχρής άρνησης. Είναι δύσκολο μέχρι να το κάνεις, αλλά από εκεί και πέρα θα έχεις μια εσωτερική ικανοποίηση πολύ μεγαλύτερη από την πρόσκαιρη ευχαρίστηση της παρακμιακής πράξης που παραλίγο να κάνεις. Όπου μυρίζεσαι μαλακία και ανουσιότητα, αρνήσου. Οι φίλοι σου θα σε αγαπούν και μετά την άρνησή σου, ενώ θα σε ευχαριστείς που απέφυγες μια χαζή, βλαβερή κατάσταση ή άτομο. Μη ξεχνάς ότι οι ανούσιες ή βλαβερές συνήθειές μας πολλές φορές γυρίζουν όχι μόνο γύρω από πράγματα αλλά και ανθρώπους.

Β) Ενώ έχεις καταφέρει την αποκοπή των βλαβερών συνηθειών, ήρθε η ώρα να κατακτήσεις την ενσωμάτωση των εξελικτικών συνηθειών. Εκεί η αυτοπειθαρχία εκφράζεται ως απόφαση αρχικά και τελικά ως μη επεξεργασία της πράξης σου. Δηλαδή, από τη στιγμή που το αποφασίζεις δεν πρέπει να το ξανασκεφτείς, πρέπει ενστικτωδώς να ξεκινήσεις. Διαφορετικά, εκατοντάδες αρνητικές και ανασταλτικές σκέψεις θα ορμήσουν να κατασπαράξουν τη θετική συνήθεια πάνω στη γέννησή της! Απλά καν΄το. Ξεκίνα.

Γ)  Αυτή ίσως είναι η πιο δύσκολη στιγμή, εδώ χρειάζεται να επαναφέρεις την αυτοπειθαρχία με επιβλητικότητα και εξυπνάδα. Ενώ λοιπόν πράττεις την υγιή, εξελικτική συνήθειά σου, θα έρθει κάποια στιγμή η αμφιβολία και μια τάση για παραίτηση. Συνήθως έρχεται με τη μορφή της κούρασης, της βαρεμάρας, της καταπόνησης. Εκεί το πράγμα αρχίζει και σοβαρεύει. Το μυαλό σου σε κλάσματα του δευτερολέπτου πετάει δικαιολογίες για παραίτηση, άλλες πιθανές εύκολες ασχολίες που θα μπορούσαν να αντικαταστήσουν τη συνήθειά σου, συναισθήματα του τύπου «δεν είμαι αρκετά καλός, οπότε καλύτερα να σταματήσω» ή «Έλεγα να τρέξω 30’, αλλά και 25’ καλά είναι» και λοιπά. Μου έχει τύχει πολλές φορές, ίσως κάθε φορά, ενώ τρέχω για αρκετή ώρα χωρίς τα πόδια μου να έχουν κουραστεί, χωρίς τα πνευμόνια μου να παραδίδουν και χωρίς η καρδιά μου να πιέζεται, ξαφνικά το μυαλό μου γεμίζει με σκέψεις παραίτησης. Χωρίς κάποιον λόγο, ενώ τρέχω και το σώμα μου ανταπεξέρχεται ικανοποιητικά σε αυτή την πράξη, ο εγκέφαλος αρνείται πεισματικά να την ολοκληρώσει. Εκεί είναι που το τρέχον τεμπέλικο «πρόγραμμα» αρχίζει να βιώνει την ήττα του και τα δίνει όλα για όλα. Εκεί είναι που πρέπει εσύ, ακόμη πιο πεισματικά, να σε πιέσεις να ολοκληρώσεις την πράξη. Κάνε ό,τι χρειαστεί, γίνε ακόμη και ψυχαναγκαστικός αρκεί να πετύχεις τον σκοπό σου. Και να θυμάσαι, ότι όσο πιο συχνά το κάνεις, τόσο μικρότερη θα είναι η αντίσταση του «προγράμματος» μέσα σου και τόσο πιο εύκολα θα σε πείθεις να συνεχίσεις.

Βλέπουμε λοιπόν ότι η αυτοπειθαρχία είναι στιγμές βούλησης και αποφασιστικότητας, στρατηγικά τοποθετημένες μέσα στις προκλήσεις της ημέρας.

Τώρα ξέρεις, και ας μη γελιόμαστε, πάντα γνωρίζουμε τι μας βοηθά και τι όχι, τι μας εξυπηρετεί και τι όχι, τι μας δίνει ουσιαστική χαρά και τι μας δίνει χαρά κλεμμένη από το αύριο. Και τελικά η αυτοπειθαρχία αποκτιέται πολύ πιο εύκολα από ό,τι νομίζουμε, απλά πολλοί δεν έχουν προσπαθήσει καν και έτσι τη βλέπουν ως μια άπιαστη, απόμακρη ουτοπία και αφήνονται στην τύχη των άλλων, αφήνονται δηλαδή στην ευκολία της παραίτησης, της τεμπελιάς, του παραπόνου και της ανώφελης επιβίωσης που ξεχειλίζει από τη σύγχρονη δυτική μας κουλτούρα.


Πιέσου και δημιούργησε τη ζωή σου. Σπάσε τα δεσμά της άνεσης. Συνειδητοποίησε ότι οι σκέψεις σου, ο λόγος σου και τα χέρια σου είναι το πολυτιμότερο εργαλείο. Και δώσε χώρο στον χρόνο. Μη βιάζεσαι. Ο Χρόνος είναι βασικό συστατικό της εξέλιξης, ο Χρόνος βυθίζει τη σαπισμένη, νεκρή σάρκα στην ανυπαρξία αλλά ο Χρόνος πλάθει και διαμάντια. Αποφάσισε τι θα κάνει αυτός με εσένα.

Τετάρτη 13 Αυγούστου 2014

Οικογένεια, φίλοι, σύντροφος: Ποιοι μένουν και ποιοι φεύγουν;

Αυτή τη στιγμή που διαβάζεις η ίδια μας η φυσική ύπαρξη εξαρτάται από άλλους ανθρώπους που ίσως να μη γνωρίσουμε ποτέ, είτε γιατί πρόκειται για έναν παραγωγό μαρουλιού από την Κίνα, είτε γιατί πρόκειται για έναν προπάππου σου που χάρη σε μια ηρωική του ενέργεια επιβίωσε και σήμερα ζεις ως ο καρπός του. Αυτή είναι μια περιγραφή της φυσικής αλληλεξάρτησης των ανθρώπων.

Υπάρχει φυσικά και η συναισθηματική αλληλεξάρτηση των ανθρώπων. Πρόκειται για την οικογένεια, τους φίλους,  την / τον σύντροφο. Λένε ότι η ευτυχία αρχίζει από μέσα μας. Σύμφωνοι, εφόσον είσαι ερημίτης. Δυστυχώς όλοι μας σήμερα που μετέχουμε της κοινωνίας δεν βρισκόμαστε σε τέτοιο πνευματικό επίπεδο. Η ανάγκη μας για επαφή με συνανθρώπους είναι τόσο υπαρκτή όσο δέκα τόνοι ατσάλι. Αφού η ζωή μας είναι ένα σύμπλεγμα σχέσεων με άλλες και άλλους τότε πρέπει να αναγνωρίσουμε τη συμβολή του κοινωνικού μας περίγυρου στη διαμόρφωση του ίδιου μας του εαυτού. Όποιος σήμερα αυτοαποκαλείται ανεξάρτητος και ελεύθερος σίγουρα θα πρέπει να ξαναμελετήσει τη σημασία των ανωτέρω εννοιών. Οι άνθρωποι που σε περιτριγυρίζουν καθημερινά έχουν άμεση σχέση με την εξέλιξή σου ή την παρακμή σου. Όσο περισσότεροι άνθρωποι σε περιτριγυρίζουν, τόσο περισσότερες οι επιρροές και κατ΄επέκταση τόσο λιγότερο ελεγχόμενες από εσένα. Η μη ελεγχόμενη συναναστροφή με υπερβολικά πολλούς ανθρώπους σίγουρα θα οδηγήσει στη μετάλλαξή σου από ένα αγνό ανθρώπινο ον σε ένα ον που ρομποτικά τηρεί όλες εκείνες τις απαραίτητες συνήθειες και τρόπο σκέψης για να ταιριάζει στις περιγραφές των άλλων. Αυτό εύκολα θα το παρατηρήσεις στους δημοφιλείς της εκάστοτε κλίκας.  Ίσως τελικά να έχει μια βάση το «λίγοι και καλοί». Αυτό αναστρέφεται εάν γνωρίζεις τι θες από τους άλλους. Μπορείς να εκπαιδεύσεις τον εαυτό σου να επιλέγει συνειδητά το περιβάλλον του αλλά συνήθως πέφτουμε στο παρακάτω σφάλμα.

Γνωρίζουμε πως κάθε άνθρωπος παίζει κάποιο ρόλο στη ζωή μας. Αλλά το τεράστιο σφάλμα μας είναι η παθητικότητα χάρη στην οποία άνθρωποι έρχονται και φεύγουν και εμείς αναρωτιόμαστε ακόμη για το ρόλο τους. Δεν κατανοούμε ότι τους ρόλους των άλλων ανθρώπων στη ζωή μας τους καθορίζουμε συνειδητά εμείς! Αντ΄αυτού προτιμούμε μια ανούσια χαλαρότητα κατά την οποία διάφοροι βρίσκουν πάτημα και καβαλάν την καθημερινότητά μας ή μάλλον εμάς τους ίδιους και χειρίζονται έτσι τον εαυτό μας και παίζουν με το μέλλον μας. Πολλές φορές, εμείς ίσως να είμαστε εκείνοι που καβαλάμε τους άλλους, το έχω κάνει και ζητώ συγχώρεση. Και εσύ το έχεις κάνει, το ξέρεις. Και μάλλον κάποιος αυτή τη στιγμή το κάνει με τη ζωή σου. Αρκετά με τη χαλαρότητα λοιπόν. Οφείλουμε να γνωρίζουμε κάθε μας επαφή πως επηρεάζει εμάς και κάθε τόσο να κρίνουμε τη θετικότητα ή αρνητικότητα της.

Πως το κάνουμε αυτό;
Δεν είναι καθόλου δύσκολο. Κοιτώντας στα μάτια των ανθρώπων τα βλέπεις όλα αν είσαι αλάνι. Κάποιοι σε κοιτούν σαν χρυσωρυχείο, εσύ δελεάζεσαι γιατί ο χρυσός έχει αξία αλλά μόνον αφού ξεριζωθεί από τα σπλάχνα της γης και εξαναγκαστεί στην επιθυμητή μορφή! Άλλοι σε κοιτούν με περιέργεια, η οποία συνήθως κρατά μέχρι να απομυθοποιηθείς, γιατί μη ξεχνάς πως οι περισσότεροι βλέπουν στους άλλους ιδανικά είδωλα έως ότου εκείνα καταρρεύσουν και η αληθινή μας, ατελής φύση φανερωθεί. Κάποιοι λίγοι σε κοιτούν και ξέρεις ότι κοιτούν βαθιά μέσα σου, κοιτούν τον πραγματικό σου εαυτό. Είναι οι άνθρωποι μπροστά στους οποίους δε χρειάζεται να φοράς το κοινωνικό σου προσωπείο. Είναι οι άνθρωποι μπροστά στους οποίους πρέπει  να είσαι όπως είσαι μπροστά στον καθρέφτη. Εάν αυτοί χαίρονται να είναι γύρω σου και ταΐζουν κάθε ημέρα την εσωτερική σου φωτιά, τότε οφείλεις να προσπαθήσεις να τους κρατήσεις τριγύρω σου.

Ένας άλλος τρόπος είναι η κρίση. Από τη στιγμή που θα ξυπνήσεις αύριο το πρωί τα πρόσωπα που θα συναντήσεις, τα οποία θα είναι τα συνήθη πρόσωπα της ζωής σου ίσως, κρίνε τα. Ψυχρά και αντικειμενικά. Πως φέρονται στον εαυτό τους, σε τρίτους, σε εσένα; Κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικό ρόλο στη ζωή σου. Προσπάθησε να διαχωρίσεις και να αντιληφθείς τον εκάστοτε ρόλο. Για παράδειγμα, κάποιος φίλος δίνει αφορμές για βαθυστόχαστες εξελικτικές συζητήσεις. Κάποιος άλλος ίσως όχι τόσο, αλλά σε κάνει να χαίρεσαι. Ένας τρίτος ίσως απλά είναι εκεί για κάποιο παρελθοντικό λόγο αλλά τώρα είναι ίσως λίγο ενοχλητικός. Όλα παίζουν, προσπάθησε να δεις ποιος είναι τι. Προσωπικά ενώ έχω αρκετούς φίλους, κανείς δε μοιάζει με τον άλλον και εγώ δε μοιάζω με αυτούς / αυτές. Έχουμε όμως κοινά πεδία και η παρέα μαζί τους έχει πλάκα και Ουσία.  Φίλοι που σε κάνουν να λυπάσαι με τις κακίες τους, τα «αστεία» τους ή τα κόμπλεξ τους δεν έχουν θέση στο περιβάλλον σου, εκτός και αν σου αρέσει να σε κακομεταχειρίζονται. Τα ίδια ισχύουν για τις ερωτικές σχέσεις σαφώς. Απλώς σε εντονότερο βαθμό. Για αυτό εκεί τα λάθη πληρώνονται πιο ακριβά συνήθως.

Οι άνθρωποι λοιπόν έρχονται και φεύγουν από τις ζωές μας. Αυτό το ξέρουμε καλά. Εκείνο που αρκετοί από εμάς δεν κατανοούμε τόσο εύκολα είναι ότι εμείς πρέπει να έχουμε απόλυτη συνείδηση πάνω στο ποιος εισέρχεται και ποιος εξέρχεται από τις ζωές μας αλλά και γιατί. Είναι κρίμα και υποτιμητικό να δέχεσαι άκριτα ή έστω με ελαφρά κριτήρια τον καθένα που είναι θύμα του εγωισμού του και το μόνο που ζητά είναι «καύσιμα» για να πάει παραπέρα. Σκέψου, δεν είσαι επιχείρηση που απεγνωσμένα ζητά νέους πελάτες, είσαι ένα νησί μαγικό, κρυμμένο από τους συνήθεις προορισμούς και όποιος φτάνει σε εσένα πρέπει να ψάξει καλά και να ξέρει τι θέλει! Κάποιοι από εκείνους που έφυγαν, επιστρέφουν κάποια στιγμή.

Τι γίνεται όταν οι άνθρωποι επιστρέφουν;
Υπάρχουν δύο τρόποι να αποχωρισθούν δύο άνθρωποι. Είτε χωρίς τη θέλησή τους, είτε με τη θέληση ενός ή και των δύο. Στην πρώτη περίπτωση όταν ο άνθρωπος επιστρέψει τότε ένας από τους δύο ίσως να έχει αλλάξει και αυτό να μην είναι επιθυμητό. Στη δεύτερη περίπτωση όταν υπάρξει επανίδρυση μιας σχέσης, τότε υποχρεωτικά πρέπει ένας από τους δύο ή και οι δύο να έχουν αλλάξει, πρέπει να ξανασυναντηθούν ως νέοι, ξένοι άνθρωποι, γιατί πρέπει να έχουν ξεπεράσει τους λόγους του αρχικού διαχωρισμού. Πρέπει να έχουν εξελιχθεί. Διαφορετικά, μια επανένωση δεν έχει την παραμικρή αξία. Για την ακρίβεια έχει αξία αρνητική.

Λένε «όταν σε πάρει το παρελθόν μη το σηκώσεις, δεν έχει τίποτα νέο να σου πει». Εξαρτάται. Εάν το παρελθόν στο παρόν παραμένει καθυστερημένο, κομπλεξικό και ανούσιο μη το σηκώσεις. Εάν έχει εξελιχθεί σε ένα διαμάντι, τότε φρόντισε να μη χάσεις την κλήση!




Παρασκευή 1 Αυγούστου 2014

Ερωτήσεις

Τα βράδια τι σκέφτεσαι; Κοιτάς ποτέ στον ουρανό;
Την αυγή πηδάς απ΄το κρεββάτι ή σέρνεσαι μακριά απ΄αυτό; 
Βαριέσαι; Κάνεις κάτι για αυτό; Γνωρίζεις ότι όλα είναι στο μυαλό;

Όταν πέφτεις σηκώνεσαι ή κατά βάθος λατρεύεις τη γεύση της λάσπης;
Αφήνεσαι στην τύχη ή είσαι καρπός της δικής σου στάχτης;
Είναι η Ζωή άδικη ή πάσχουν όλες σου οι πράξεις;

Τα λόγια συμβαδίζουν με τα έργα; Απ΄τα μάτια σου αναβλύζει θαλπωρή;
Τα έργα σου χτυπούν βίαια και ανεπανόρθωτα την παρακμή
ή με δάφνες την υποδέχονται ως βασίλισσα μελλοντική;

Οι σκέψεις σου σου ανήκουν ή εντός της διαστροφής τους θύμα έπεσες; 
Την καρδιά σου άραγε ακούς ή πριν την ώρα σου γέρασες; 
Θυμάσαι ρε την τελευταία φορά που σαν παιδί έπαιξες;

Το Θαύμα της Ύπαρξής σου δικαιώνεται από την τέλεση της συνειδητής Ζωής;